suspiria's archive

addicted

2011-07-24T15:41:00.000-07:00

Γιατί πίνεις;

Γιατί είμαι εθισμένη. Στην διαστρέβλωση της πραγματικότητας.

το κίνημα

2011-06-08T02:23:00.000-07:00

Με πιάνει κρίση και θα κατέβω με ελληνικά σημαιάκια και σουβλάκια στην Πανεπιστημίου.

Επιβεβαιώνεται ξανά και ξανά ότι οι κοινωνικές συγκεντρώσεις είναι στη φύση του ανθρώπου. Γι΄αυτό έχουμε πόλεις, χωριά, θρησκείες, κινήματα, επαναστάσεις, γήπεδα, συναυλίες.

Οι αφορμές μπορεί να είναι πολλές και διαφορετικές, η αιτία είναι μία: η ανθρώπινη φύση. Το φοβερά ελκυστικό τέρας της μάζας.

Και η κρίση ως αφορμή, θα αποκατασταθεί μουτζώνοντας τη Βουλή. Για κάθε μούτζα που ρίχνεις στην Βουλή κερδίζεις 2 πόντους. Στους 3,5 δισ. πόντους τα παιδιά σου θα καλλιεργήσουν το κεφάλι τους, οι γέροι θα πεθάνουν με αξιοπρέπεια, οι σκύλοι θα χέζουν μόνο μέσα στο παρτέρι και εσύ ... που ανήκεις πλέον σε μια χαμένη γενιά, θα κάθεσαι και θα μιλάς για τα περασμένα μεγαλεία, τότε που οι πολιτικοί έκαναν την μία καφρίλα μετά την άλλη αλλά εσύ δεν μπορούσες να μιλήσεις γιατί ήσουν μπουκωμένος με τις ευρωπαικές επιδοτήσεις και τις μόνιμες θέσεις στο δημόσιο. Αφού τις μασούλισες και τελείωσαν και τίποτα δεν κατάφερες περισσότερο από το να μαζέψεις ένα πληθυσμό φτηνού τουρισμού στην χώρα τον οποίο και σταδιακά χάνεις, ήρθε η ώρα να βγεις στο Σύνταγμα με τα σουβλάκια και τα σημαιάκια να αποκαταστήσεις την τιμή σου στις γενιές που ακολουθούν και η ιστορία να γράψει "οι 300 τα φάγανε και οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν". Τώρα το ότι τα φάγανε μέσα σε ένα διάστημα 30 χρόνων και οι Έλληνες το γνώριζαν πολύ καλά, αυτό είναι μία μικρή παρένθεση για κάποιους. Οι δημοσιογράφοι θα γράψουν την δική τους ιστορία.

Εναλλακτικά, μπορείς επίσης να κατηγορίσεις και τον καπιταλισμό που διέβρωσε την κοινωνία και σε παρέσυρε να θέλεις Νόβα και Άλφα Ρομέο με δόσεις ενώ δεν ήταν καθόλου του χαρακτήρα σου.

Βρες κι εσύ μια επαναστατική αφορμή για να μουτζώσεις τη Βουλή. Μπορείς να συμμετέχεις στο κίνημα.

buffalo '66

2011-05-26T11:48:00.000-07:00

η ατμόσφαιρα του έρωτα μεταξύ κοινών θνητών.

είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες:

Buffalo '66

about seks

2011-05-09T15:17:00.000-07:00

r says (1:10 AM):
exoun kanei oi an8rwpoi xilia muria re
r says (1:10 AM):
politismous toses xiliades xronia
r says (1:10 AM):
pou kanena allo zwo den exei kanei
Γκό says (1:10 AM):
gamiseta
r says (1:10 AM):
elegxoun ton hlektrismo, elegxoun th fwtia, tis kauseis, th xhmeia
r says (1:10 AM):
ta panta
r says (1:11 AM):
kai akoma k twra, meta apo tosa xronia, oi gunaikes kremontai apo ta arxidia twn antrwn kai oi antres sernontai apo ta mounia twn gunaikwn
r says (1:11 AM):
k den 8a stamathsei pote gt ama stamathsei auto 8a stamathsei o kosmos
r says (1:11 AM):
einai sth fush tou an8rwpou na to kanei auto
r says (1:11 AM):
opws to pouli kanei ena kelahdisma k paei to allo pouli k to gamaei k anaparagontai
r says (1:12 AM):
etsi k oi an8rwpoi, oso k na ekselix8oun den 8a kataferoun pote na katapiesoun th seksoualikothta tous giati auto tous krataei zwntanous
Γκό says (1:12 AM):
re de pao enantia sti fisi alla mi ksexnas apo pou erxese
r says (1:12 AM):
nai
r says (1:12 AM):
sou lew, me ton politismo o an8rwpos paei enantia sth fush
r says (1:13 AM):
alla se auton ton tomea , parolo pou exei kanei prospa8ies den ta exei kataferei
r says (1:13 AM):
exei valei kanones h8ikhs sth seksoualikothta alla den katafere na thn katapiesei
r says (1:13 AM):
opws px katafere na xezei se lekanh k oxi sthn upai8ro
r says (1:14 AM):
giati ama xeseis sthn upai8ro niw8eis thn hdonh k katalabaineis oti kanonika ekei 8a eprepe na xezeis panta, alla den to kaneis, xezeis sth lekanh
Γκό says (1:16 AM):
kala ne
Γκό says (1:20 AM):
re esi matheneis na ftiaxneis pramata
Γκό says (1:20 AM):
gia pious tha ta ftiakseis
Γκό says (1:20 AM):
toxeis skefti katholou
r says (1:21 AM):
den eimai enantia ston politismo
r says (1:21 AM):
apla ekana mia parathrhsh gia th seksoualikothta

Κάτοψη Καταστρώματος

2011-04-18T17:08:00.001-07:00

Κάθε φορά που ταξιδεύω με το πλοίο εμπνέομαι και γράφω. Μέχρι τώρα, νόμιζα ότι αυτό που με εμπνέει είναι η θάλασσα, τα κύματα, το γαλάζιο, η κοινοτυπία ενός κοινότυπου τοπίου – συμβολισμού της γαλήνης και της “ποίησης”.

Αλλά τελικά αυτό που με εμπνέει είναι οι 6 ώρες σε ένα πλοίο με άλλους 800, κάθε λογής και διαλογής επιβάτες.

Το πλοίο. Ένας τεράστιος δημόσιος χώρος με εσωτερικό και εξωτερικό, με χώρους στάσης και χώρους κίνησης, διαδρόμους, κλιμακοστάσια, χώρους υγιεινής, εστίασης και ένα σωρό άλλων ειδών χώρους που κοινό περιεχόμενο έχουν την μεταφορά οχημάτων και ανθρώπων. Ένα περιεχόμενο που στην ουσία δεν ορίζει κανένα κοινό προσανατολισμό των ανθρώπων που μοιράζονται τον ίδιο δημόσιο χώρο και αποτελεί μάλλον κάτι σαν “πέρασμα” για τον προορισμό του πλοίου. Γιατί ωραίος και ο Καβάφης με το “σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι”, που το έχουμε κάνει όλοι καραμέλα, γιατί ως ανθρώπινα όντα έχουμε βεβαίως και μία τάση λατρείας προς τα αποφθέγματα, αλλά φίλε τόσο εύκολο που έχει γίνει το ταξίδι σήμερα, ποιος το γαμεί στην τελική; Αν έχεις λεφτά σε κλείνουν σε μια καμπίνα, σε εκτοξεύουν στον ουρανό και τσακ! έφτασες στον προορισμό. Αν είσαι γκαντέμης, παίρνεις το πλοίο και κάνεις τα πάντα για να σε πάρει ο ύπνος και να περάσουν οι ώρες χωρίς να το καταλάβεις.

Τέλος πάντων, σήμερα είναι τα γενέθλια μου και ως συνήθως αγχώνομαι και φιλοσοφώ και τις 24 ώρες των γενεθλίων μου και πραγματικά ούτε εγώ με αντέχω. Θα μπορούσα να γράφω για ώρες φιλοσοφώντας: “Η σύνθεση μίας τούρτας σοκολάτας με 21 κεριά που πάνω τους βαστούν 21 φλογίτσες, μία σύνθεση που θέλει να πει ότι έχω γενέθλια, τόσο απλό και όμως τόσο πολύπλοκο...”

Ήδη έχει γίνει βαρετή η ανάρτηση.

Θα προσπαθήσω να το διορθώσω. Έχω την κάτοψη του καταστρώματος από το καράβι που ταξίδευα το απόγευμα με κάποιες ιδιαίτερες σημειώσεις σχετικά με τους ανθρώπους που υπήρχαν στο κατάστρωμα.

Ορίστε η κάτοψη.

Ο κάθε αριθμός είναι ένας άνθρωπος ή μία ομάδα ανθρώπων.

1/ Είμαι εγώ. Είμαι 21 χρονών παρά 1 μέρα. Με έχει πιάσει μία μικρή ναυτία από τα μποφόρ και έχω βγει στο κατάστρωμα. Αράζω τα πόδια μου σε μια δεύτερη καρέκλα και μέσα στο θόρυβο που κάνουν οι μηχανές του πλοίου και ο αέρας, τραγουδάω δυνατά Σοφία Βέμπο. Κάποιοι στίχοι επιβιώνουν μέσα στον ισχυρό άνεμο και φτάνουν στα αυτιά κάποιων από τους γύρω οι οποίοι με κοιτούν περίεργα όσο κι αν προσπαθούν να είναι διακριτικοί.

2/ Είναι μία κυρία γύρω στα πενήντα χωμένη μέσα σε ένα τεράστιο καφέ μπουφάν με γούνα στην κουκούλα από την οποία ίσα ίσα βγαίνει το πρόσωπο της και είναι η μόνη που με κοιτά και μου χαμογελά καθώς ακούει πως τραγουδάω. Σε λίγο βγάζει να καπνίσει ένα τσιγάρο και παρατηρώ τα νύχια της που είναι βαμμένα κόκκινα. Μου αρέσουν πολύ.

3/ 4/ Είναι ένας καθηγητής, κοντούλης και χοντρούλης, με παχύ μαύρο μουστάκι και σγουρά μαλλιά. Φοράει ένα καφέ χοντρό σακάκι και ένα καφέ σκούρο παντελόνι. Κρατάει μία καφέ τσάντα και την ακουμπάει δίπλα στην καρέκλα που κάθεται. Μετά από λίγο τον πλησιάζει ο 4/. Ένας νέος τύπος, περίπου 23-25 χρονών και του φωνάζει “Ε δάσκαλε, τι κάνεις;” Κάθεται δίπλα του και μιλάνε. Είναι πολύ κοντά μου και ακούω αποσπάσματα από την κουβέντα τους. Ο 4/ ήταν μαθητής του 3/. Έχει γίνει μπάτσος και πάει στα Εξάρχεια γιατί είναι από τους καλύτερους. Ο 3/ απογοητεύεται αλλά δεν το δείχνει. Προσπαθεί να αλλάξει θέμα αλλά ο 4/ επιμένει για το πόσο φοβερό είναι να είσαι μπάτσος.

