Το Λευκό Χαρτί

Από μικρή είχα τη μανία να ζωγραφίζω τα πάντα. Πρώτο και καλύτερο ζωγράφιζα πάντα το θρανίο μου. Τα βιβλία μου, τα βιβλία των διπλανών μου στο θρανίο, τη τσάντα μου, τα ρούχα μου, το κρεβάτι μου, το γραφείο μου, τους τοίχους, τη ντουλάπα, τις κουρτίνες, τα τετράδια, τα cd και γενικώς οτιδήποτε ερχόταν στα χέρια μου, οτιδήποτε υπήρχε γύρω μου και ήταν δικό μου.

Η μητέρα μου, όντας ζωγράφος, με παρακολουθούσε και χαιρόταν. Την θυμάμαι να βλέπει κάτι άκυρο πάνω στο οποίο είχα ζωγραφίσει και να λέει με δήθεν αγανάκτηση «Αμάν μέχρι κι αυτό το ζωγράφισε». Και οι κουρτίνες με το σπρέι ποτέ δεν αντικαταστάθηκαν αν και είχε φρικάρει όταν τις πρωτοείδε.

Επίσης τα περισσότερα τα ζωγράφιζα ενώ έκανα κάτι άλλο ή τα έφτιαχνα ενώ τα είχα σκεφτεί από πριν. Δηλαδή πρώτα μου ερχόταν μία ιδέα και μετά σκεφτόμουν «Τώρα θα βρω κάτι και θα το φτιάξω αυτό που σκέφτηκα». Τις κουρτίνες τις είχα φτιάξει ενώ ταυτόχρονα θυμάμαι με εξέταζε προφορικά ο πατέρας μου στην ιστορία και εγώ έπαιζα με το σπρέι και ξαφνικά άρχισα να βάφω και τις κουρτίνες.

Φυσικά η μητέρα μου, όπως όλες οι μητέρες που ψάχνουν να καλλιεργήσουν ένα ταλέντο στα παιδιά τους ή κοινώς ψάχνουν να τα παρκάρουν κάπου για να σώσουν δύο ώρες προσωπικής ζωής, δεν παρέλειψε να με στείλει σε μαθήματα ζωγραφικής και σχεδίου και ξανά ζωγραφικής και ξανά σχεδίου και τέλος σε διαγωνισμούς.

Κατάφερνα με τεράστια επιτυχία να παίρνω το λευκό χαρτί στο οποίο έπρεπε να ζωγραφίσω και να το διατηρώ λευκό μέχρι το τέλος του μαθήματος. Το λευκό χαρτί, το γκαντέμικο.

Ένα κενό διάστημα συγκεκριμένων διαστάσεων, ψυχρό, χωρίς έκφραση, χωρίς ψυχή που έπρεπε να γίνει μία δημιουργία μέσα σε αυτό και ύστερα να εκτεθεί κάπου, αυτό το ορισμένο σχήμα με τις τέλειες γωνίες του και την υπέροχη ακρίβεια στα μήκη του. Και το χειρότερο είναι ότι σε αυτά τα μαθήματα, πρώτα σου έδιναν το χαρτί αυτό και ύστερα σου ζητούσαν να σκεφτείς τι θα κάνεις. Δηλαδή το λευκό χαρτί γεννούσε την ανάγκη της ιδέας και της δημιουργίας. Για τα μπάζα.

Πολλοί μεγάλοι ζωγράφοι και καλλιτέχνες και δημιουργοί κατάφεραν να ξεπεράσουν αυτό το κόμπλεξ, να παραβλέψουν το λευκό χαρτί ή τον λευκό καμβά και να δημιουργήσουν πάνω του. Το δέχομαι. Συγχαρητήρια.

Που θέλω να καταλήξω όμως;

Στο ότι κάποιοι έχουν κόμπλεξ με το λευκό χαρτί. Μου πήρε χρόνο να καταλάβω γιατί ενώ παλιά ζωγράφιζα και ένιωθα όμορφα να ζωγραφίζω ξαφνικά σταμάτησα, κόλλησα, κόμπλαρα και κάθε φορά που σκεφτόμουν να ζωγραφίσω κάτι τρόμαζα στην ιδέα ότι θα βρεθώ μπροστά σε ένα λευκό χαρτί ή ένα λευκό καμβά.

Την τελευταία φορά είχα δει στον τοίχο ενός μπαρ στου Ψυρρή μία φράση και αυθόρμητα την σκέφτηκα σε μία εικόνα και με το που γύρισα σπίτι έβαλα κάτω ένα κομμάτι από χαρτόκουτα που είχε ξεμείνει και έφτιαξα έναν πίνακα. Χάρηκα που ξανάρχισα να ζωγραφίζω και έβαλα μπροστά μου λευκά χαρτιά. Σα να σταμάτησαν όλα και πάλι..

Αυτές τις μέρες έχω καλή ψυχολογική διάθεση και γενικώς περνάω μία καλή περίοδο της ζωής μου και με πιάνω συνέχεια να ζωγραφίζω, στις σημειώσεις του πανεπιστημίου, στο γραφείο μου στο σπίτι, σε μικρά κομματάκια από χαρτόνι που περισσεύουν από τις μακέτες της σχολής, ακόμα και πάνω στο φορητό υπολογιστή. Κατάλαβα τι γίνεται. Σήμερα το πρωί ξύπνησα και χωρίς να το καταλάβω έστησα πινέλα και χρώματα και ζωγράφισα ένα σκαμπό που έχω στο σπίτι. Ένιωθα όμορφα που ζωγραφίζω χωρίς να κολλάω και δεν θέλω να το χάσω αυτό.

Μισώ τα λευκά χαρτιά και γενικώς τις λευκές επιφάνειες. Δεν πρόκειται να ξαναζητήσω από τον εαυτό μου να δημιουργήσει πάνω σε κάτι τέτοιο παρά μόνο για ασκήσεις της σχολής και τα σχετικά.

Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητή ή αν ακούστηκα πολύ αλλοπαρμένη. Είναι πιθανό να μπορούν να με καταλάβουν μόνο άνθρωποι που ζωγραφίζουν και έχουν το ίδιο κόμπλεξ.

Αγάπη μου

Χαλαρό καφεδάκι το απόγευμα με πανέμορφη μουσική. Μία βραχνή φωνή θρυμματίζει όμορφα τη σιωπή του δωματίου μου. Τραγουδάει παρέα με τη βροχή που ακούγεται από έξω. 



Είχα ένα απαίσιο βράδυ. Κοιμήθηκα με ταραγμένη ψυχή, με κακιές σκέψεις και άσχημα συναισθήματα και είδα φρικτά όνειρα και όταν ξύπνησα ντύθηκα και έφυγα βιαστική από το σπίτι για να μην συνειδητοποιήσω το κενό αέρος που είχα στην καρδιά μου. 

Πήγα στη σχολή, ξεχάστηκα. Ήταν όμορφα. Έβρεχε. Είχε κόσμο στους διαδρόμους γιατί είχε συνέλευση. Μας έκοψαν τα δέντρα του προαυλίου για να έχουν καλύτερη ορατότητα από τις κάμερες (πολυτεχνείο) 

Μία πόρνη με ένα φτηνό κόκκινο κραγιόν, με μαύρους κύκλους και σάπιο δέρμα, μία βρώμικη πόρνη που καθώς βήχει ξεσκίζει τα σωθικά της, μία πόρνη που είχε αφήσει το κοκαλιάρικο της κορμί σε ένα κατουρημένο σκαλοπάτι στην Ομόνοια μου είπε πως την λένε Ελληνική Δημοκρατία. 

Γύρισα πίσω σπίτι. Η βροχή ξέπλυνε κάθε βρωμιά μέσα στην ψυχή μου. 

Έφτιαξα ένα ζεστό καφέ, έβαλα τις ζεστές μου πιτζάμες και άπλωσα τα βρεγμένα ρούχα. Έβαλα να ακούσω όμορφη ήρεμη μουσική και άνοιξα όλα τα παράθυρα της ψυχής μου μέχρι που πνίγηκα στο φως.

Μία σκέψη μου έμεινε, η πιο φωτεινή, η πιο αγνή:

Εύκολα μιλάμε άσχημα στους άλλους, τσακωνόμαστε, φωνάζουμε, βρίζουμε, κάνουμε τσαμπουκά. Εύκολα, πολύ εύκολα, εξωτερικεύουμε τα βρώμικα συναισθήματα μας, την ασχήμια της ψυχής μας, τα μίση μας, την κακία.

Δύσκολα όμως εξωτερικεύουμε τα όμορφα συναισθήματα μας. Δύσκολα λέμε καλά λόγια, δύσκολα βροντοφωνάζουμε την αγάπη και την συμπάθεια, την ευγνωμοσύνη και την χαρά μας. 