5/ Είναι ένας φαντάρος που καθόταν από πριν εκεί. Ύστερα ήρθε ο 3/ ο καθηγητής και κάθισε δίπλα του για ένα τσιγάρο και ύστερα ήρθε ο 4/ ο μαθητής και έπιασαν την κουβέντα και τελικά κάθισαν εκεί για πολύ ώρα. Σχεδόν μέχρι το τέλος του ταξιδιού. Ο 5/ έκατσε κοντά στους δύο άγνωστους. Ίσως επειδή ντρεπόταν ή βαριόταν να αλλάξει θέση.

6/ Είναι δύο κυρίες κοντά στα 60 οι οποίες φορούν κόκκινα μεγάλα μαντήλια στο κεφάλι τους ώστε να προστατεύσουν τις συντηρητικές τους κουπ από τον άνεμο.

7/ 8/ Είναι ένα ζευγάρι ηλικιωμένων. Ο άντρας καπνίζει συνέχεια καθ' όλη τη διάρκεια του ταξιδιού όρθιος και η γυναίκα κάθεται σε μία καρέκλα και συζητάνε που και που. Ο άντρας είναι κοντός με αδύνατα πόδια και μία μεγάλη κοιλιά. Φοράει ένα ακριβό μαύρο παλτό και κατά διαστήματα κάνει βόλτες στο κατάστρωμα με αυτοπεποίθηση. Η γυναίκα είναι αδύνατη και πιο ψηλή από εκείνον. Την περισσότερη ώρα κάθεται στην καρέκλα.

9/ Είναι μία ομάδα ανθρώπων που βρίσκονται σε μία θέση που σε κάθε ταξίδι βρίσκεται μία αντίστοιχη ομάδα ανθρώπων εκεί. Είναι η θέση αυτών που σχολιάζουν αν φτάνουμε στο λιμάνι, πόσα μίλια απέχει η στεριά από το καράβι, πόσα μποφόρ έχει ο καιρός, ποιο χωριό βλέπουμε απέναντι κτλ.

10/ Είναι ένας Αφρικάνος που μιλάει στο κινητό συνέχεια και παρόλο που ο καιρός είναι εξαιρετικά νεφελώδης εκείνος δεν αποχωρίζεται τα μαύρα γυαλιά του που το δεύτερο τους όνομα είναι “μίνι διαστημόπλοιο”

11/ Είναι ένας νέος, περίπου 25 χρονών, με ένα γκρι μακρύ παλτό. Έχει τα χέρια στις τσέπες και κοιτά τη θάλασσα. Διανοούμενος.

12/ 13/ 14/ Είναι ένας πατέρας (14/) με την κόρη του (/13) η οποία έχει τρελή ναυτία και κατά διαστήματα ξερνάει διακριτικά μέσα σε χάρτινες σακούλες και μία φίλη της (/14) η οποία προσπαθεί να την περιθάλπει και να είναι ευγενική και με τον πατέρα της. Ο πατέρας συμπαραστέκεται στην κόρη του και είναι ευγενικός με την φίλη της χωρίς να νιώθει καμία αμηχανία ανάμεσα τους.

15/ 16/ 17/ Είναι μία μητέρα (15/) με δύο μικρά αγοράκια. Νιώθει ναυτία και ανασαίνει βαριά ενώ έχει κλειστά τα μάτια της. Ο αέρας της φυσάει στο πρόσωπο και στα μαλλιά. Ο μικρός 17/ κοιμάται κουλουριασμένος στην δική του καρέκλα και ο 16/, ο μικρότερος, έχει ανοιχτά τα μάτια του και κάθεται κανονικά στην καρέκλα του. Κοιτάει που και που λυπημένος τον αδερφό του και τη μητέρα του.

18/ Είναι ένας φοιτητής με ένα ηλίθιο πορτοκαλί μπλουζάκι που τραβάει την προσοχή και χαλάει την αισθητική της εικόνας. Στέκεται αμήχανος μες την μέση και κοιτάει πότε τη θάλασσα, πότε τον κόσμο. Είναι σα να θέλει να πει κάτι και να μην έχει τι να πει.

19/ Είναι ένας ηλίθιος τουρίστας που είναι τόσο κιτσ όσο ο χριστουγεννιάτικος στολισμός του δήμου Αθηνών. Φοράει ένα ηλίθιο καπέλο με τη σημαία της Βρετανίας και φοράει μία πορτοκαλί φωσφοριζέ μπλούζα Adidas. Προφανώς και φοράει αθλητικά πιο λευκά και αστραφτερά και από τα δόντια του κάστορα στην διαφήμιση της Colgate. Είναι άσχετος με το περιβάλλον αν και κάνει ένα μικρό ντουετάκι με τον 18/.

20/ Είναι δύο ηλικιωμένοι άγνωστοι μεταξύ τους που καπνίζουν. Δεν απομακρύνονται από την πόρτα σε αντίθεση με τους νέους που έρχονται έξω να καπνίσουν. Στέκονται στη μέση του καταστρώματος, ίσως κοντά στα προστατευτικά κάγκελα, και καπνίζουν. Οι ηλικιωμένοι κάθονται κοντά στην πόρτα που οδηγεί στο εσωτερικό σαλόνι.

21/ Είναι ένας του προσωπικού από το μπαρ. Φοράει το μπλε γιλέκο με το λευκό πουκάμισο και το μπλε παντελόνι. Κρατάει ένα ζεστό καφέ και χαζεύει λίγο τη θάλασσα.

22/ Είναι μία άθλια 35αρα που φοράει εφαρμοστά ρούχα και πέντε στρώσεις μακιγιάζ στο πρόσωπο. Μου θυμίζει κάτι σε γραμματέα του κώλου που ειναι τελείως άχρηστη και ανίκανη να τα βγάλει πέρα μόνη της και περιμένει πως και πως να το παίξει “σπουδαία ιστορία” σε κάποιον με σκοπό να την παντρευτεί και να την αποκαταστήσει οικονομικά.

Ήθελα να κάνω δώρο στον εαυτό μου αυτήν την κάρτα. Θα θυμάμαι όταν μεγαλώσω ότι στα 21 μου ήμουν κάπου μεταξύ αρχιτεκτονικής και κοινωνιολογίας, χώρων και ανθρώπων.

ΥΓ> Αν κατάφερες να φτάσεις στο υστερόγραφο έχοντας διαβάσει ολόκληρο το κείμενο που προηγείται, είσαι ήρωας όποιος κι αν είσαι.

αντιφάσεις

2011-04-01T14:48:00.001-07:00

Τα μωρά κάνουν φασαρία. Και τα παιδιά κάνουν φασαρία.

Και οι έφηβοι και οι νέοι κάνουν φασαρία.

Οι ηλικιωμένοι ενοχλούνται από τη φασαρία και οι νεκροί την αγνοούν. Σίγουρα πάντως δεν κάνουν φασαρία.

Και αυτό είναι το λογικό.

Γιατί αν είχαμε μία μόνιμη κατάσταση φασαρίας ή σιωπής θα φτάναμε σε μία καταγραφή ευθείας γραμμής.

Και τότε θα έβγαινε ο Hundertwasser από τον τάφο με την πούτσα έξω και θα έλεγε "Ψοφίσατε μαλάκες"

(το νόημα της ζωής είναι στις αντιφάσεις)

Βίντεο.

2011-03-22T08:05:00.000-07:00

Έκανα φούξια σκατά και για μια στιγμή πίστεψα πως είμαι η Αλίκη στην χώρα των Θαυμάτων. Τελικά ήταν τα πατζάρια.

Live your myth in Greece

2011-02-11T02:41:00.000-08:00

Το πιο πετυχημένο σλόγκαν στην ιστορία του ελληνικού λαού.

Σήμερα ο καθένας μπορεί να ζήσει το δικό του "μύθο" στην Ελλάδα.

Ο αστυνομικός της φωτογραφίας φαντασιώνεται οτι είναι μέλος των S.S. σε πορεία με συνταξιούχους.

Και εγώ λέω από αύριονα αρχίσω να κυκλοφορώ γυμνή στη Σταδίου και να φαντασιώνομαι ότι είμαι η Janis Joplin. Γιατί όχι;

Απεργία και στα Κάλαντα

2010-12-25T10:30:00.000-08:00

Οικονομική κρίση και στα κάλαντα δηλώνουν απελπισμένοι οι επαγγελματίες ερμηνευτές των παραδοσιακών καλάντων. Το πανελλήνιο σωματείο ερμηνευτών των καλάντων υπολογίζει τη μείωση τζίρου την ημέρα της 24^ης Δεκεμβρίου έως και 30%. Μεγάλη αναστάτωση επίσης δημιουργήθηκε όταν από πολλούς ερμηνευτές καλάντων ζητήθηκε η έκδοση απόδειξης με αποτέλεσμα να αναγκαστούν να κουβαλάνε πέρα από τα τριγωνάκια και τις τραμπούκες και ταμειακές μηχανές.

Ο 9χρονος Σπυράκος δηλώνει αγανακτισμένος:

«Πολλοί κύριοι που άνοιξαν τις πόρτες τους όταν τους είπαμε να τα πούμε μας ρώτησαν αν έχουμε προφίσιενσι και επειδή δεν είχαμε μας έβαλαν να πούμε τα κάλαντα 5 φορές ίσια και 5 φορές ανάποδα και μας έδωσαν μόνο 20 σέντς μετά.»

Ο 6χρονος Μιχαλάκης, συμπληρώνει τον συνάδελφο του:

«Εγώ έπεσα σε έναν τυπάκο να ‘ούμε και ανοίγει την πόρτα και του λέω να του τα πω και μου λέει –ECDL φίλε κατέχεις; Και του λέω κύριε ελέησον, τα κάλαντα θέλω να πω, και τι κάνει ο παπ**ας να ‘ούμε, με έβαλε και σκούπισα όλο το σπίτι με την ηλεκτρική και του μαγείρεψα και μελιτζάνες γιαλαντζί, τραγουδώντας ταυτόχρονα τα κάλαντα και ύστερα μου έδωσε 15 σεντς και είπε ότι θα κρατήσει τα υπόλοιπα να μου τα κολλήσει ένσημα στην εφορία».

Ο πρόεδρος του σωματείου των ερμηνευτών καλάντων, ο 11 χρονος Μανωλάκης, μετά από επείγουσα συνέλευση που είχε με τους αντιπροσώπους των ερμηνευτών καλάντων της Αττικής και των άλλων επαρχιών κύρηξε απεργία την ημέρα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς του 2011 και σε συνέντευξη τύπου δήλωσε τα εξής:

«Είμαστε προετοιμασμένοι να δώσουμε μάχη σώμα με σώμα με τον κύριο Πρωθυπουργό προκειμένου να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα μας στην ερμηνεία των παραδοσιακών καλάντων. Έχουμε την υποστήριξη των περισσότερων βρεφονηπιακών σταθμών και των δημόσιων και ιδιωτικών νηπιαγωγείων Αττικής αλλά και επαρχιών και δεν κάνουμε πίσω.»

Ο Πρωθυπουργός αφού δέχτηκε την επιστολή του σωματείου δήλωσε ότι το «Καλήν εσπέραν άρχοντες» και το «Τρίγωνα Κάλαντα» είναι πλέον συντηρητικά και τετριμμένα τραγούδια και ο Ελληνικός λαός πρέπει να είναι τολμηρός και ανοιχτός στις νέες κουλτούρες. Ταυτόχρονα, πρότεινε στους ερμηνευτές των καλάντων να τραγουδάνε το «All I want for Christmas» της Mariah Carey με σκοπό να αυξήσουν τα έσοδα τους καθώς και έκανε ομαδικό ποστ στον τοίχο τους στο Facebook με link από τις καινούριες ταμειακές μηχανές τσέπης που κατασκευάζονται αποκλειστικά από την ΠΑΣΟΚ Α.Ε. Έκλεισε τις δηλώσεις με την γνωστή ατάκα "Λύσεις υπάρχουν, αρκεί να είμαστε και λιγάκι σαδόμαζό"

6 Δεκεμβρίου

2010-12-06T03:15:00.000-08:00

Μεγάλη Εμποροπανήγυρις στην Πλατεία Εξαρχείων, Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2010

Γουρουνόπουλα στη σχάρα , γουρουνόπουλα στην κατσαρόλα με κλόμπς και μουστάρδα, γουρουνόπουλα ψητά με λεμόνι και στολή.

Μεγάλο γλέντι για όλους με άπειρη ρετσίνα μαλαματίνα και μπύρες.

Φέρε τους φίλους σου και το μάλοξ σου.

Dress Code: Star Wars

Σε περιμένουμε.

Μετά το γλέντι μην ξεχάσεις να βοηθήσεις στην συγκέντρωση των άδειων γυάλινων μπουκαλιών με σκοπό την ανακύκλωση ή την απόσβεση τους.

Υπάρχει πιθανότητα, σε περίπτωση κακοκαιρίας, το πάρτυ να μεταφερθεί σε επώνυμο κέντρο διασκεδάσεως – κλαμπ της περιοχής μόλις 25 λεπτά με τα πόδια από την πλατεία Εξαρχείων ή με το ειδικό λεωφορείο μεταφοράς που θα το βρείτε σε πάρα πολλά κεντρικά σημεία.

Για όσους έρθετε αργότερα το κλάμπ ονομάζεται “GADA” (5ος - 6ος όροφος) στην Λ. Αλεξάνδρας στο ύψος του μετρό “Αμπελόκηποι”. Το πάρτυ είναι αυστηρά για σαδομαζοχιστές. Μην ξεχάσεις να βρίσεις και να φτύσεις τους πορτιέρηδες.

Επίσης όλη τη μέρα, μέχρι και τις 7 το πρωί της Τρίτης, οι δρόμοι γύρω από τα Εξάρχεια, το Σύνταγμα και την Ομόνοια θα παραμείνουν κλειστοί στα οχήματα ώστε να διεξαχθεί με επιτυχία ο Μεγάλος Αγώνας Επαγγελματιών Μοτοσικλετιστών, γνωστών και ως ομάδα “Δίας”. Ο κόσμος θα μπορεί να παρακολουθήσει δωρεάν τον Αγώνα Δρόμου καθ' όλη τη διάρκεια της μέρας.

it rains

2010-11-12T01:25:00.000-08:00

Όταν ο καιρός είναι καλός και έχει ήλιο, και δεν φυσάει και δεν κάνει κρύο, ούτε πολύ ζέστη, είναι “Χαρά Θεού”. Όταν βρέχει και βροντά είναι η χαρά των σαλιγκαριών, των καταθλιπτικών και των αλλοδαπών – ομπρελοπωλητών.

Τηλεφώνησα το πρωί στην γιαγιά μου. Ο μικροσκοπικός αδερφός μου είναι εκεί γιατί δεν έχουν σχολείο, είναι των Αγίων Εκλογών – Ράουντ του. Βρέχει κι εκεί.

Μου ήρθε η μυρωδιά της γούνας του σκύλου που ζεσταινόταν όταν καθόταν κοντά στον θερμοσυσσωρευτή. Η υφή του μάλλινου πλεκτού που είχε η γιαγιά μου στην πολυθρόνα που καθόμουν και το ζεστό φασκόμηλο που μου έφτιαχνε και όταν ήμουν κρυωμένη και όταν δεν ήμουν για να μην κρυώσω. Η φιγούρα της έτρεχε πάνω κάτω. Θυμήθηκα τα βήματα της στον ξύλινο διάδρομο όταν πήγαινε να φέρει κάτι από τα υπνοδωμάτια, τα χέρια της που μύριζαν κρεμμύδι, τον ήχο από τις καρέκλες στην κουζίνα που μαγείρευε, το τηλέφωνο που χτυπούσε και καθώς έτρεχε να το σηκώσει σκούπιζε τα χέρια της βιαστικά στην ποδιά της. Το φως που ήταν αναμμένο παρόλο που ήταν πρωί και τη βροχή έξω.

Ψόφισε κι εσύ σε αυτές τις εκλογές.

2010-11-03T11:31:00.000-07:00

Δεν θέλω να γίνομαι γραφική.

Αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Γραφικό είναι πλέον να πιστεύεις ότι όλοι οι υποψήφιοι άρχοντες είναι άχρηστοι και ότι δεν μπορουν να αλλάξουν τίποτα , το κράτος βρίσκεται συνδεδεμένο με μηχανήματα υποστήριξης, γεμάτο ορούς, συμμετέχει σε 'γκρουπ τέραπι' και υποφέρει από χρόνιες ημικρανίες.

Ω ναι. Κουίζ!

Βρες τον πολιτικό που είχε περιγράψει την ίδια ακριβώς εικόνα (εικόνα "ο ασθενής Ελλάδα") πριν καμιά σαρανταριά χρόνια.

Μπίνγκο.

Με τη διαφορά ότι τότε ο ασθενής είχε κάποια κατάγματα και λίγη μυωπία, πέρα από τη μόνιμη κρίση ταυτότητας που έχει, ενώ τώρα πάει για μεταμόσχευση μυελού των οστών και περιφερειακών αρχέγονων κυττάρων.

Μαλάκα το γάμησα.

Τέλος πάντων, όλα αυτά είναι κάπως γραφικά, σχεδόν κανείς δεν ψηφίζει πιστεύοντας στην ψήφο του ή στην διαδικασία των εκλογών, κανείς δεν πιστεύει γενικά, αυτό είναι το γραφικό.

Τι να πεις άλλο από μια καλή ατάκα;

Ψόφισε κι εσύ. Μπορείς :)

Ένας απάνθρωπος υπερόπτης της ιστορίας.

2010-10-20T07:59:00.000-07:00

Μία μέρα, μέρα-μεσημέρι, σηκώθηκε από το πιθάρι , που συνήθιζε να κατοικεί με τον δικό του τρόπο, και κοίταξε γύρω του. Σάστισε. Άναψε το φανάρι του και άρχισε σιωπηλός να προχωρά ανάμεσα στο πλήθος. Τον κοιτούσαν και τον θωρούσαν τρελό. Μα στα αλήθεια, τρελός έμοιαζε.

"-Τι το θες το φανάρι μέρα μεσημέρι; Τι ζητάς;" του είπαν.

Γυάλιζε το μάτι του.

"Άνθρωπο ζητώ" τους απάντησε.

Μία άλλη μέρα καθώς περπατούσε ανάμεσα τους άρχισε να φωνάζει “Ανθρώποι, ανθρώποι!”. Τον πλησίασαν και κοιτάζοντας τους ξαφνιασμένος τους είπε

“Μα τι θέλετε εσείς; Εγώ ανθρώπους κάλεσα”

το αόρατο κάτι

2010-09-07T15:32:00.000-07:00

Όταν ήμουν μικρή, ο ξάδερφος μου επέβαλλε τις απόψεις του ωσάν μεγάλος αρχηγός στην τηλεόραση της γιαγιάς με αποτέλεσμα το μεσημέρι που ήταν η ώρα των "παιδικών", να βλέπουμε μόνο τα αγορίστικα, στην καλύτερη γκάζια και σπινιές και στην χειρότερη ξυλίκι, μπουνιές, σπασμένα δόντια και τα σχετικά. Καθόμουν κι εγώ δίπλα στον μεγάλο ξάδερφο και παρακολουθούσα τις σαχλαμάρες που του άρεσαν και έρχομαι τώρα να καταλήξω όλη αυτή την γραφική σκηνή στην εξής μεταμεσονύκτια φιλοσοφία:

-Όσο ξυλίκι κι αν έπεφτε, το μεγάλο παλούκι ήταν όταν ο ένας από τους δύο είχε την ικανότητα να γίνεται αόρατος. Ο ορατός έτρωγε χτυπήματα από τον αέρα χωρίς να μπορεί να αντιδράσει και εν τέλει, χάριζε στην κάμερα ένα ηττημένο βλέμμα καθώς ταβλιαζόταν ζαλισμένος στο έδαφος.

Στα αλήθεια αυτό ήταν το μεγάλο παλούκι. Ούτε το σούπερ γκαν εξ τέσσεραπενήνταέξι, ούτε το σπαθί-λάμπαφθορίοσεδιάφοραχρώματα. Όλα αυτά και μαζί ο Βαν Νταμ και οι πέντε Πάουερ Ρέιντζερ δεν φτάνουν τον αόρατο εχθρό.

Γιατί όταν ο εχθρός είναι αόρατος, αυτός που τον πολεμάει, δεν γνωρίζει που να χτυπήσει.

Στην ουσία είναι αδύναμος όσο δυνατός κι αν είναι.

-Κάτι χύμα-

Γυρίζω σπίτι, βράδυ, στα Εξάρχεια. Βουτάω σε ένα κάδο ανακύκλωσης και παίρνω δυο αγκαλιές χαρτόκουτα.