Είμαστε εγωιστές. Οι περισσότεροι φοβούνται να πουν το πιο απλό πράγμα. Το «σ’ αγαπάω». Το κάνουν πολύπλοκο. Φοβούνται να ζητήσουν συγχώρεση ακόμα και όταν παραδέχονται τα λάθη τους. Όμως δε φοβούνται να μαλώσουν με τον άλλο και να εκτοξεύσουν τις δηλητηριώδεις σφαίρες τους. Αν νιώσει ο άλλος ότι του σπας τα νεύρα θα τσακωθεί μαζί σου από την πρώτη μέρα αλλά αν σε αγαπάει θα περιμένει να περάσουν μήνες για να στο πει.


Φαντάσου… Μόνο τόλμα να φανταστείς…

Πως θα ήταν ο κόσμος αν εξωτερικεύαμε πιο εύκολα τα όμορφα συναισθήματα μας και πιο δύσκολα τα άσχημα..

Μπορείς να το φανταστείς; 

Φεύγω για λίγο.

Τα λέμε από 1η Νοεμβρίου. 

Λάκης ο Ψωλάκης

Εκλογές. Μάλιστα, καλά ξεκινάει η χρονιά. Το ντιμπέιτ, οι συγκινητικές πολιτικές διαφημίσεις στην τηλεόραση, οι δηλώσεις υποσχέσεων στα κανάλια, οι φάτσες τους σε όλη την επικράτεια. Σημαίες, χειροκροτήματα, χρώματα, φωνές. 

Περνάω κατά τις 2 από το Σύνταγμα και στο περίπτερο της Νέας Δημοκρατίας έχουν στήσει πανηγύρι και χορεύουν. Τι γιορτάζουν; Ποιος ξέρει; 

Περνώ μπροστά από τη Βουλή. Οι μόνοι που κάνουν τη δουλειά τους σωστά στη Βουλή είναι οι τσολιάδες απέξω. 

Φυσικά η προεκλογική εκστρατεία δε θα μπορούσε να λήξει χωρίς τον λόγο του Λάκη. Εμμ δεν μας έλειπαν όλα τα υπόλοιπα, θέλαμε και σάτιρα. Επειδή ως λαός έχουμε έναν πολιτισμό που πληρεί όλες τις προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για να γίνει ορθώς κατανοητή η σάτιρα, το χρειαζόμασταν κι αυτό.

Λάκης λοιπόν και ξερό ψωμί. Ξερό ψωμί για ‘μας, φρέσκο γι αυτόν. 

Πώς δεν τον έστειλε τον Παπαθεμελή σήμερα να ‘χουμε να θάβουμε και υποψήφιους πρωθυπουργούς σε προεκλογική περίοδο, παρά τρίχα τον γλυτώσαμε. Καθότανε ο χριστιανός με όλη την καλή διάθεση εκεί στο κοινό, να τον δουν οι νέοι να πουν «να κι ο Παπαθεμελής ο τρέντι» και ο άλλος του την χάλασε και είπε πως δεν θα τον ψηφίσει. Ράγισε η καρδιά του, τον είδα. Αθεόφοβε Λάκη. 

Αθεόφοβε, εσένα ποιος θα σε κρίνει; Θέλω να ελπίζω η ιστορία.

Είναι κοντά στους τρομοκράτες. Βεβαίως, τους υποστήριξε καθώς μία δημοσιογράφος σχολίασε το γεγονός ότι ένας από αυτούς καθώς οδηγούταν στο τμήμα έφτυσε μία κάμερα. Τα πόσα της έσυρε ο Λάκης της δημοσιογράφου, δεν λέγεται.

Λάκη, ξέρεις ποιους έφτυσε ο τρομοκράτης; Μάντεψε.

Όλους αυτούς που δουλεύουν στα κανάλια, χειραγωγούν τον κόσμο, ανήκουν στο σύστημα, ζουν από αυτό και συμβάλλουν και στη ζωή των άλλων μέσα σε αυτό. 

Μία μικρή παρένθεση που θέλω να διαβάσει μόνο όποιος συμπαθεί τον Λάκη: Ο Λάκης λοιπόν, κράζει τα διάφορα νούμερα της τηλεόρασης (τραγουδιστές, ξεφωνημένες αδερφές, παρουσιάστριες, γιατρούς κτλ) αλλά στην πραγματικότητα συμβάλλει στην προώθηση τους. Αν δεν ήθελε να υπάρχουν, αν όντως κατέκρινε όσα δήθεν κατακρίνει, πολύ απλά δεν θα τα προέβαλλε στην εκπομπή του, θα τα άφηνε να ξεχαστούν και να σταματήσουν να υπάρχουν. Αυτοί οι άνθρωποι, τα νούμερα, υπάρχουν στην τηλεόραση και πληρώνονται για να υπάρχουν επειδή ακριβώς είναι νούμερα. Ο σχολιασμός του Λαζόπουλου και η προβολή του εκάστοτε αστείου βίντεο με τους ηλίθιους σε μία εκπομπή με τεράστια τηλεθέαση απλά είναι μέρος του συστήματος. Άγιος ο Θεός. Freak Show και άγιος ο θεός. Γελάστε με τον ηλίθιο για να νιώσετε καλύτερα που καταφέρατε να εντοπίσετε την ηλιθιότητα στις πράξεις ή τα λόγια του. Γελάστε ηλίθιοι. 

Και πέρα απ’ όλα αυτά ο ταπεινός Λαζόπουλος με τα all star σε κάθε εκπομπή του κρατά και σιγή πένθους για την φτωχή γιαγιά που πέτυχε η ξανθιά δημοσιογράφος και λέει «ότι δεν έχει λεφτά». Την πονά μωρέ ο καημένος. 

Ο καημένος ο φτωχός γιατί ναι και εκείνος φτωχός είναι, δεν έχει λεφτά. Ξέρει τι θα πει κρίση και επειδή εκείνος τα βγάζει πέρα με τον πενιχρό μισθό του μπορεί να κατακρίνει όλους τους υπαλληλίσκους που παίρνουν μίζες ή αυτούς που θα ψηφίσουν όποιον τους βολέψει.

 Και έδειξε και τον Καμπουράκη ο οποίος επίσης παίρνει πενιχρό μισθό και μιλάει γεμάτος λύπη για τους συνανθρώπους του που δε μπορούν να ζήσουν με το μισθό τους και περνάνε από τα γραφεία της επερχόμενης κυβέρνησης για ρουσφέτια. 

Μάγκες. Άτσα! Δώσε και μία πενιά. 

Δώσε μία πενιά για τον μάγκα τον Λάκη που μας ανοίγει τα μάτια. Ποια τρία μεταπτυχιακά έχει ο Ψινάκης, κύριε Καρατζαφέρη; Θα στα πει ο Λαζόπουλος που τα ξέρει καλύτερα. Του τα είχε πει τότε στο κότερο ο ίδιος.

Έπαιξε και το βίντεο με τις φωτιές. Ε θα το πω, ράγισε η καρδιά μου να βλέπω τα αυθαίρετα να καίγονται. Για όνομα του Θεού, λίγο έλεος στις βίλες δε μπορεί να δείξει αυτό το κράτος; Δε μπορεί.

Και του ‘ρθε και του Λάκη να κλάψει. Τον είδα που σφιγγόταν. Δεν τα κατάφερε. Ξαναπροσπάθησε στο τέλος. Είπε την ατάκα του και τσουπ! να το και το δάκρυ. Άκου ατάκα, θέλει λέει να κάνει τον κόσμο να γελάει και μόνο αυτό τον νοιάζει. 

Το θέμα δεν είναι όμως αν θα γελάσει ο κόσμος ντίαρ μίστερ εντερντειντμαν. Το θέμα είναι με τι θα γελάσει. Γιατί και μια κλανιά να ακούσει κάποιος μπορεί να γελάσει. Γιατί δεν κάνεις μία τέτοια εκπομπή να πίνεις και όζον, που συμβουλεύει αυτός ο γιατρός που προβάλλεις συνέχεια, να κάνεις και δύο καλά; Θα κλείσει η τρύπα του όζοντος και θα την γλυτώσουν οι εναπομείναντες σκεπτικιστές από τη μαλακία σου. 

Φιλάκια by
Suspiriaki 

Οι Μεγάλες Γραβάτες. Προεκλογικά Πανηγύρια!

Κάθε φορά που βλέπω τον νυν πρωθυπουργό μας να κάνει δηλώσεις με αυτό το ξινισμένο ύφος, πάντα μου έρχεται στο μυαλό μία συγκεκριμένη φαντασίωση. Είναι ο Καραμανλής και ένας ντελιβεράς με σουβλάκια. Ο ντελιβεράς χτυπάει την πόρτα, ο Καραμανλής, φορώντας λαχανί παντόφλες με παπαγαλάκια ανοίγει την πόρτα, και με το ξινισμένο ύφος, το σύνηθες ξινισμένο ύφος (ούτε για την φωτογράφιση της αφίσας δεν κατάφερε να το αποχωριστεί), και ξύνοντας την κοιλιά του, μουγκρίζει στον ντελιβερά και πετάει την ατάκα, την οποία αν την άκουγε και ο τελευταίος ανθέλληνας ,θα κορδωνόταν από ελληνική περηφάνια:

-ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΝΑ ΛΥΠΗΘΗΚΕΣ ΤΟ ΤΖΑΤΖΙΚΙ!!

Ο καημένος ο ντελιβεράς τραυλίζει και βάζει τα κλάματα. Έτσι λειτουργεί ο νυν πρωθυπουργός. Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ίσως η λύση στις εκλογές θα ήταν όλοι να αυτοκτονήσουμε και να τον αφήσουμε ήσυχο γιατί τον κουράζουμε κι όλας.

Ντίαρ Κωστάκη, πάρε το ξινισμένο υφάκι σου και χώσε το στον κώλο σου. Με αγάπη πάντα. 

Πάμε παρακάτω. 

Είδα το ντιμπέιτ. Και το είδα γιατί είναι εύκολο να πω , χωρίς να το έχω δει, «Όλοι τις ίδιες σαχλαμάρες θα πουν» και είναι πιο δύσκολο να τους ακούσω, να μπερδευτώ και να ξεμπερδευτώ και να αναγνωρίσω συγκεκριμένα τις σαχλαμάρες του καθενός. Όσο γι αυτούς που γνωρίζουν τις σαχλαμάρες χωρίς να τις ακούσουν, τους θαυμάζω, είναι πολύ ψαγμένα άτομα, πολύ προοδευτικά και πολύ έξυπνα. 

Πριν αρχίσω το σχολιασμό, ο οποίος καθόλου σοβαρός δε θα είναι, θα ήθελα επίσημα να ζητήσω από την κυβέρνηση (την εκάστοτε) , στο επόμενο ντιμπέιτ (το οποίο προφανώς δε θα αργήσει και πολύ, δουλειά να ‘χουμε να κάνουμε) να έχει κάποια επιπλέον παραθυράκια στην οθόνη, παρόμοια με εκείνα που έχει στο «Πάμε Πακέτο» παραδείγματος χάρη, που δείχνει τη μάνα να αγκαλιάζει την κόρη και σε ένα μικρό παραθυράκι δείχνει και τον πατέρα που τις βλέπει και κλαίει (Η μητέρα μου βλέπει «Πάμε Πακέτο», όχι εγώ). Ναι, ένα τέτοιο θέλω να δείχνει τη φάτσα του Παπανδρέου όταν ο Καραμανλής λέει «Και ήθελα να ‘ξερα που θα βρει τα λεφτά που λέει ο πρόεδρος τις αντιπολίτευσης» και τη φάτσα του Καρατζαφέρη όταν στο μόλις μισό μέτρο ο Χρυσόγελος λέει να εντάξουμε στην κοινωνία μας τα παιδιά των αλλοδαπών. 

Και ο άλλος ο Λιάτσος δεν έχει το θεό του. Βλέπει ότι ο Χρυσόγελος βρίσκεται τόσο κοντά στον Καρατζαφέρη και τον ρωτάει για τα Σκόπια. Ε ο κακομοίρης ο Χρυσόγελος, στριφογυρίζει στην καρέκλα του, τρώει τα νύχια του, κοιτάει με την άκρη του ματιού του τον Καρατζαφέρη, τι να κάνει, λέει διάφορα γύρω από το θέμα, δήθεν συμβιβαστικές λύσεις και διεθνές δίκαιο και εν τέλει καταλήγει ότι θα τη χάσουμε τη Θεσσαλονίκη αλλά θα τη χάσουμε από τις φυσικές καταστροφές. Μα να μην υπάρχει η επιπλέον κάμερα με τη φάτσα του Καρατζαφέρη. Μισές δουλειές στο ντιμπέιτ. 

Μισοί δημοσιογράφοι επίσης στο ντιμπέιτ. Ευαγγελάτος. Σωθήκαμε. Έκανε τις ερωτήσεις της ενότητας «Κοινωνικής πολιτικής και εργασίας» και ρωτούσε τον Τσίπρα γιατί έπεσαν τα ποσοστά του στο γκάλοπ και τον Καρατζαφέρη αν τελικά συμπαθεί το Σημίτη ή του κρατάει ακόμα μούτρα από τις ταυτότητες. Απαράδεκτος, άσχετος και … ειρωνικός. Πολύ ειρωνεία και δεν του πάει. 

Έκανε και τη φοβερά έξυπνη ερώτηση στον Τσίπρα. Άκου τι είπε το σπίρτο, το ξυπνοπούλι, λέει ότι οι διαδηλώσεις εμποδίζουν την εμπορική κίνηση γιατί κλείνουν τους δρόμους και αν θα έπρεπε λέει να περιοριστούν σε κάποια συγκεκριμένα σημεία που να μην έχει μαγαζιά ή δρόμους εμπορικής κίνησης. Εγώ προτείνω να διαδηλώνουμε μόνο Τετάρτη απόγευμα που είναι κλειστά τα μαγαζιά. Θα μπορούσαμε και Κυριακή αλλά το πρωί έχει εκκλησία και το απόγευμα ποδόσφαιρο, δηλαδή άλλη μορφή εμπορικής κίνησης. 

Τι να πει κι η Παπαρήγα που κάθεται παραδίπλα και ακούει για μαγαζιά και καπιταλισμό; Με την κόκκινη καρδιά μενταγιόν στο λαιμό εκφράζει κι εκείνη τα πολιτικά της σχέδια. Ενώ όλοι φαντασιώνονται λογικά σχέδια για την οικονομική κρίση, εκείνη εδώ και χρόνια θέλει σώνει και καλά να πάρουμε τα εκατομμύρια των πλουσίων και να τα δώσουμε στους φτωχούς, αλλά όχι στους οποιουσδήποτε φτωχούς, στους φτωχούς εργάτες συγκεκριμένα. Στοίχημα όλα μου τα λεφτά ότι τον τελευταίο χρόνο είχε τουλάχιστον πέντε ονειρώξεις με γυμνούς ιδρωμένους εργάτες. Και μιας και θίξαμε το σεξ μιλώντας για την Παπαρήγα, θέλω εδώ και τώρα να δηλώσω επίσημα ότι θα ψηφίσω όποιον προσθέσει στο προεκλογικό του πρόγραμμα «Θα χαρίσω αληθινό οργασμό στην Παπαρήγα» η οποία σίγουρα θα έχει να βιώσει τέτοια εμπειρία από το 1821 (Σοβαρό άτομο η Suspiria, άκου τι λέει πάλι)

Και ξέρω ποιος θα το προσθέσει. Ο γοητευτικός κύριος Καρατζαφέρης θα είναι ο εκλεκτός. Τη μία δίνει συγχαρητήρια στο ΚΚΕ για την σοβαρή αντιμετώπιση του στο θέμα των καταλήψεων και είμαι και σίγουρη πως όταν η Παπαρήγα έλεγε για το Νάτο και την Τουρκία που τα έχουν κάνει πλακάκια, άκουσα την καρδιά του να χτυπά. Θα ψηφίσω επίσης όποιον πείσει τον Καρατζαφέρη να χρησιμοποιήσει λακ αντί λάδι για τη χωρίστρα του. Γυαλίζει βρε αδερφέ και τυφλώνει το πλάνο και όχι τίποτα άλλο, ο ταπεινός Γεώργιος Καρατζαφάς (Καρατζαφέρης κατά το Μεταξάς), ονειρεύεται ότι μία μέρα θα πει ένα ΟΧΙ στην Τουρκία (επίσημη δήλωση του στο ντιμπέιτ) το οποίο θα οδηγήσει σε εμπλοκή. 

Σίγουρα πάντως αν γίνει αυτό δε θα πρέπει να πάρει μαζί του τον Παπανδρέου στον αγώνα. Ε όπως και να το κάνουμε, γλυκούλης με τα πεταχτά του αυτάκια, αλλά για πόλεμο δεν κάνει. Έχασε τα 30 δευτερόλεπτα που είχε για να κάνει την ερώτηση του στο πρωθυπουργό ,φιλοσοφώντας. Ο χρόνος του τελείωσε, η Χούκλη του είπε «Σας ευχαριστούμε πολύ κύριε πρόεδρε» και εκείνος δεν είχε κάνει ερώτηση, ήταν ακόμα στον πρόλογο. Πόσο άμπαλος μπορεί να είναι; Την έκανε την ερώτηση ταυτόχρονα με τα «Σας παρακαλώ» της Χούκλη. Οι άλλοι γύρω πώς κρατήθηκαν και δεν έσκασαν στα γέλια; Τρεις φορές το γύρισα το βίντεο και δε μπορούσα να κρατηθώ να μη γελάσω. Τέλος πάντων, η απάντηση του Ρόκι Μπαλμπόα ήταν ότι δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του και προσωπικά του προτείνω, φιλικά, να βάλει και το σπαθί και τη μύγα εκεί που έβαλε και το ξινισμένο του ύφος. Με αγάπη και πάλι. 

Επίσης στο ίδιο μέρος, θα ήθελα να βάλει και το θράσος του. 