Το καλοκαίρι μου τη σπάει γιατί έχει πολλές κατσαρίδες και δεν μπορώ άνετα να ψάξω τον οποιοδήποτε κάδο.

Επίσης ένα από τα δυό-τρία αγαπημένα μου ρητά είναι το εξής:

"Το σκουπίδι κάποιου θα γίνει ο θησαυρός αυτού που θα το βρει"

Είναι ψαγμένο καλλιτεχνικά και κυρίως πολιτικά. Σε μία πραγματικότητα που το ποθητό αντικείμενο για να αποκτήσεις είναι εκείνο που γυαλίζει και κοστίζει σύμφωνα με τις υποδείξεις του τσοπάνη, ένα τέτοιο ρητό τα τινάζει όλα στον αέρα (Καλά, ηρέμησε!)

Όπως και να έχει εγώ μόνο τις χαρτόκουτες πήρα στην συγκεκριμένη περίπτωση επειδή μετακομίζω. Μέσα σ' όλα μετακομίζω.

Ανηφορίζω την Ζ. Πηγής και περνάω έξω από το θερινό σινεμά. Παίζει το Life of Brian και γνωρίζω από τη μουσική που ακούγεται ότι είναι η σκηνή του τέλους που σφυρίζουν και τραγουδάνε οι σταυρωμένοι από τους σταυρούς τους.

Ε και έτσι όπως είμαι, με τα χαρτόκουτα φορτωμένη, κάνω και μία χορευτική στροφή, πιο πολύ για να γίνω κοινότυπη. Συνεχίζω ύστερα την πορεία μου.

Το μαύρο το κάναμε μπλε, και το μπλε το κάναμε άσπρο.

2010-06-13T14:33:00.001-07:00

Ήταν μαύρο.

-Σήκω ρε. Ντάγκλες σε πιάσανε;

-Σήκω ρε, ξύπνα.

-Κοιμήθηκες ρε; Σήκω ρε. Ξύπνα.

-Ασε με ρε φίλε να κοιτάξω τα δύο τελευταία αστέρια που υπάρχουν στον ουρανό.

Ο Α. ξαπλωμένος στην ξύλινη παλέτα μια κοιτά τον ουρανό, μια κλείνει τα μάτια του. Ακούει τον Μ. που παίζει τις ροκιές του στην κιθάρα και την Ρ. που τον συνοδεύει, παίζει με τη φωνή της. Τραγουδά, φωνάζει, αγριεύει, ουρλιάζει, και ύστερα μαλακώνει, ηρεμά, γίνεται ένα με την ησυχία της νύχτας. Μαζί της και ο Μ.,συγχρονίζονται, συντονίζονται και ξεσηκώνουν.

-ΤΑ ΣΠΑΣΑΜΕ! Πες το!

-Τα σπάσαμε!

-Όχι έτσι. ΤΑ ΣΠΑΣΑΜΕ!

-ΤΑ ΣΠΑΣΑΜΕ!

Ο Α. κοιτά τη Ρ. και της χαμογελάει, σηκώνεται.

-Τόση ώρα σκέφτομαι μακάρι να τα γράφαμε αυτά αλλά τα καλά δεν γράφονται τελικά. Άντε να χωρέσεις την ατμόσφαιρα της Ρ. , την κιθάρα και τη φωνάρα του Μ. και το σκηνικό της νύχτας μέσα σε μια ηχογράφηση. Και τα δυο τελευταία αστέρια μαζί.

----------

Το κάναμε μπλε.

Παρέες έρχονται και φεύγουν. Άλλοι κάθονται πιο μακριά, άλλοι πιο κοντά. Άλλοι ακούν την μουσική και συγκεντρώνονται σε αυτήν, άλλοι μιλάνε μεταξύ τους και την ακούνε. Άλλοι έρχονται και χαιρετάνε, άλλοι λένε μπράβο, άλλοι χαμογελάνε.

Ο Μ. συνεχίζει να παίζει την κιθάρα του και η Ρ. πωρώνεται περισσότερο. Ο Α. πάντα κοντά τους χαμογελάει με κλειστά τα μάτια.

Πώς μια νύχτα στο πάρκο τους έδεσε; Ο Α. πολυτεχνίτης στα τελειώματα ΗΜΜΥ γυρίζει μόνος του στα Εξάρχεια και αράζει. Ο Μ. πρώην μαθηματικός, αυτό δήλωσε απλά, με την κιθάρα του, την αγριοφωνάρα του και τις ροκιές του. Η Ρ. φοιτήτρια αρχιτεκτονικής γυρίζει και εκείνη στα Εξάρχεια, ζαλισμένη, λίγο μπουχτησμένη, εκτονώνεται με ψιλές φωνές και ουρλιαχτά, μέσα σε μια ζαλισμένη ατμόσφαιρα.

-----------

Κι ύστερα το κάναμε άσπρο.

Ξημέρωσε. Το πάρκο άδειασε. Ήρθαν τα περιστέρια. Δυό τρία αδέσποτα σκυλιά που κοιμούνται στα παρτέρια και δυο τρεις “αδέσποτοι” που κοιμούνται στα παγκάκια. Μαζί με τον Μ. , την Ρ. και τον Α. κάθησε και ο Ν. και ο Κ.

Ο Ν. θαμώνας του πάρκου τους ρώτησε αν έχουν γκρουπ.

-Σήμερα το βράδυ γνωριστήκαμε, ήμασταν άγνωστοι και οι τρεις μεταξύ μας.

Ο Κ. ζήτησε κι άλλα τραγούδια.

-Ρε μόνο μην ενοχλεί τώρα η κιθάρα.

-Άσε ρε. Ποιούς να ενοχλεί;

-Τους ανθρώπους πίσω από τα ρολά.

-Μπα όχι. Οι “άνθρωποι” πίσω από τα ρολά δεν ενοχλούνται. Παίξε μας ρε.

Κι όντως οι άνθρωποι πίσω από τα ρολά δεν ακούνε. Κοιμούνται.

----------

Έτσι είναι. Κάποιοι κοιμούνται και κάποιοι άλλοι με τα τραγούδια τους,τη μουσική τους, τη χαρά και τα χαμόγελα τους, τα φλερτ και τον έρωτα τους, με την αγάπη τους, αλλάζουν το χρώμα του ουρανού και από μαύρο το κάνουν μπλε, κι από μπλέ το κάνουν άσπρο.

Το ημερολόγιο της ΤΡΕΛΗΣ!

2010-02-12T01:17:00.001-08:00

Καιρό έχουμε να τα πούμε… Ε;

Έχω καιρό να γκρινιάξω, λέω. Σας έλειψα καθόλου; Ε; Ούτε λίγο; Ε; ε; ε;

Κάθε βράδυ ανοίγω το Word. Μα την Καθαρά Δευτέρα και την Τσικνοπέμπτη, κάθε βράδυ το ανοίγω και μετά από πέντε λεπτά το κλείνω. Ναι. Έχει τελειώσει η μπαταρία. Τι θα πει αυτό;

1. Βρώμικο Σπίτι

Αυτό που κολλάει στο πάτωμα είναι ρακί. Το παράξενο υβρίδιο στο ψυγείο μου ήταν κάποτε κρεμμύδι. Κάνω συλλογή από εισιτήρια του μετρό και του λεωφορείου ,και δεν είναι τόσο πολλά επειδή βαριέμαι να τα πετάξω Έχω απλώσει τα ρούχα μου σε όλο το σπίτι γιατί μου είναι πιο εύκολο να βρω τι θα φορέσω όταν θα βγω. Ορκίζομαι ότι ένας κομήτης έπεσε στο διαμέρισμα μου και γι αυτό υπάρχει όλη αυτή η σκόνη. Κρατάω τα άδεια μπουκάλια για να δω αν όντως θα αποσυντεθούν σε 4.000 χρόνια. Δεν είναι ζωντανός χλοοτάπητας, είναι το χαλάκι του μπάνιου μου. Δεν είναι ο βιότοπος της λίμνης Παμβώτιδας, είναι η κουζίνα μου και αυτά δεν είναι μυγάκια, είναι 32 μοντέρνα κατοικίδια.

2. Βιβλιοφαγία

Διαβάζω ταυτόχρονα την εικαστική σκέψη του Κλεε, τον Σκαραβαίο του Πόε και τις Αρνητικές Θερμίδες της Μάρτιν και λόγω της εξεταστικής που πέρασε διάβασα και Γεωμετρία και την Ιστορία του Βυζαντίου. Brainshake!

3.Μουσική

Α εδώ είμαστε! Βρίσκω ένα τραγούδι που μου αρέσει, το βάζω στο replay και το ακούω καμιά εικοσαριά φορές. Ύστερα νιώθω λίγο χαμένη γιατί δεν ξέρω τι να ακούσω. Αυτό κρατάει μέχρι να βρω το επόμενο τραγούδι που θα ακούσω στο replay. Μιλάμε ότι άκουγα επί μία ώρα και βάλε, τους Σπυριδούλα να λένε «Σκάσε και Κολύμπα».

4.Θέλω τη μαμά μου.

Ναι είναι αλήθεια. Σε τέτοιες περιπτώσεις θέλω τη μαμά μου, το μπαμπά μου, τα αδέρφια μου και τα σκυλιά μου. Μέσα στην όλη αναστάτωση βρέθηκα και στο νησί μία εβδομάδα κλεισμένη στο σπίτι και έφυγα κλαίγοντας στο αεροπλάνο. Βλέπω φωτογραφίες του αδερφού μου και κλαίω, μιλάω στο τηλέφωνο στον πατέρα μου για να τον ρωτήσω αν έβαλε λεφτά στο λογαριασμό μου και βουρκώνω (ενώ έχει βάλει). Η αδερφή μου, μου στέλνει spam στο msn και συγκινούμαι, καθώς επίσης προσπαθώ να πείσω τη μαμά μου να έρθει στην Αθήνα.

5. Φίλοι και λοιποί.

Γνωρίζω καινούρια άτομα συνέχεια. Πιάνω κουβέντα ακόμα και με τον τσολιά στο Σύνταγμα. Ενώ με τους σταθερούς μου φίλους όταν βρισκόμαστε καταλήγουμε μεθυσμένοι να λέμε μεταξύ μας πόσο αγαπιόμαστε. Τρέχα γύρευε!