Από έναν γνωστό μου φοιτητή στη Γαλλία είχα ακούσει για πρώτη φορά για τα σταζ, και τα είχα ακούσει ως εκπαιδευτικά προγράμματα. Εγώ δηλαδή ήξερα ότι σαν φοιτητής επιλέγεις κάποιες διαδικασίες ώστε να εργαστείς για ένα εξάμηνο, με ένα βασικό μισθό και χωρίς ασφάλεια, στο χώρο του επαγγέλματος σου, για να πάρεις μία πρακτική εξάσκηση. Πρώτη φορά στο ντιμπέιτ άκουσα ότι υπάρχουν άτομα που δουλεύουν 6 χρόνια σε προγράμματα σταζ και το χειρότερο είναι στο συγκεκριμένο σημείο βρισκόμουν σε ένα ταξί του οποίου ο οδηγός άκουγε από το ραδιόφωνο το ντιμπέιτ και η συνεπιβάτισσα μου, μία άγνωστη νέα κοπέλα, σχολίασε ότι δούλευε δύο χρόνια έτσι. Ο πρωθυπουργός απάντησε ότι είναι νόμιμο όταν τον ρώτησε ο Ευαγγελάτος και όταν τον ξαναρώτησε ο Τσίπρας, απάντησε ότι είναι και ηθικό και δίκαιο. Επίσης με θράσος απάντησε σε μία άλλη ερώτηση ότι το δημόσιο πάντα πληρώνει τους υπαλλήλους του, μπορεί με καθυστέρηση, αλλά πάντα τους πληρώνει. Από (πολλούς, πραγματικά πολλούς) γνωστούς , γνωρίζω ότι οι καθυστερήσεις αυτές που έτσι απαξιωτικά αναφέρει ο πρωθυπουργός μπορεί να είναι και 10 μηνών και παραπάνω και μας κάνει και χάρη γιατί είναι ο καλύτερος εργοδότης επειδή πληρώνει. Τι να πει κανείς. 

Κουράστηκα να γράφω και αμφιβάλλω και αν υπάρχουν άτομα που θα διαβάσουν όλο αυτό το κείμενο. 

Τελευταίο μόνο θέλω να σχολιάσω το στάιλινκ και κυρίως τις γραβάτες των πολιτικών αρχηγών και κλείνω.

Ο Καραμανλής φορούσε κλασσικά τη μπλε του γραβάτα. Δε θα αλλάξει ποτέ αυτός ο άνθρωπος, σαν τους τοίχους του δημοτικού μας σχολείου, πάντα μπλε και άσπρο. Βαρετός έως γλοιώδης. Το καταλάβαμε (και το νιώσαμε) πως είσαι Έλληνας. Καλά είναι πια.

Ο Παπανδρέου καινοτόμησε αυτή τη βραδιά και αντί να φορέσει τη πράσινη γραβάτα του φόρεσε μία, ελαφρώς ίμο, μωβ γραβάτα. Κάτι μου λέει πως έχει παρεξηγηθεί με τα αστειάκια περί «πράσινων παπαγάλων». 

Η Παπαρήγα με την κόκκινη καρδιά στο στήθος άραγε τι περιμένει; Τον έρωτα της ζωής της ή τον κομμουνισμό; Ελπίζω τον έρωτα της ζωής της για το καλό όλων μας.

Ο Τσίπρας, κοινότυπος πλέον, δε φόρεσε γραβάτα. Είναι μοντέρνος και νεωτεριστής. Θα τον παραδεχόμουν αν πήγαινε με πολύχρωμα ρούχα στο ντιμπέιτ ή ακόμα καλύτερα εντελώς γυμνός (να σου πω εγώ πως θα απογοητευτούν αμέσως οι τσιπρίτσες και τότε να δεις πτώση ο ΣΥΡΙΖΑ).

Του Καρατζαφέρη η φούξια γραβάτα φώναζε από μακριά «Ψηνάκης». Σίγουρα πάνε μαζί για ψώνια. Η επόμενη έκπληξη θα είναι ο καταδρομέας με φούξια γραβάτα. Για να δούμε, λες να τον στρώσει κι αυτόν η τρελή; 

Ο Χρυσόγελος ντυμένος στα άσπρα, χωρίς γραβάτα. Θα έλεγα ότι συμβολίζει το οξυγόνο έτσι απλά. 

ΥΓ. Θα ψηφίσω στις εκλογές και μάλιστα κάποιον από αυτούς. Αποκάλυψη.

Φιλιά. 

Διασκέδαση και χρώματα στις διαδηλώσεις!

by suspiria

Καλημέρα καλημέρα! Επιτέλους ξυπνώ με κέφι και χαρά γιατί μία καινούρια ευχάριστη πραγματικότητα μας περιμένει, ενώ η αντίστροφη μέτρηση για τον καινούριο ηγέτη της χώρας βρίσκεται σε εξέλιξη.

Το καλοκαίρι είχαμε, όπως όλοι γνωρίζουμε, πολλές πυρκαγιές οι οποίες κατέστρεψαν για ακόμα μία φορά, ένα τεράστιο μέρος του φυσικού μας πλούτου. Από τη μία λυπάμαι τα καημένα τα δεντράκια αλλά από την άλλη σκέφτομαι, είμαστε ιθαγενείς για να διατηρούμε τα δάση; Χτίστε, τσιμεντώστε, φτιάξτε δρόμους και πισίνες. Ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος όλων. We go on!

Την ίδια άποψη έχει και η κυβέρνηση. Πόσο χαίρομαι! Αυτή η κυβέρνηση πάντα κοιτάει μπροστά. Έτσι λοιπόν αποφασίζει να αγοράσει ένα ιδιαίτερο πυροσβεστικό όχημα από μία ισραηλινή εταιρεία, αλλά όχι μη φοβάστε, όχι για να φυλάξει τα δάση από πυρκαγιές και τα λοιπά παρωχημένα έθιμα. Το νέο όχημα είναι δώρο για το αγαπημένο μας (γεννητικό) όργανο, την αγαπημένη μας ΕΛ.ΑΣ. ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ!

Πιο συγκεκριμένα, το κράτος αγόρασε από μία ισραηλινή εταιρεία ένα όχημα, το οποίο εξωτερικά μοιάζει σε κάτι μεταξύ πυροσβεστικού οχήματος και τανκ. Αυτό το όχημα είναι για την καταστολή των διαδηλώσεων και των παρεκτροπών στις διαδηλώσεις. Πώς; Αυτό το όχημα, μήκους 10 μέτρων, έχει χωρητικότητα 5.5 τόνων νερού, το οποίο θα το εκτοξεύει στους διαδηλωτές, προσεχτικά πάντα, με μόνο σκοπό να τους απομακρύνει και όχι να τους τραυματίσει (ξέρουμε όλοι μας πόσο προσεχτική είναι η ελληνική αστυνομία και πόσο καλά διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα στην απομάκρυνση και τον τραυματισμό, όπως και την διαφορά αυτών με το φόνο). Το όχημα αυτό θα μπορεί να ανατροφοδοτείται από τους κρουνούς των δρόμων.

Πολύ πρακτικό. Θα ρίχνουν στους διαδηλωτές, θα τους απομακρύνουν, θα γυρνάνε και λίγο το τσουτσούνι του οχήματος τσουπ! θα σβήνουν και το Πλαίσιο, θα στοχεύουν πέρα δώθε τσουπ! θα σβήνουν τις μολότοφ στον αέρα, θα κάνουν και μία δεξιά και μία αριστερά, θα καθαρίζουν και τα πεζοδρόμια, θα ποτίζουν και τα παρτέρια (να την και η οικολογική συνείδηση εν τέλει) Πολυμηχάνημα!

Μία δροσούλα την χρειαζόμαστε όπως επίσης και λίγο χρώμα. Α όλα κι όλα! Ωραία, καλή, χρυσή η Αθήνα αλλά ρε φίλε την αλήθεια θα την πω. Πολύ μουντή μωρέ. Πολύ τσιμέντο, πολύ άσφαλτος, και όλη αυτή η μαυρίλα των αλλοδαπών (χάθηκε να μεταναστεύουν οι Δανοί και οι Νορβηγοί που είναι θεογκόμενοι;) με καταθλίβει. Επιτέλους όμως, το άγιο μηχάνημα έχει τη λύση και σε αυτό το θέμα.

Πέρα από τους 5.5 τόνους νερό που θα μεταφέρει έχει κι άλλες δύο μαγικές δεξαμενές. Η μία χωράει 100 κιλά αφρό και η άλλη 100 κιλά … χρωματική ουσία. Όχι βέβαια καμία επικίνδυνη χρωματική ουσία, μας διαβεβαιώνει επίσημα η διεύθυνση της ΕΛ.ΑΣ. ότι η ουσία αυτή είναι η ίδια με αυτήν που χρησιμοποιούν οι ζαχαροπλάστες για τις τούρτες. Τόσο ακίνδυνη, τόσο γλυκιά, τόσο πολύχρωμη, φωτεινή και χαρούμενη. Μπορείτε να τη φάτε κι όλας καθώς θα τρέχετε ή αν ετοιμάζετε καμία τούρτα φέρτε τη μαζί για να τη χρωματίσετε (Προσοχή μόνο μην την πάτε πολύ κοντά στο όχημα γιατί θα γίνει νερουλή, από μακριά να την χρωματίσετε.)

Αυτή η ουσία λοιπόν θα εκτοξεύεται (και αυτή) πολύ προσεχτικά, πάνω στους διαδηλωτές με σκοπό να τους χρωματίζει. Και πάλι συμφωνώ με την απόφαση της αστυνομίας. Πολύ μαυρίλα πέφτει στις πορείες. Μαύρες κουκούλες, μαύρα πανό, μαύρα μαντήλια. Χελόου βρε διαδηλωτές, σε πορεία πάτε, όχι σε κηδεία. Πάρτε λοιπόν το χρωματάκι σας και μην παραπονιέστε. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, μπορεί μετά την πορεία το όχημα, αφού θα είναι και κοντά, να ρίξει όσο αφρό περισσεύει στους αλλοδαπούς μπας και ασπρίσουν λίγο. Βέβαια δεν ξέρω για τους ασφαλίτες, αυτοί είναι όντως λίγο σκυθρωποί και μπορεί να μην τους αρέσει το χρωματάκι. Οψόμεθα. Ας ελπίσουμε πως κάποια καλή λύση θα βρει η ΕΛ.ΑΣ. για να τους διατηρήσει κρυφούς και μετά τον χρωματισμό τους.

Εμπρός λοιπόν όλοι στο μπουγέλο. Εγώ προτείνω για να γίνουν πιο διασκεδαστικές οι πορείες να πηγαίνουμε όλοι μας με μάσκες θαλάσσης, νεροπίστολα και νερόμπομπες, αν βέβαια μας το επιτρέψουν, γιατί μπορεί να γίνουν και αυτά παράνομα, όπως οι κουκούλες.

(19.09.09)

Επιβιώνουν για να Αγωνίζονται

BY SUSPIRIA

πηγή εικόνας

Μερικές φορές εκεί που δεν κάτι τίποτα διαφορετικό από το να ζεις την πραγματικότητα σου, και για να πούμε την αλήθεια, τρέχεις κι όλας κάπως, να προλάβεις να τη ζήσεις, βρίσκεται μπροστά σου ένα πελώριο τείχος από του πουθενά, και πριν προλάβεις να σταματήσεις, έχεις ήδη πέσει πάνω του και βρίσκεσαι σκορπισμένος παντού τριγύρω σε χιλιάδες κομμάτια.

Έτσι κάπως το φαντάζομαι εγώ, για τους εναπομείναντες ρομαντικούς και ευαίσθητους πάντα της υπόθεσης. Βάζω τον εαυτό μου σε αυτούς. Στην αντίθετη πλευρά υπάρχουν τα γνωστά βόδια που έχον περάσει όλα τα τεστ ανοσίας με άριστη βαθμολογία και αγνοούν. Τι αγνοούν; Κυρίως ότι απέχει από το δικό τους κώλο αλλά πολλές φορές και πράγματα που βρίσκονται μέσα σε αυτόν.

Τέλος πάντων, ας μην αρχίσω πάλι την γνωστή σουσπιριοκλάψα Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι σήμερα το μεσημέρι ξεκίνησα ήρεμη να πίνω τον καφέ μου μπροστά στον υπολογιστή, ξεφυλλίζοντας διάφορες ιστοσελίδες και τυχαία βρέθηκα πάνω σε ένα υπέροχο κείμενο, το οποίο αποτέλεσε και το παραπάνω τείχος για εμένα. Με έκανε χίλια κομμάτια.

Με έκανε χίλια κομμάτια το γεγονός ότι αγνοώ μία πραγματικότητα. Ή μάλλον δεν την αγνοώ αλλά την γνωρίζω από την πολιτική της πλευρά.

Διαβάζω συχνά στις ειδήσεις για τους Παλαιστίνιους και τους Ισραηλινούς. Διαβάζω δηλώσεις πολιτικών. Ποιοι μετακινήθηκαν, ποιοι εξεγέρθηκαν, ποιοι καταπιέζουν, ποιοι καταπατούν. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι μιλάμε ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Δεν θα σχολιάσω περισσότερα. Ήδη σχολίασα πολλά. Το κείμενο το βρήκα στο indymedia. Αξίζει να το διαβάσετε. Εγώ θεωρώ ότι τους το χρωστάμε, έστω να διαβάσουμε αυτή τη φωνή τους.

“Χώρα μου είναι η Παλαιστίνη”

Στη Δυτική Όχθη, λένε όσοι γνωρίζουν, δεν μπορείς να προγραμματίσεις καλά το χρόνο. Δεν μπορείς εύκολα να υπολογίσεις το χρόνο που θα σου πάρει για να μετακινηθείς από το ένα μέρος στο άλλο. Μισής ώρας απόσταση μπορεί να γίνει σε μια ώρα ή και σε δυο. Ή και σε περισσότερο ακόμα. Εξαρτάται από πολλά πράγματα: αν είναι υπό κατασκευή ο δρόμος, αν είναι μακρύτερος από τον κανονικό γιατί ο ισραηλινός στρατός έκοψε την επικοινωνία του κανονικού ή αν, εν τέλει, πρέπει να περιμένεις στον έλεγχο ώρες, υπομένοντας τον εξευτελισμό που υφίστασαι.

Και σε όλες αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει πάντα ένας στρατιώτης που σε στοχεύει με το αυτόματο του. Εσένα, τη γιαγιά που θέλει να πάει να προσκυνήσει στο τζαμί Αλ -Ακσά στην Ιερουσαλήμ, τη γυναίκα που πάει στην αγορά, τον άντρα που προσπαθεί να θρέψει την οικογένεια του. Όπως επίσης και ένα δωδεκάχρονο αγόρι που το όνομα του είναι Νουρ - φως - και έχει έναν αδερφό δύο χρόνια μικρότερο που τον λένε Αμίρ και άλλες τέσσερις αδερφές και που ο σκύλος του τον γρατσούνισε και που πετάει πέτρες στην καραμπίνα που στοχεύει την κόρη της αδερφής του.

Αυτή μπορεί να είναι η πρώτη εικόνα μιας χώρας, κατεχόμενης από έναν πανίσχυρο στρατό, όπως μόνο λίγοι στον κόσμο ολόκληρο είναι. Ένα στρατό, που πέρα από τα υψηλόβαθμα στελέχη του, αποτελείται από παιδιά 18 – 21 χρονών και που καθημερινά καταστέλλει αδίκως τον παλαιστινιακό λαό στα ίδια του τα εδάφη.

Έτσι αυτό που περισσότερο αξίζει να έχεις στην Παλαιστίνη είναι υπομονή. Υπομονή για να δουλέψεις ενώ δεν υπάρχει δουλειά, υπομονή για να μετακινηθείς ενώ δεν υπάρχει ελευθερία, υπομονή για να φας ενώ μπορεί να μην υπάρχει φαγητό, για να προσευχηθείς ενώ σου απαγορεύουν την είσοδο σε άγιους τόπους, υπομονή για να αγαπήσεις αν ο αγώνας για την επιβίωση σου το επιτρέπει ακόμα. Υπομονή για να αντέξεις την αδικία να μην μπορείς να ζήσεις στο σπίτι των προγόνων σου. Υπομονή για να αντέξεις την κακομεταχείριση της οικογένειας σου. Υπομονή για να υπομείνεις τις καθημερινές προσβολές που δέχονται τα παιδιά σου στο δρόμο, ακόμα και μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Υπομονή επειδή δεν μπορείς να ταξιδέψεις και επειδή δεν μπορείς να πας από το ένα μέρος στο άλλο ακόμα και μέσα στα ίδια τα παλαιστινιακά εδάφη. Υπομονή για να κατορθώσεις να μην κοιμηθείς, πολλά βράδια στη σειρά, λόγω της πιθανότητας να εισβάλει ο ισραηλινός στρατός στα σπίτια των γειτόνων σου και στο ίδιο σου το σπίτι αναζητώντας νέα θύματα.

Και υπομονή, πάνω απ' όλα, για να επιβιώσεις. Και περί αυτού πρόκειται η παλαιστινιακή αντίσταση, σήμερα όπως και χθες όπως και τις τελευταίες δεκαετίες: Να επιβιώσει. Να επιβιώσει και να συνεχίσει να είναι ένας λαός με γλώσσα, συνήθειες και, πάνω απ' όλα, με γη για να ζήσει. Γιατί, τελικά, αυτό είναι που η ισραηλινή κυβέρνηση προσπαθεί: να αποτελειώσει έναν ολόκληρο λαό για να του αποσπάσει τα εδάφη του και να τα χρησιμοποιήσει για τα δικά της οικονομικά συμφέροντα. Γιατί αυτή η κατοχή που ο παλαιστινιακός λαός ζει τόσα χρόνια είναι ολική. Κατοχή της γης, της οικονομίας, των ανθρώπων, των οικογενειών, των κοινοτήτων, του σώματος, του μυαλού, του νερού, της εκπαίδευσης. “Εμείς γεννηθήκαμε εδώ στην κατεχόμενη γη. Και εδώ γερνάμε. Η κατοχή έχει γραφτεί στα σώματα μας, στις φλέβες μας, στις καρδιές μας, σε ό,τι σκεφτόμαστε, σε ό,τι αισθανόμαστε”.