6. Ρουχισμός

Χαχα! Οι εορτές της αποκριάς που είναι εν εξελίξει, βοηθάνε κάπως την κατάσταση. Όπως προείπα έχω βγάλει ΟΛΑ τα ρούχα από τη ντουλάπα και για να βγω θα βάλω ότι πιο περίεργο έχω (όχι ότι δεν συμβαίνει και στις κανονικές περιόδους αλλά τώρα είναι ακόμα πιο έντονο). Ναι, η τσάντα – γκρι αρκουδάκι που είχα στο νηπιαγωγείο μου αρέσει ακόμα, το κοραλί φόρεμα που είχε η μητέρα μου για να καθαρίζει και είναι τίγκα στις χλωρίνες μου αρέσει επίσης, και οι μπότες που αγόρασα από το παζάρι των τσιγγάνων με δύο ευρώ είναι οι πιο ωραίες που είχα ποτέ. Θα με θάψουν με την πράσινη μου ζακέτα όσο κι αν αυτή τρυπήσει και ξηλώσει και το μωβ μαντήλι το είχε σκίσει το μηδειάκι μου όταν ήταν κουταβάκι και έχει απίστευτα χίπικο στυλ.

7. Χρυσή Ευκαιρία

Ίσως όλα τα υπόλοιπα μπορούν οι εξειδικευμένοι επιστήμονες και ψυχολόγοι να τα εξηγήσουν αλλά αυτό δε μπορεί να το εξηγήσει ούτε ο κόκκινος Power Ranger (είναι ο πιο έξυπνος, οκ;). Ξεφυλλίζω με μανία την Χρυσή Ευκαιρία. Ψάχνω για δουλειά αρχικά, θέλω να επιβάλλω στον εαυτό μου τη μέθοδο της εργασιοθεραπείας, φυσιολογικό, αλλά καταλήγω να διαβάζω αγγελίες για γιδοπρόβατα, εξατμίσεις που μουγκρίζουν από το Μπουρνάζι, πανάκριβους συλλεκτικούς πίνακες του Μπούλη Ασχετούλη Μαλακοπιτουρούλη, για το τελευταίο στρινγκ του Michael Jackson και για την πλήρη συλλογή με ταβανόπροκες του 70. Το ακόμα πιο κουλό είναι ότι ασυνείδητα πείθω τον εαυτό μου ότι έχω σχέση με τις πιο άσχετες αγγελίες. Πιστεύω ότι θα ήθελα να δουλεύω ως βοηθός πιστολάκι σε κομμωτήριο (όσοι με ξέρουν καταλαβαίνουν πόσο άτοπο είναι αυτό) και ότι θα μπορούσα να έχω μία χήνα σαν κατοικίδιο στο μικρών διαστάσεων διαμέρισμα μου στο κέντρο της Αθήνας.

Ένα καινούριο:

8. Lady Gaga

Ναι, έχω πωρωθεί.

Ένα παλιό:

9. Εγώ και εγώ και εγώ και εγώ και .. εγώ!

Ή δεν θα γράψω τίποτα ή θα γράψω για ‘μένα. Πολύ παλιό. Έτσι είναι αυτά. Τουλάχιστον προσπάθησα να τα γράψω ευχάριστα για να μην σας παιδεύω. Μετά από αυτό το κείμενο θα επανέλθω κανονικά, υπόσχομαι.

Άντε, γιατί τελευταία έχουμε κάνει πολλά βήματα πίσω!

2010 χαρούμενα φιλάκια

2010-01-02T08:39:00.000-08:00

Καλή Χρονιά.

BY SUSPIRIA

Εννοείται, φυσικά, βέβαια.

Η ανθρωπότητα συμφωνεί μια μέρα κάθε 364 μέρες να κάνει αργία, να μαζεύονται οι άνθρωποι κάπου, να μετράνε αντίστροφα και μόλις και καλά γίνει 12 η ώρα, αρχίζουν όλοι μαζί τις αγκαλιές και τα φιλιά και κάτι έγινε.

Ξενέρωτο.

Προτιμώ αυτό που λέγαμε μεταξύ μας στο κατηχητικό οι πεφωτισμένοι της παρέας, και καλά ότι αν κλείσεις τα φώτα και ανάψεις ένα κερί μπροστά στον καθρέφτη, στις 12 τη νύχτα θα εμφανιστεί το πρόσωπο του σατανά στον καθρέφτη (Μην το προσπαθήσετε μόνοι στο σπίτι, συμβαίνει στα αλήθεια)

Ε ναι ρε φίλε, αυτό είχε σασπένς. Μπορεί να είχαμε ένα πρόβλημα γιατί δεν μπορούσαμε να δούμε την ώρα με κλειστά τα φώτα και φυσικά κανείς δεν πλησίαζε το κερί που ήταν μπροστά στον καθρέφτη αλλά είχε ενδιαφέρον.

Ενώ με την αλλαγή χρόνου, όσο και να θες να συμμετέχεις για τη χάρη της μάνας σου που σε έντυσε καλά (σατέν φόρεμα και βελούδινο πουκάμισο μου έβαλε η τρελή) και χαίρεται να σε καμαρώνει ανάμεσα στα άλλα παιδιά των άλλων, που δεν είναι πια παιδιά και βαριούνται τα οικογενειακά τραπέζια, ε δεν μπορείς.

Στην καλύτερη όλοι εμπιστεύονται το ρολόι του σπιτιού, γίνεται 12 η ώρα, μάκια και ξεμπερδεύει το γλέντι. Στον χειρότερο εφιάλτη σου κανένας δεν εμπιστεύεται το ρολόι του σπιτιού που αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μία ανοιχτή τηλεόραση η οποία θα δώσει το σήμα της αλλαγής με τον Κακλαμάνη να βγάζει λόγο στο Σύνταγμα και αυτό λέγεται και οικογενειακή στιγμή.

Μετά όλοι βγαίνουν για γλέντι. Τα περισσότερα μαγαζιά είναι ασφυκτικά γεμάτα και μόνο αυτό μπορώ να πω που το βλέπω απέξω γιατί δεν πατάω σε τέτοια μαγαζιά.

Ωστόσο η Πρωτοχρονιά , ακόμα κι αν δεν πας σε μαγαζί με συνωστισμό, είναι μία καλή αφορμή για να πιεις. Γόβες και κοστούμια και γραβάτες και δε συμμαζεύεται βγαίνουν με πράσινα χαρτονομίσματα και μοιράζουν φιλανθρωπίες. Το πρωί τρέχουν ασθενοφόρα, περιπολικά, πυροσβεστικά, νεκροφόρες και τα σχετικά. Τη δεύτερη μέρα του χρόνου η ξανθιά γλάστρα στο δελτίο ειδήσεων χαρούμενη ανακοινώνει ότι είχαμε μόνο 50 νεκρούς και 100 τραυματίες. Όμορφες γραφικές στιγμές που όλοι αγαπάμε.

Τέλος πάντων στην όλη υπόθεση υπάρχω κι εγώ που βγήκα βράδυ Πρωτοχρονιάς με 1 ευρώ και 55 λεπτά και κατάφερα να γίνω όσο πιο λιώμα γίνεται. Είχα προνοήσει για οικονομία. Είχα πάει το απογευματάκι στην γιαγιά μου ήρεμη και της είχα πει ότι με έχουν καλέσει το βράδυ σε ένα τραπέζι και να μου δώσει ένα μπουκάλι να πάω δώρο στους γονείς των παιδιών. Ε μου έδωσε έναν πεζοπόρο Γιάννη, με κέρασε κ ο κολλητός μου μία μεγάλη μπύρα την οποία την έκανα συνεχώς υποβρύχιο με την ενίσχυση της γιαγιάς και τέλος ήπια σκέτο όσο περίσσεψε και είμαι περήφανη που μετά από τόσο καιρό έγινα λιώμα και έκανα μαλακίες. Είχα αρχίσει να σοβαρεύω πολύ τον τελευταίο καιρό και ανησυχούσα.
Το βελούδινο πουκάμισο που το είχα βγάλει την γλύτωσε, το σατέν φόρεμα … θα το βάλω σε ένα κουτί και θα το δώσω της μητέρας μου με σημείωση να το ανοίξει αφότου φύγω από το νησί.

Για να τελειώσω με τα γραφικά της πρωτοχρονιάς μετά από όλα αυτά πρέπει να ξυπνήσεις και να πας στο μεσημεριανό οικογενειακό τραπέζι. Κοιμάσαι δύο ώρες και ξυπνάς με μία τάδε ποσότητα αίματος στο αλκοολικό σου σύστημα και τρως χοιρινό με δαμάσκηνα και γαλοπούλα με κάστανα. Έχω προσπαθήσει πολλές φορές αυτό να το εξηγήσω. Πώς τα Χριστούγεννα εμπνέουν τους ανθρώπους ,που έχουν μία απλή καθημερινή δίαιτα, ξαφνικά να ανακατεύουν τα κρέατα με τα φρούτα στα χριστουγεννιάτικα τραπέζια; Αν το ήξερε αυτό η Παναγιά θα ‘χε κάνει έκτρωση.

Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Έχω χαθεί τον τελευταίο καιρό. Μπαίνω να γράψω δυο ασυναρτησίες και να ξαναχαθώ γιατί δεν την παλεύω καθόλου και όχι τίποτα άλλο, πλησιάζει και εξεταστική περίοδος. Μεγάλα γλέντια.

Τεχνητές Πραγματικότητες

2009-11-29T02:41:00.001-08:00

Έχεις αναρωτηθεί γιατί κάποιοι παίρνουν ναρκωτικά;

Από περιέργεια; Από πόνο; Από αχαριστία;

Κάποιοι πραγματικά είχαν την περιέργεια. Οι εξερευνητές είναι αυτοί, δε φοβούνται τίποτα και συνήθως κι όλας δεν κινδυνεύουν από τίποτα αφού έχουν αποβάλλει το μεγαλύτερο κίνδυνο, το φόβο. Κουβαλούν ένα σακί και το γεμίζουν εμπειρίες μέχρι το τέλος. Αυτοί συνήθως απλά δοκιμάζουν κάποια ναρκωτικά και ξεφεύγουν, την γλυτώνουν.

Κάποιοι άλλοι είναι αχάριστοι. Είναι τύποι που τα θέλουν όλα κι ακόμα κι όταν τα αποκτήσουν, θέλουν κι αυτά που δεν υπάρχουν. Αν δεν έχουν αρκετό πείσμα, την γλυτώνουν κι αυτοί.

Αυτοί που παίρνουν ναρκωτικά όταν πονούν είναι τα μεγαλύτερα θύματα. Ο θάνατος τους γίνεται η χαρά τους, η αρρώστια και η παρακμή τους γίνονται η ευτυχία τους, η αναπνοή τους. Είναι κανονικά στημένη πλεκτάνη διαστρέβλωσης της πραγματικότητας. Καταστάσεις που πιέζουν, σκέψεις που εγκλωβίζονται στο μυαλό και ζαλίζουν, τα πάντα είναι σκοτεινά και απέραντα. Ξαφνικά κάπου εμφανίζεται ένα μικρό παραθυράκι που μοιάζει με διέξοδο προς τον παράδεισο, χημικές ουσίες. Αν κάποιος, με όλο αυτό το σκοτάδι στην ψύχη του, το επιλέξει, χάθηκε.