“Πλέον μπορείς να γυρίσεις όλα τα παλαιστινιακά εδάφη σχεδόν σε τρεις ώρες”, λέει ένα νέο αγόρι που ταξιδεύει από την Τζενίν, την πόλη που γεννήθηκε στο βορρά, στο Αλ – Χαλίλ (Χεβρώνα), στο νότο. “Αυτό μας άφησαν, όλα τα υπόλοιπα τα πήρε το Ισραήλ. Εμείς μείναμε με λίγες πόλεις και λιγάκι γης και εκείνοι πήραν όλες τις πανέμορφες πόλεις μας και μεγάλο κομμάτι των εδαφών μας”.

Τα όπλα, τα δακρυγόνα και όλες τις μηχανές που έχουν φτιαχτεί για πόλεμο τα έχει ο ισραηλινός στρατός. Αλλά και οι παράνομοι έποικοι, που το Ισραήλ εγκατέστησε σε παλαιστινιακό έδαφος, είναι οπλισμένοι. Και είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, οι πιο επικίνδυνοι. Γιατί ό,τι και να κάνουν δεν θα αντιμετωπίσουν καμία συνέπεια, ζουν ατιμώρητοι. Οι παράνομοι οικισμοί τους βρίσκονται διασκορπισμένοι σε ολόκληρο το παλαιστινιακό έδαφος, είναι εκατοντάδες χιλιάδες, περιφραγμένοι με συρματοπλέγματα και καλά προστατευμένοι από τον στρατό τους. Εκεί ζουν, στο φανταστικό τους κόσμο, έποικοι που πιστεύουν ότι πίσω από τα τείχη ζουν τρομοκράτες. Καθημερινά οι παράνομοι έποικοι βγαίνουν να κυνηγήσουν “άραβες”. Τους επιτίθενται και δεν τους αφήνουν να δουλέψουν τη γη τους, να μαζέψουν την συγκομιδή τους, να βγάλουν τα πρόβατα τους να βοσκήσουν.

Η πόλη Αλ – Χαλίλ, στο νότο των παλαιστινιακών εδαφών, είναι μοναδική περίπτωση καθώς είναι η μόνη παλαιστινιακή πόλη που βρίσκεται υπό την κατοχή του ισραηλινού στρατού και των παράνομων εποίκων που ζουν στο εσωτερικό της. Το Αλ – Χαλίλ αντιπροσωπεύει, σε μικρογραφία, αυτό που συμβαίνει, σε υπερβολικό βαθμό, σε ολόκληρη την Παλαιστίνη. Υπάρχουν δύο ζώνες, επίσημα αναγνωρισμένες: η H1 όπου ζουν οι παλαιστινιακές οικογένειες και η H2. Η H2 είναι η ζώνη των εποίκων. Σε κάποιες περιοχές ζουν κυριολεκτικά πάνω από τα κεφάλια των παλαιστινίων, στους πάνω ορόφους των κτιρίων της παλιάς πόλης. Στην H2, την κατεχόμενη ζώνη που ζουν οι έποικοι , την “πόλη φάντασμα” όπως την αποκαλούν, οι παλαιστίνιοι δεν μπορούν να βρίσκονται. Σημεία ελέγχου, στρατιώτες, τανκς, αυτόματα πολυβόλα. Οι έποικοι βαδίζουν στους δρόμους με τα όπλα στο χέρι. Όλα είναι ανακατεμένα. Πολλοί από τους δρόμους της πόλης είναι μοιρασμένοι στα δύο. Στην αριστερή πλευρά επιτρέπουν στους παλαιστίνιους να περπατάνε. Η δεξιά πλευρά ανήκει στους εποίκους. Κάποια παλαιστινιακά σχολεία ξέμειναν μέσα στην κατεχόμενη από τους εποίκους πλευρά. Τα παιδιά υποφέρουν κάθε είδους επιθέσεις καθημερινά στο δρόμο για το σχολείο. Η παρουσία του στρατού είναι καθημερινή και μόνιμη για να “προστατεύει” τους εποίκους. Σκηνές πολέμου. Υπάρχουν πολλοί στρατιώτες και βρίσκονται παντού. Αλλά αν υπάρχει κάποιος σε αυτή την πόλη που θα έπρεπε να προστατευτεί είναι οι παλαιστίνιοι που επιμένουν να ζουν κάτω από την μόνιμη απειλή των τρελαμένων εποίκων.



Στο Αλ – Χαλίλ οι παλαιστίνιοι δεν ξεκουράζονται ποτέ. Οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να αντιμετωπίσουν μια επίθεση από τους εποίκους, ενήλικες και παιδιά, που συνεχώς πετάνε σκουπίδια και πέτρες ουσιαστικά πάνω στα κεφάλια τους, και χειρότερα ακόμα, βγαίνουν στους δρόμους με τις καραμπίνες και πιάνουν παλαιστίνιους, γυναίκες και παιδιά επίσης, και τους χτυπάνε, μπαίνουν στα σπίτια τους και τα μαγαζιά τους και τα καταστρέφουν. Για να μπεις στο τζαμί της πόλης θα πρέπει να περάσεις από πολλά σημεία ελέγχου. Στην είσοδο του ελέγχονται μουσουλμάνοι άντρες, γυναίκες και παιδιά, που πηγαίνουν να προσευχηθούν. Το μισό τζαμί το κατέλαβε το Ισραήλ και το χρησιμοποιεί ως συναγωγή για τους εβραίους εποίκους. Τις Παρασκευές, στη διάρκεια του ραμαζανιού, είναι εκπληκτικό το πόσος κόσμος φτάνει για να προσευχηθεί. Χρειάζονται ώρες ολόκληρες για να περάσει όλος αυτός ο κόσμος, ένας ένας, από τα σημεία ελέγχου και τα αυτόματα πολυβόλα του στρατού. Η ζωή στην παλιά πόλη μόλις και μετά βίας υπάρχει. Βλέπεις πολλά από τα μαγαζιά κλειστά και τα βράδια μια νεκρική σιγή κυριαρχεί στους δρόμους. Σχεδόν δεν υπάρχει δουλειά για τους κατοίκους της πόλης. Η οικονομία της πόλης είναι κατεστραμμένη.

Στο σπίτι της Λέιλα ζουν οκτώ άτομα. Οι δυο κόρες της, οι δύο εγγονές της, οι δύο γιοί της, εκείνη και η θεία της. Ο άντρας της δουλεύει στο Ισραήλ. Ο άντρας της κόρης της είναι στη φυλακή. Η Λέιλα δουλεύει σε ένα συνεταιρισμό που δημιούργησαν 120 γυναίκες από 8 παλαιστινιακά χωριά πριν τρία χρόνια. Κάθε μία από αυτές τις γυναίκες δουλεύει στο σπίτι της, φτιάχνουν κεντήματα, βραχιολάκια, φορέματα, μαντήλες και έχουν ένα μικρό μαγαζάκι στην παλιά πόλη του Αλ – Χαλίλ όπου τα πουλάνε. Η Λέιλα ανοίγει κάθε πρωί το μαγαζί. Αργά το απόγευμα γυρίζει σπίτι της και ξεκουράζεται λίγο συζητώντας με την οικογένεια της και τους φίλους που την επισκέπτονται. Στο σπίτι δεν έχουν νερό, τους το έχουν κόψει οι έποικοι. Κανένα σπίτι στην παλιά πόλη δεν έχει νερό. Ένα από αυτά τα βράδια ο ισραηλινός στρατός χτύπησε την πόρτα του σπιτιού της. Όλοι κοιμόντουσαν. Μπήκαν έξι στρατιώτες στις 3 το πρωί. Έβαλαν τους άντρες σε ένα δωμάτιο και τις γυναίκες σε ένα άλλο. Εξέτασαν όλο το σπίτι. Η Λέιλα και η οικογένεια της αναγκάστηκαν να μείνουν κλεισμένες στα δωμάτια του ίδιου τους του σπιτιού για δύο ώρες.

Τα βουνά της Δυτικής Όχθης βάφονται κόκκινα καθώς ο ήλιος αρχίζει να κατεβαίνει, για να κρυφτεί πίσω από τη θάλασσα -που οι παλαιστίνιοι φαντάζονται ότι συνεχίζει να υπάρχει εκεί όπου την άφησαν αλλά που πια δεν μπορούν να δουν- και να δώσει τη θέση του στην δροσερή νύχτα. Μέχρι το βάθος του ορίζοντα φαίνονται τα βουνά, ξερά το καλοκαίρι. Βουνά που κάποτε ήταν γεμάτα ελαιόδεντρα και αμπελώνες και συκιές... Ακόμα υπάρχουν όλα αυτά αλλά βλέπεις ολόκληρους λόφους όπου φαίνονται τα ελαιόδεντρα κομμένα από τη ρίζα. Για λόγους ασφαλείας, αναγγέλλει η ισραηλινή κυβέρνηση. Και χωρίς ντροπή καταστρέφει ελαιώνες που υπήρχαν εδώ και αιώνες και που το λάδι τους θρέφει τα 3 εκατομμύρια παλαιστινίων που παραμένουν εδώ.

“Δεν υπάρχει τίποτα που να δικαιολογεί τις βαρβαρότητες του ισραηλινού στρατού”, λέει ένας νέος ισραηλινός που τελείωσε την τριετή θητεία του στο στρατό και μόνο τελειώνοντας σκέφτηκε και κατάλαβε ότι ήταν άδικο και κακό αυτό που συνέβαινε. Όπως και να έχει ακόμα μέχρι σήμερα δεν μπορεί να πει την λέξη «Παλαιστίνη» και αναφέρεται σε αυτά τα εδάφη ως «Ισραήλ». Υπάρχουν πολλοί ισραηλινοί που δε συμφωνούν με τις πολιτικές της ισραηλινής κυβέρνησης. Κάποιοι και κάποιες από αυτούς αρνούνται να κάνουν τη στρατιωτική τους θητεία. Πολλοί και πολλές από αυτούς συμμετέχουν σε ομάδες που αντιτίθενται στο τείχος και στην κατοχή. Σχεδόν κάθε εβδομάδα συμμετέχουν στις διαδηλώσεις που οργανώνονται στα χωριά δίπλα στο τείχος. Εκεί το τείχος χωρίζει τα χωράφια των παλαιστίνιων στα δύο. Οι αγρότες δεν έχουν πρόσβαση στις καλλιέργειες τους εκτός από ελάχιστους που, στην καλύτερη περίπτωση, έχουν ειδικές άδειες για να δουλεύουν κάποιες ώρες στα χωράφια τους. Αλλά και αυτό όχι χωρίς ενοχλήσεις από τον στρατό και τους εποίκους που ζουν από την άλλη μεριά του συρματοπλέγματος. Αυτές οι κοινότητες τιμωρούνται άγρια από το στρατό ακριβώς γιατί δε συμβιβάζονται με αυτή την κατάσταση. Πραγματοποιούνται νυχτερινές επιδρομές στις κοινότητες τους και ο στρατός μπαίνει στα σπίτια τους για να συλλάβει τους σεμπάμπ, νέα αγόρια που υποτίθεται ότι πετάνε πέτρες στο στρατό στη διάρκεια των διαδηλώσεων.

Στο χωριό Μπιλαϊν ο στρατός κυνηγάει 200 ανθρώπους. Εδώ και πολλούς μήνες οικογένειες ολόκληρες δεν κοιμούνται, περιπολούν κάθε βράδυ, για να προλάβουν, αν το μπορέσουν, να κρύψουν τους καταζητούμενους κάθε που εισβάλλει ο στρατός. Μερικές φορές οι στρατιώτες μπαίνουν στο χωριό και κρύβονται πίσω από τα ελαιόδεντρα περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να επιτεθούν. Άλλες φορές φτάνουν με τα στρατιωτικά τζιπ όπως συνέβη ένα από αυτά τα βράδια. Τέσσερα στρατιωτικά οχήματα έφτασαν στο κέντρο του χωριού στις 4 η ώρα τα ξημερώματα. Περισσότεροι από πενήντα στρατιώτες βγήκαν στο δρόμο με τα αυτόματα έτοιμα για δράση. Περικύκλωσαν πολλά σπίτια. Μπήκαν σε ένα από αυτά. Χαρακτήρισαν τον κήπο του σπιτιού “κλειστή στρατιωτική περιοχή”. Ο Χάιθαν, ιδιοκτήτης του σπιτιού, που έκανε περιφρούρηση σε άλλο σημείο του χωριού έφτασε στο σπίτι του με την κάμερα στο χέρι. Δεν του επέτρεψαν να τραβήξει βίντεο. Έβγαλαν τον αδερφό του από το σπίτι και τον πήραν μαζί τους. “Το φαντάζεσαι; Το σπίτι μου κλειστή στρατιωτική περιοχή. Το ίδιο μου το σπίτι!”, λέει ο Χάιθαν. Πολλοί διεθνείς ήταν εκεί, παίρνοντας βίντεο και προσπαθώντας να σταματήσουν το στρατό που έσπρωχνε και ανακοίνωνε: “μην μας αναγκάζετε να χρησιμοποιήσουμε βία” λες και είχαν φτάσει με ειρηνικές διαθέσεις. Το ίδιο συμβαίνει σε όλα τα χωριά δίπλα στο τείχος. Δεν υπάρχει οικογένεια σε ολόκληρη την Παλαιστίνη χωρίς κρατούμενους, καταζητούμενους, τραυματίες και νεκρούς.

Η Nakbah, η καταστροφή, που το Ισραήλ έσπειρε το 1948, εκδίωξε τους παλαιστίνιους από τα σπίτια και τη γη τους. Οι οικογένειες τότε έφυγαν από τα σπίτια τους με τα κλειδιά στο χέρι πιστεύοντας ότι μετά τον πόλεμο, σε μερικούς μήνες, σε κάποια χρόνια, θα επέστρεφαν στη γη τους. Διωγμένες από το στρατό πολλές οικογένειες έφτασαν στα βουνά της Ναμπλούς. “Η γιαγιά μου ήταν έγκυος στη μαμά μου όταν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι της. Φτάνοντας στο βουνό αναγκάστηκε να γεννήσει σε μια σπηλιά όπου και έμειναν ένα χρόνο. Και έτσι εκεί γεννήθηκε η μαμά μου. Μετά το χρόνο κατέβηκαν στην πόλη Ναμπλούς και εκεί, σε ένα μέρος που ήταν χωράφια σπαρμένα με καλαμπόκι λίγο έξω από την πόλη, έφτιαξαν σκηνές για τους πρόσφυγες που έφτασαν από διάφορες πόλεις. Η μητέρα μου είναι από τη Γιάφα. Ο πατέρας μου από τη Χάιφα. Εγώ γεννήθηκα εδώ, στον προσφυγικό καταυλισμό Μπαλάτα. Εδώ ξεκίνησαν να ζουν στις σκηνές, στην αρχή πίστευαν ότι σύντομα θα επέστρεφαν στα σπίτια τους. Όμως τα χρόνια περνούσαν και συνέχιζαν να ζουν εδώ. Έτσι σιγά σιγά άρχισαν να κατασκευάζουν τα σπίτια τους με στέρεα υλικά. Πρώτα έκαναν μονοκατοικίες, στην αρχή στην Μπαλάτα ζούσαν 5 χιλιάδες άτομα. Αλλά έπειτα αυτές οι οικογένειες έκαναν και άλλα παιδιά, και τα παιδιά τους παντρεύονταν και έκαναν τα δικά τους παιδιά και έτσι φτάσαμε σήμερα να ζούμε πάνω από 20 χιλιάδες άνθρωποι στον ίδιο χώρο που ήταν ο προσφυγικός καταυλισμός του 1950. Γι' αυτό αρχίσαμε να κατασκευάζουμε και άλλους ορόφους στα σπίτια μας και πλέον δεν είναι μονοκατοικίες αλλά κτίρια με πολλούς ορόφους. Τώρα εδώ στην Μπαλάτα υπάρχουν τα πάντα. Σχολείο, κλινική... και όλα αυτά σε ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο”.

“Η Μπαλάτα ήταν ένας τόπος πολύ σημαντικός στη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα. Όλες οι οικογένειες εδώ έχουν πολλά παιδιά. Η δικιά μου είναι από τις πιο μικρές, είμαστε μόνο 7 αδέρφια. Δύο οικογένειες που ζουν κοντά μας συναγωνίζονταν όλα αυτά τα χρόνια. Όταν η μια γυναίκα έμενε έγκυος μετά από λίγο έμενε έγκυος και η γειτόνισσα της. Μια φορά μία από τις δύο είχε δίδυμα και έπειτα από λίγο έκανε δίδυμα και η άλλη. Αυτό είναι το διασκεδαστικό κομμάτι των ιστοριών εδώ. Όμως υπάρχει και ένα θλιβερό κομμάτι. Αυτές οι οικογένειες έχασαν πολλά από τα παιδιά τους στη διάρκεια της Ιντιφάντα. Αυτή η οικογένεια με τα 17 παιδιά έχασε τα πέντε από αυτά και ένα ακόμα που έμεινε παράλυτο, δεν μπορεί να κουνηθεί ούτε να μιλήσει. Εδώ είχαμε πολλούς μάρτυρες, δολοφονήθηκαν από τον ισραηλινό στρατό περισσότεροι από 200 άνθρωποι”.