Το παραθυράκι αυτό θα φωτίσει την ψυχή του, θα σκοτώσει τις σκέψεις που τον ζαλίζουν, θα διώξει τις καταστάσεις που τον πιέζουν. Ο φτωχός θα ευγνωμονεί τις χημικές ουσίες που του έδωσαν πίσω την άνετη και ξέγνοιαστη ζωή του. Κάθε εκατοστό του γραμμαρίου από τη χημική ουσία που εισβάλει στον οργανισμό του πληγώνει τα σωθικά του, το πρόσωπο του γερνάει και οι εκφράσεις του αγκυλώνουν, οι κινήσεις του καταστέλλονται, ο βηματισμός του γίνεται με δυσκολία. Αυτός ο άνθρωπος φεύγει, αφήνει το σώμα του να αργοπεθαίνει, να γυρνάει τριγύρω και να ζητιανεύει, ένα άψυχο σώμα, και ο ίδιος φεύγει.

Έχεις συναντήσει σίγουρα πολλά από αυτά τα σώματα φαντάσματα που ζητούν πενηνταράκια. Έκανες ποτέ το χέρι σου να τα αγγίξεις; Δεν υπάρχει τίποτα μέσα.

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι έκαναν αυτοί οι άνθρωποι πριν φύγουν για αλλού;

Ένα σώμα που περιπλανάται νεκρό γύρω μας, κάποτε είχε πρόσωπο, χαρακτήρα, άτομα που το αγαπούσαν και τα αγαπούσε, μία ζωή του γαμημένου δυτικού κόσμου… καθαρά ρούχα.

Κάποιοι δούλευαν, άλλοι σπούδαζαν, κάποιοι είχαν και ένα πάθος, άλλοι δεν είχαν.

Όλοι τώρα βρίσκονται στο ίδιο σημείο. Είναι βρώμικοι, μαυρισμένοι και μυρίζουν άσχημα, τα μάτια τους είναι χαμένα και οι περισσότεροι παραμιλούν συνήθως.

Τα φαντάσματα της κοινωνίας. Είναι αυτοί που δεν αντέχουν τους γρήγορους ρυθμούς μιας φρενοβλαβούς κοινωνίας, δεν αντέχουν την απέραντη μαλακία της δυτικής αυτοκρατορίας και επειδή δεν έχουν την δύναμη να φύγουν με τον παραδοσιακό τρόπο, πετά η ψυχή τους και αφήνουν το σώμα τους να γυρίζει σα ζόμπι και να θυμίζει ,στους ευσυνείδητους τουλάχιστον, την τεχνητή πραγματικότητα στην οποία ζουν.

Γιατί τεχνητή πραγματικότητα είναι και η «φυσιολογική» ζωή. Οι τοξικομανείς φτιάχνουν μία πραγματικότητα με χημικές ουσίες πολύχρωμες, κι οι «φυσιολογικοί» φτιάχνουν μία τεχνητή πραγματικότητα με χαρτονομίσματα και γκαντζετάκια.

Πολυτεχνείο

2009-11-19T03:43:00.000-08:00

Ξέρει η Ελλάδα από μεγάλες επαναστάσεις.

Ναι πως.. Ο προπάππους μας κατέκτησε τη μισή Ασία και ο παππούς μας σε ένα μικρό σοκάκι με άλλους 299 πολέμησε μία τεράστια στρατιά από φλώρους Πέρσες.

Ο άλλους μας παππούς έσφαζε Τούρκους στο γόνατο και ο παρ-άλλος έκανε καψόνια στους Γερμαναράδες.

Ήταν και κάτι νέα παιδιά, τότε νέα, που μαζεύτηκαν και έκαναν την επανάσταση του Πολυτεχνείου, μάλιστα. Έφεραν αλλαγή.

Οι πιο τυχεροί έχουν προσωπικούς φρουρούς και χαμόγελα μεγαλύτερα και από τη διαφήμιση της Κρεστ.

Οι λιγότερο τυχεροί βρίσκονται τριγύρω στην Ελλάδα σε διδακτικές θέσεις εργασίας και η ανάμνηση του Πολυτεχνείου βρίσκεται κάπου σε ένα «ΣΚΑΣΕ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ» που θα φωνάξουν στον άτακτο μαθητή που γελάει κατά τη διάρκεια των σχολικών εορτασμών της 17ης του Νοεμβρίου.

Οι τελείως άτυχοι βρίσκονται ακόμα στην πλατεία μεθυσμένοι και προσπαθούν να βγάλουν τα κράνη των μπάτσων.

Ο Παττακός ακόμα πιστεύει ότι το Πολυτεχνείο ήταν φοιτητικό πάρτι και οι Εβραίοι είναι τσιγκούνηδες.

Γεροξεκούτης, άσε τον να λέει.

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου και οι φοιτητές στους διαδρόμους του Πολυτεχνείου φτιάχνουν πανό, κολλάνε αφίσες και τα γνωστά.

-Ποιος ξεκόλλησε την αφίσα μας; Οι Εαακίτες, πάμε να τους ξεκολλήσουμε και εμείς τη δικιά τους αφίσα.

-Γράψε με πιο μεγάλα γράμματα το ΕΑΑΚ να φαίνεται, βάλε το ΠΚΣ με κόκκινα να χτυπάει περισσότερο.

Περιμένουν κάθε χρόνο να έρθει το καρναβάλι της 17ης Νοεμβρίου για να παρελάσουν με τα πανό τους και να επιδείξουν τις πολιτικές τους πεποιθήσεις.

-Μαλάκα σε ποιο μπλοκο ήσουνα; Ελα ρε μαλάκα, στου ΚΚΕ το μπλόκο πήγες; Εγώ ρε μαλάκα ήμουνα με του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί δεν ήρθες σε αυτό; Ο μαλάκας ο Γιώργος ήταν στου ΑΚ και δεν τον είδα, ήταν με τη Μαρία, την γκόμενα από το Μο Μπέτερ ρε μαλάκα, θυμάσαι; Με αυτήν ήταν και δεν τον είδα καθόλου.

ΝΑΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΑ ΞΕΡΑΣΩ ΠΑΝΩ ΣΟΥ!

Και ναι, το Πολυτεχνείο του 73 ήταν πολιτικοποιημένο αλλά ρε φίλε ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ και είχαν ένα κοινό στόχο ο οποίος δεν λεγόταν ούτε ΑΦΙΣΟΚΟΛΛΗΣΗ ούτε ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΜΕ ΠΑΝΟ ούτε ΠΑΜΕ ΧΕΡΙ ΧΕΡΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ.

Λεγόταν ΑΛΛΑΓΗ.

Ή καλύτερα λεγόταν ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΛΟ ΜΑΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΓΑΜΑΝΕ.

Αλλά κάτσε να σκεφτώ.

Πέρυσι κρατούσαν κάποιοι το Πολυτεχνείο υπό κατάληψη επί δύο εβδομάδες για τον πόλεμο στην Παλαιστίνη.

Φέτος οι μπάτσοι είχαν κλούβα στο σημείο που έπεσε ο Καλτεζάς και κούρεψαν το μπροστινό προαύλιο για να έχουν καλή ορατότητα οι κάμερες μέσα στον χώρο του Πολυτεχνείου αλλά αυτό δεν ήταν λόγος για κατάληψη ούτε για αντίδραση.

Τα συμπεράσματα δικά μας.

(Το συγκρότημα Υπονοια έχει live την Παρασκευή στο Nosotros 8μμ. με ελεύθερη είσοδο. Δεν τους κάνω διαφήμιση. Είναι φίλοι μου και τους γουστάρω.)

Το Λευκό Χαρτί

2009-11-08T14:30:00.000-08:00

Από μικρή είχα τη μανία να ζωγραφίζω τα πάντα. Πρώτο και καλύτερο ζωγράφιζα πάντα το θρανίο μου. Τα βιβλία μου, τα βιβλία των διπλανών μου στο θρανίο, τη τσάντα μου, τα ρούχα μου, το κρεβάτι μου, το γραφείο μου, τους τοίχους, τη ντουλάπα, τις κουρτίνες, τα τετράδια, τα cd και γενικώς οτιδήποτε ερχόταν στα χέρια μου, οτιδήποτε υπήρχε γύρω μου και ήταν δικό μου.

Η μητέρα μου, όντας ζωγράφος, με παρακολουθούσε και χαιρόταν. Την θυμάμαι να βλέπει κάτι άκυρο πάνω στο οποίο είχα ζωγραφίσει και να λέει με δήθεν αγανάκτηση «Αμάν μέχρι κι αυτό το ζωγράφισε». Και οι κουρτίνες με το σπρέι ποτέ δεν αντικαταστάθηκαν αν και είχε φρικάρει όταν τις πρωτοείδε.

Επίσης τα περισσότερα τα ζωγράφιζα ενώ έκανα κάτι άλλο ή τα έφτιαχνα ενώ τα είχα σκεφτεί από πριν. Δηλαδή πρώτα μου ερχόταν μία ιδέα και μετά σκεφτόμουν «Τώρα θα βρω κάτι και θα το φτιάξω αυτό που σκέφτηκα». Τις κουρτίνες τις είχα φτιάξει ενώ ταυτόχρονα θυμάμαι με εξέταζε προφορικά ο πατέρας μου στην ιστορία και εγώ έπαιζα με το σπρέι και ξαφνικά άρχισα να βάφω και τις κουρτίνες.

Φυσικά η μητέρα μου, όπως όλες οι μητέρες που ψάχνουν να καλλιεργήσουν ένα ταλέντο στα παιδιά τους ή κοινώς ψάχνουν να τα παρκάρουν κάπου για να σώσουν δύο ώρες προσωπικής ζωής, δεν παρέλειψε να με στείλει σε μαθήματα ζωγραφικής και σχεδίου και ξανά ζωγραφικής και ξανά σχεδίου και τέλος σε διαγωνισμούς.

Κατάφερνα με τεράστια επιτυχία να παίρνω το λευκό χαρτί στο οποίο έπρεπε να ζωγραφίσω και να το διατηρώ λευκό μέχρι το τέλος του μαθήματος. Το λευκό χαρτί, το γκαντέμικο.

Ένα κενό διάστημα συγκεκριμένων διαστάσεων, ψυχρό, χωρίς έκφραση, χωρίς ψυχή που έπρεπε να γίνει μία δημιουργία μέσα σε αυτό και ύστερα να εκτεθεί κάπου, αυτό το ορισμένο σχήμα με τις τέλειες γωνίες του και την υπέροχη ακρίβεια στα μήκη του. Και το χειρότερο είναι ότι σε αυτά τα μαθήματα, πρώτα σου έδιναν το χαρτί αυτό και ύστερα σου ζητούσαν να σκεφτείς τι θα κάνεις. Δηλαδή το λευκό χαρτί γεννούσε την ανάγκη της ιδέας και της δημιουργίας. Για τα μπάζα.

Πολλοί μεγάλοι ζωγράφοι και καλλιτέχνες και δημιουργοί κατάφεραν να ξεπεράσουν αυτό το κόμπλεξ, να παραβλέψουν το λευκό χαρτί ή τον λευκό καμβά και να δημιουργήσουν πάνω του. Το δέχομαι. Συγχαρητήρια.

Που θέλω να καταλήξω όμως;

Στο ότι κάποιοι έχουν κόμπλεξ με το λευκό χαρτί. Μου πήρε χρόνο να καταλάβω γιατί ενώ παλιά ζωγράφιζα και ένιωθα όμορφα να ζωγραφίζω ξαφνικά σταμάτησα, κόλλησα, κόμπλαρα και κάθε φορά που σκεφτόμουν να ζωγραφίσω κάτι τρόμαζα στην ιδέα ότι θα βρεθώ μπροστά σε ένα λευκό χαρτί ή ένα λευκό καμβά.

Την τελευταία φορά είχα δει στον τοίχο ενός μπαρ στου Ψυρρή μία φράση και αυθόρμητα την σκέφτηκα σε μία εικόνα και με το που γύρισα σπίτι έβαλα κάτω ένα κομμάτι από χαρτόκουτα που είχε ξεμείνει και έφτιαξα έναν πίνακα. Χάρηκα που ξανάρχισα να ζωγραφίζω και έβαλα μπροστά μου λευκά χαρτιά. Σα να σταμάτησαν όλα και πάλι..

Αυτές τις μέρες έχω καλή ψυχολογική διάθεση και γενικώς περνάω μία καλή περίοδο της ζωής μου και με πιάνω συνέχεια να ζωγραφίζω, στις σημειώσεις του πανεπιστημίου, στο γραφείο μου στο σπίτι, σε μικρά κομματάκια από χαρτόνι που περισσεύουν από τις μακέτες της σχολής, ακόμα και πάνω στο φορητό υπολογιστή. Κατάλαβα τι γίνεται. Σήμερα το πρωί ξύπνησα και χωρίς να το καταλάβω έστησα πινέλα και χρώματα και ζωγράφισα ένα σκαμπό που έχω στο σπίτι. Ένιωθα όμορφα που ζωγραφίζω χωρίς να κολλάω και δεν θέλω να το χάσω αυτό.

Μισώ τα λευκά χαρτιά και γενικώς τις λευκές επιφάνειες. Δεν πρόκειται να ξαναζητήσω από τον εαυτό μου να δημιουργήσει πάνω σε κάτι τέτοιο παρά μόνο για ασκήσεις της σχολής και τα σχετικά.

Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητή ή αν ακούστηκα πολύ αλλοπαρμένη. Είναι πιθανό να μπορούν να με καταλάβουν μόνο άνθρωποι που ζωγραφίζουν και έχουν το ίδιο κόμπλεξ.

Αγάπη μου

2009-11-03T08:22:00.000-08:00

Χαλαρό καφεδάκι το απόγευμα με πανέμορφη μουσική. Μία βραχνή φωνή θρυμματίζει όμορφα τη σιωπή του δωματίου μου. Τραγουδάει παρέα με τη βροχή που ακούγεται από έξω.

Είχα ένα απαίσιο βράδυ. Κοιμήθηκα με ταραγμένη ψυχή, με κακιές σκέψεις και άσχημα συναισθήματα και είδα φρικτά όνειρα και όταν ξύπνησα ντύθηκα και έφυγα βιαστική από το σπίτι για να μην συνειδητοποιήσω το κενό αέρος που είχα στην καρδιά μου.

Πήγα στη σχολή, ξεχάστηκα. Ήταν όμορφα. Έβρεχε. Είχε κόσμο στους διαδρόμους γιατί είχε συνέλευση. Μας έκοψαν τα δέντρα του προαυλίου για να έχουν καλύτερη ορατότητα από τις κάμερες (πολυτεχνείο)

Μία πόρνη με ένα φτηνό κόκκινο κραγιόν, με μαύρους κύκλους και σάπιο δέρμα, μία βρώμικη πόρνη που καθώς βήχει ξεσκίζει τα σωθικά της, μία πόρνη που είχε αφήσει το κοκαλιάρικο της κορμί σε ένα κατουρημένο σκαλοπάτι στην Ομόνοια μου είπε πως την λένε Ελληνική Δημοκρατία.

Γύρισα πίσω σπίτι. Η βροχή ξέπλυνε κάθε βρωμιά μέσα στην ψυχή μου.

Έφτιαξα ένα ζεστό καφέ, έβαλα τις ζεστές μου πιτζάμες και άπλωσα τα βρεγμένα ρούχα. Έβαλα να ακούσω όμορφη ήρεμη μουσική και άνοιξα όλα τα παράθυρα της ψυχής μου μέχρι που πνίγηκα στο φως.

Μία σκέψη μου έμεινε, η πιο φωτεινή, η πιο αγνή:

Εύκολα μιλάμε άσχημα στους άλλους, τσακωνόμαστε, φωνάζουμε, βρίζουμε, κάνουμε τσαμπουκά. Εύκολα, πολύ εύκολα, εξωτερικεύουμε τα βρώμικα συναισθήματα μας, την ασχήμια της ψυχής μας, τα μίση μας, την κακία.

Δύσκολα όμως εξωτερικεύουμε τα όμορφα συναισθήματα μας. Δύσκολα λέμε καλά λόγια, δύσκολα βροντοφωνάζουμε την αγάπη και την συμπάθεια, την ευγνωμοσύνη και την χαρά μας.

Είμαστε εγωιστές. Οι περισσότεροι φοβούνται να πουν το πιο απλό πράγμα. Το «σ’ αγαπάω». Το κάνουν πολύπλοκο. Φοβούνται να ζητήσουν συγχώρεση ακόμα και όταν παραδέχονται τα λάθη τους. Όμως δε φοβούνται να μαλώσουν με τον άλλο και να εκτοξεύσουν τις δηλητηριώδεις σφαίρες τους. Αν νιώσει ο άλλος ότι του σπας τα νεύρα θα τσακωθεί μαζί σου από την πρώτη μέρα αλλά αν σε αγαπάει θα περιμένει να περάσουν μήνες για να στο πει.

Φαντάσου… Μόνο τόλμα να φανταστείς…

Πως θα ήταν ο κόσμος αν εξωτερικεύαμε πιο εύκολα τα όμορφα συναισθήματα μας και πιο δύσκολα τα άσχημα..

Μπορείς να το φανταστείς;

Φεύγω για λίγο.

2009-10-15T13:55:00.000-07:00

Τα λέμε από 1η Νοεμβρίου.

Λάκης ο Ψωλάκης

2009-09-28T14:10:00.000-07:00

Εκλογές. Μάλιστα, καλά ξεκινάει η χρονιά. Το ντιμπέιτ, οι συγκινητικές πολιτικές διαφημίσεις στην τηλεόραση, οι δηλώσεις υποσχέσεων στα κανάλια, οι φάτσες τους σε όλη την επικράτεια. Σημαίες, χειροκροτήματα, χρώματα, φωνές.

Περνάω κατά τις 2 από το Σύνταγμα και στο περίπτερο της Νέας Δημοκρατίας έχουν στήσει πανηγύρι και χορεύουν. Τι γιορτάζουν; Ποιος ξέρει;

Περνώ μπροστά από τη Βουλή. Οι μόνοι που κάνουν τη δουλειά τους σωστά στη Βουλή είναι οι τσολιάδες απέξω.

Φυσικά η προεκλογική εκστρατεία δε θα μπορούσε να λήξει χωρίς τον λόγο του Λάκη. Εμμ δεν μας έλειπαν όλα τα υπόλοιπα, θέλαμε και σάτιρα. Επειδή ως λαός έχουμε έναν πολιτισμό που πληρεί όλες τις προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για να γίνει ορθώς κατανοητή η σάτιρα, το χρειαζόμασταν κι αυτό.

Λάκης λοιπόν και ξερό ψωμί. Ξερό ψωμί για ‘μας, φρέσκο γι αυτόν.

Πώς δεν τον έστειλε τον Παπαθεμελή σήμερα να ‘χουμε να θάβουμε και υποψήφιους πρωθυπουργούς σε προεκλογική περίοδο, παρά τρίχα τον γλυτώσαμε. Καθότανε ο χριστιανός με όλη την καλή διάθεση εκεί στο κοινό, να τον δουν οι νέοι να πουν «να κι ο Παπαθεμελής ο τρέντι» και ο άλλος του την χάλασε και είπε πως δεν θα τον ψηφίσει. Ράγισε η καρδιά του, τον είδα. Αθεόφοβε Λάκη.

Αθεόφοβε, εσένα ποιος θα σε κρίνει; Θέλω να ελπίζω η ιστορία.

Είναι κοντά στους τρομοκράτες. Βεβαίως, τους υποστήριξε καθώς μία δημοσιογράφος σχολίασε το γεγονός ότι ένας από αυτούς καθώς οδηγούταν στο τμήμα έφτυσε μία κάμερα. Τα πόσα της έσυρε ο Λάκης της δημοσιογράφου, δεν λέγεται.

Λάκη, ξέρεις ποιους έφτυσε ο τρομοκράτης; Μάντεψε.

Όλους αυτούς που δουλεύουν στα κανάλια, χειραγωγούν τον κόσμο, ανήκουν στο σύστημα, ζουν από αυτό και συμβάλλουν και στη ζωή των άλλων μέσα σε αυτό.