Περπατώντας στα στενά δρομάκια μεταξύ των σπιτιών, τόσο στενά που μόλις και μετά βίας περνά ένας άνθρωπος, δεν μπορείς να μην σκεφτείς πώς μπορούν τόσοι άνθρωποι να ζουν σε ένα τόσο περιορισμένο χώρο για τόσα πολλά χρόνια. “Εδώ δεν υπάρχει προσωπική ζωή ποτέ”, λέει ο Αχμάντ καθώς βαδίζει στα σοκάκια χαιρετώντας γείτονες. “Προσέχουμε πολύ ο ένας τον άλλο, αλλά όλα είναι πολύ δύσκολα. Τα βράδια συνεχίζει να έρχεται ο στρατός, μας βγάζει από τα σπίτια μας, μας συλλαμβάνει, έχουμε πολλούς πολιτικούς κρατούμενους άδικα φυλακισμένους στα κρατητήρια του Ισραήλ”.

Σχεδόν η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται και στον προσφυγικό καταυλισμό Ντχέισα, κοντά στη Βηθλεέμ. Εκεί ζουν 12 χιλιάδες άνθρωποι και όταν ο τόπος δεν άντεχε άλλους πολλές οικογένειες άρχισαν να κατοικούν από την άλλη μεριά του δρόμου σχηματίζοντας σήμερα μια ολόκληρη πόλη. “Ο αδερφός μου είναι 26 χρονών και είναι στη φυλακή εδώ και 7 χρόνια, από τη δεύτερη Ιντιφάντα. Τον καταδίκασαν σε 35 χρόνια φυλακής. Τον επισκέφτηκα μόνο δύο φορές όλο αυτό τον καιρό. Τώρα πάνε δύο χρόνια που δεν τον βλέπω. Όταν με είδε έμεινε έκπληκτος. Μου είπε ότι νόμιζε ότι δεν θα με ξανάβλεπε ποτέ. Εκεί μου διηγήθηκε πως υποφέρουν στις φυλακές. Ότι τους βασανίζουν, τους ξεγυμνώνουν και τους ρίχνουν με ορμή πότε καυτό και πότε παγωμένο νερό. Τον αδερφό μου τον βάλανε στην απομόνωση τρεις μήνες και δεν είχε ιδέα τι συνέβαινε στον έξω κόσμο. Οι φρουροί τους προκαλούν και τους εξαγριώνουν. Έτσι ο αδερφός μου μερικές φορές τους χτυπάει και εκείνοι τον κλείνουν στην απομόνωση”.

“Έχουμε κουραστεί με αυτή την κατάσταση. Και είμαστε θυμωμένοι αλλά δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Επιβιώνουμε μόνο για να αγωνιστούμε. Η Παλαιστίνη είναι μια μεγάλη φυλακή. Μπορείς να έχεις λεφτά, αυτοκίνητο αλλά ακόμα και έτσι θα συνεχίζεις να ζεις σε μια φυλακή. Αυτή είναι η μεγαλύτερη αδικία. Και επίσης η ειρωνεία. Εμείς δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε στα δικά μας εδάφη. Υπάρχουν ξένοι άνθρωποι που πηγαίνουν όπου θέλουν και εμείς τους ρωτάμε πώς είναι το τάδε μέρος και το άλλο και τί είδατε. Όλα είναι μια ειρωνεία. Και είναι πολύ δύσκολο να ζήσεις έτσι. Για όλα πρέπει να ζητάμε την άδεια. Να κοίτα... εκεί, εκείνο το βουνό. Εκεί έχει νερό. Τώρα είναι γεμάτο εποίκους και δεν μας επιτρέπουν να πάρουμε νερό, μας δίνουν μόνο λιγάκι”.

Ο Μοχάμαντ ήταν 15 χρονών και ζούσε στον προσφυγικό καταυλισμό Αλ – Τζαλασούν κοντά στην Ραμάλα. Πολύ λίγα μέτρα από το σχολείο, που έχουν χτίσει τα Ηνωμένα Έθνη για τον καταυλισμό, υπάρχει ένας παράνομος οικισμός ισραηλινών εποίκων. Στην πλευρά που βλέπει προς το σχολείο υπάρχει ο πύργος ελέγχου του ισραηλινού στρατού. Ο Μοχάμαντ πήγαινε στην πισίνα που υπάρχει κοντά στο σχολείο με κάτι φίλους του. Περπατούσαν παίζοντας στο χωράφι με τις ελιές που υπάρχει μεταξύ του σχολείου και του οικισμού των εποίκων. Οι ισραηλινοί στρατιώτες πυροβόλησαν. Ο Μοχάμαντ έπεσε νεκρός σε λίγα μόνο λεπτά. Τρεις από τους φίλους του τραυματίστηκαν από τις σφαίρες. Πριν μερικά χρόνια ο ισραηλινός στρατός σκότωσε άλλα πέντε παιδιά στον ίδιο καταυλισμό με παρόμοιο τρόπο. Ο πατέρας του Μοχάμαντ δολοφονήθηκε πριν εφτά χρόνια. Ήταν καταζητούμενος για δυόμιση χρόνια μέχρι που ο στρατός τον βρήκε στο βουνό που κρυβόταν και τον σκότωσε.

Ο χάρτης της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας είναι δεμένος με ένα σκοινί. Είναι η εικόνα ενός φυλακισμένου, ενός φυλακισμένου με πολλά πρόσωπα και διάφορες ηλικίες. Το σκοινί είναι φτιαγμένο από ένα τείχος και συρματοπλέγματα και πολυβόλα και τανκς και ψέματα και συμφέροντα. Καθημερινά το σκοινί σφίγγει και βυθίζεται όλο και πιο πολύ στο ήδη φθαρμένο σώμα που κάποτε ήταν και, αν και μικρότερη, συνεχίζει να είναι η Παλαιστίνη. Καθώς το σκοινί όλο και περισσότερο σφίγγει οι πληγές ματώνουν και ο πόνος είναι τόσο μεγάλος που δεν υπάρχει θάλασσα να τον ξεπλύνει. Υπάρχει μια ιστορική και συλλογική μνήμη πολύ δυνατή στον παλαιστινιακό λαό. Η μνήμη -και ταυτόχρονα η νοσταλγία- αυτού που ήταν, μνήμη που συνεχίζει να θρέφεται από ένα παρόν καθημερινών βασάνων. Η σκέψη για το μέλλον είναι δύσκολη, να φανταστείς τη ζωή κοστίζει. Όμως, όπως απεικονίζει μια τοιχογραφία στο Ντχέισα, υπάρχει ένα χέρι που γράφει σε έναν τοίχο: “χώρα μου είναι η Παλαιστίνη”. Και όταν αυτό το χέρι θα το έχουν δέσει θα υπάρξει μια φωνή που θα κραυγάσει: “χώρα μου είναι η Παλαιστίνη”. Και όταν θα έχουν σβήσει τη φωνή θα υπάρξει μια σκέψη σε ένα κεφάλι, μια σκέψη που θα ονειρεύεται: “χώρα μου είναι η Παλαιστίνη”. Και όταν αυτό το σώμα θα έχει δολοφονηθεί θα εμφανιστούν πολλά νέα χέρια που θα γράφουν στον ίδιο τοίχο με το αίμα του: “χώρα μου είναι η Παλαιστίνη”.

Αυγουστος 2009
Ελπίδα απο το ISM**

** Το ISM (International Solidarity Movement - Διεθνές Κίνημα Αλληλεγγύης) είναι ένα κίνημα υπό παλαιστινιακή καθοδήγηση που αντιστέκεται στην Ισραηλινή κατοχή χρησιμοποιώντας μη βίαιες μεθόδους και αρχές άμεσης δράσης. Στη Δυτική Όχθη οι κυριότερες δραστηριότητες είναι η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις ενάντια στο Τείχος, η συνοδεία Παλαιστινίων που δέχονται επιθέσεις από Ισραηλινούς εποίκους (ιδιαίτερα στη διχοτομημένη πόλη της Χεβρώνας), η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις ενάντια στις κατεδαφίσεις σπιτιών (ιδιαίτερα στην Αν. Ιερουσαλήμ), η άμεση μη βίαια εμπλοκή κατά τη διάρκεια ισραηλινών επιδρομών. Στην Λωρίδα της Γάζας κυριότερες δραστηριότητες είναι η συνοδεία αγροτών κοντά στην Πράσινη Γραμμή, η καταγραφή των επιθέσεων του Ισραηλινού Ναυτικού στους ψαράδες, η συνοδεία ασθενοφόρων σε επικίνδυνες αποστολές, η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις ενάντια στον αποκλεισμό και υπέρ των χιλιάδων Παλαιστινίων κρατούμενων στις Ισραηλινές φυλακές

πηγή: INDYMEDIA