Μία μικρή παρένθεση που θέλω να διαβάσει μόνο όποιος συμπαθεί τον Λάκη: Ο Λάκης λοιπόν, κράζει τα διάφορα νούμερα της τηλεόρασης (τραγουδιστές, ξεφωνημένες αδερφές, παρουσιάστριες, γιατρούς κτλ) αλλά στην πραγματικότητα συμβάλλει στην προώθηση τους. Αν δεν ήθελε να υπάρχουν, αν όντως κατέκρινε όσα δήθεν κατακρίνει, πολύ απλά δεν θα τα προέβαλλε στην εκπομπή του, θα τα άφηνε να ξεχαστούν και να σταματήσουν να υπάρχουν. Αυτοί οι άνθρωποι, τα νούμερα, υπάρχουν στην τηλεόραση και πληρώνονται για να υπάρχουν επειδή ακριβώς είναι νούμερα. Ο σχολιασμός του Λαζόπουλου και η προβολή του εκάστοτε αστείου βίντεο με τους ηλίθιους σε μία εκπομπή με τεράστια τηλεθέαση απλά είναι μέρος του συστήματος. Άγιος ο Θεός. Freak Show και άγιος ο θεός. Γελάστε με τον ηλίθιο για να νιώσετε καλύτερα που καταφέρατε να εντοπίσετε την ηλιθιότητα στις πράξεις ή τα λόγια του. Γελάστε ηλίθιοι.

Και πέρα απ’ όλα αυτά ο ταπεινός Λαζόπουλος με τα all star σε κάθε εκπομπή του κρατά και σιγή πένθους για την φτωχή γιαγιά που πέτυχε η ξανθιά δημοσιογράφος και λέει «ότι δεν έχει λεφτά». Την πονά μωρέ ο καημένος.

Ο καημένος ο φτωχός γιατί ναι και εκείνος φτωχός είναι, δεν έχει λεφτά. Ξέρει τι θα πει κρίση και επειδή εκείνος τα βγάζει πέρα με τον πενιχρό μισθό του μπορεί να κατακρίνει όλους τους υπαλληλίσκους που παίρνουν μίζες ή αυτούς που θα ψηφίσουν όποιον τους βολέψει.

Και έδειξε και τον Καμπουράκη ο οποίος επίσης παίρνει πενιχρό μισθό και μιλάει γεμάτος λύπη για τους συνανθρώπους του που δε μπορούν να ζήσουν με το μισθό τους και περνάνε από τα γραφεία της επερχόμενης κυβέρνησης για ρουσφέτια.

Μάγκες. Άτσα! Δώσε και μία πενιά.

Δώσε μία πενιά για τον μάγκα τον Λάκη που μας ανοίγει τα μάτια. Ποια τρία μεταπτυχιακά έχει ο Ψινάκης, κύριε Καρατζαφέρη; Θα στα πει ο Λαζόπουλος που τα ξέρει καλύτερα. Του τα είχε πει τότε στο κότερο ο ίδιος.

Έπαιξε και το βίντεο με τις φωτιές. Ε θα το πω, ράγισε η καρδιά μου να βλέπω τα αυθαίρετα να καίγονται. Για όνομα του Θεού, λίγο έλεος στις βίλες δε μπορεί να δείξει αυτό το κράτος; Δε μπορεί.

Και του ‘ρθε και του Λάκη να κλάψει. Τον είδα που σφιγγόταν. Δεν τα κατάφερε. Ξαναπροσπάθησε στο τέλος. Είπε την ατάκα του και τσουπ! να το και το δάκρυ. Άκου ατάκα, θέλει λέει να κάνει τον κόσμο να γελάει και μόνο αυτό τον νοιάζει.

Το θέμα δεν είναι όμως αν θα γελάσει ο κόσμος ντίαρ μίστερ εντερντειντμαν. Το θέμα είναι με τι θα γελάσει. Γιατί και μια κλανιά να ακούσει κάποιος μπορεί να γελάσει. Γιατί δεν κάνεις μία τέτοια εκπομπή να πίνεις και όζον, που συμβουλεύει αυτός ο γιατρός που προβάλλεις συνέχεια, να κάνεις και δύο καλά; Θα κλείσει η τρύπα του όζοντος και θα την γλυτώσουν οι εναπομείναντες σκεπτικιστές από τη μαλακία σου.

Φιλάκια by
Suspiriaki

Οι Μεγάλες Γραβάτες. Προεκλογικά Πανηγύρια!

2009-09-23T03:02:00.000-07:00

Κάθε φορά που βλέπω τον νυν πρωθυπουργό μας να κάνει δηλώσεις με αυτό το ξινισμένο ύφος, πάντα μου έρχεται στο μυαλό μία συγκεκριμένη φαντασίωση. Είναι ο Καραμανλής και ένας ντελιβεράς με σουβλάκια. Ο ντελιβεράς χτυπάει την πόρτα, ο Καραμανλής, φορώντας λαχανί παντόφλες με παπαγαλάκια ανοίγει την πόρτα, και με το ξινισμένο ύφος, το σύνηθες ξινισμένο ύφος (ούτε για την φωτογράφιση της αφίσας δεν κατάφερε να το αποχωριστεί), και ξύνοντας την κοιλιά του, μουγκρίζει στον ντελιβερά και πετάει την ατάκα, την οποία αν την άκουγε και ο τελευταίος ανθέλληνας ,θα κορδωνόταν από ελληνική περηφάνια:

-ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΝΑ ΛΥΠΗΘΗΚΕΣ ΤΟ ΤΖΑΤΖΙΚΙ!!

Ο καημένος ο ντελιβεράς τραυλίζει και βάζει τα κλάματα. Έτσι λειτουργεί ο νυν πρωθυπουργός. Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ίσως η λύση στις εκλογές θα ήταν όλοι να αυτοκτονήσουμε και να τον αφήσουμε ήσυχο γιατί τον κουράζουμε κι όλας.

Ντίαρ Κωστάκη, πάρε το ξινισμένο υφάκι σου και χώσε το στον κώλο σου. Με αγάπη πάντα.

Πάμε παρακάτω.

Είδα το ντιμπέιτ. Και το είδα γιατί είναι εύκολο να πω , χωρίς να το έχω δει, «Όλοι τις ίδιες σαχλαμάρες θα πουν» και είναι πιο δύσκολο να τους ακούσω, να μπερδευτώ και να ξεμπερδευτώ και να αναγνωρίσω συγκεκριμένα τις σαχλαμάρες του καθενός. Όσο γι αυτούς που γνωρίζουν τις σαχλαμάρες χωρίς να τις ακούσουν, τους θαυμάζω, είναι πολύ ψαγμένα άτομα, πολύ προοδευτικά και πολύ έξυπνα.

Πριν αρχίσω το σχολιασμό, ο οποίος καθόλου σοβαρός δε θα είναι, θα ήθελα επίσημα να ζητήσω από την κυβέρνηση (την εκάστοτε) , στο επόμενο ντιμπέιτ (το οποίο προφανώς δε θα αργήσει και πολύ, δουλειά να ‘χουμε να κάνουμε) να έχει κάποια επιπλέον παραθυράκια στην οθόνη, παρόμοια με εκείνα που έχει στο «Πάμε Πακέτο» παραδείγματος χάρη, που δείχνει τη μάνα να αγκαλιάζει την κόρη και σε ένα μικρό παραθυράκι δείχνει και τον πατέρα που τις βλέπει και κλαίει (Η μητέρα μου βλέπει «Πάμε Πακέτο», όχι εγώ). Ναι, ένα τέτοιο θέλω να δείχνει τη φάτσα του Παπανδρέου όταν ο Καραμανλής λέει «Και ήθελα να ‘ξερα που θα βρει τα λεφτά που λέει ο πρόεδρος τις αντιπολίτευσης» και τη φάτσα του Καρατζαφέρη όταν στο μόλις μισό μέτρο ο Χρυσόγελος λέει να εντάξουμε στην κοινωνία μας τα παιδιά των αλλοδαπών.

Και ο άλλος ο Λιάτσος δεν έχει το θεό του. Βλέπει ότι ο Χρυσόγελος βρίσκεται τόσο κοντά στον Καρατζαφέρη και τον ρωτάει για τα Σκόπια. Ε ο κακομοίρης ο Χρυσόγελος, στριφογυρίζει στην καρέκλα του, τρώει τα νύχια του, κοιτάει με την άκρη του ματιού του τον Καρατζαφέρη, τι να κάνει, λέει διάφορα γύρω από το θέμα, δήθεν συμβιβαστικές λύσεις και διεθνές δίκαιο και εν τέλει καταλήγει ότι θα τη χάσουμε τη Θεσσαλονίκη αλλά θα τη χάσουμε από τις φυσικές καταστροφές. Μα να μην υπάρχει η επιπλέον κάμερα με τη φάτσα του Καρατζαφέρη. Μισές δουλειές στο ντιμπέιτ.

Μισοί δημοσιογράφοι επίσης στο ντιμπέιτ. Ευαγγελάτος. Σωθήκαμε. Έκανε τις ερωτήσεις της ενότητας «Κοινωνικής πολιτικής και εργασίας» και ρωτούσε τον Τσίπρα γιατί έπεσαν τα ποσοστά του στο γκάλοπ και τον Καρατζαφέρη αν τελικά συμπαθεί το Σημίτη ή του κρατάει ακόμα μούτρα από τις ταυτότητες. Απαράδεκτος, άσχετος και … ειρωνικός. Πολύ ειρωνεία και δεν του πάει.

Έκανε και τη φοβερά έξυπνη ερώτηση στον Τσίπρα. Άκου τι είπε το σπίρτο, το ξυπνοπούλι, λέει ότι οι διαδηλώσεις εμποδίζουν την εμπορική κίνηση γιατί κλείνουν τους δρόμους και αν θα έπρεπε λέει να περιοριστούν σε κάποια συγκεκριμένα σημεία που να μην έχει μαγαζιά ή δρόμους εμπορικής κίνησης. Εγώ προτείνω να διαδηλώνουμε μόνο Τετάρτη απόγευμα που είναι κλειστά τα μαγαζιά. Θα μπορούσαμε και Κυριακή αλλά το πρωί έχει εκκλησία και το απόγευμα ποδόσφαιρο, δηλαδή άλλη μορφή εμπορικής κίνησης.

Τι να πει κι η Παπαρήγα που κάθεται παραδίπλα και ακούει για μαγαζιά και καπιταλισμό; Με την κόκκινη καρδιά μενταγιόν στο λαιμό εκφράζει κι εκείνη τα πολιτικά της σχέδια. Ενώ όλοι φαντασιώνονται λογικά σχέδια για την οικονομική κρίση, εκείνη εδώ και χρόνια θέλει σώνει και καλά να πάρουμε τα εκατομμύρια των πλουσίων και να τα δώσουμε στους φτωχούς, αλλά όχι στους οποιουσδήποτε φτωχούς, στους φτωχούς εργάτες συγκεκριμένα. Στοίχημα όλα μου τα λεφτά ότι τον τελευταίο χρόνο είχε τουλάχιστον πέντε ονειρώξεις με γυμνούς ιδρωμένους εργάτες. Και μιας και θίξαμε το σεξ μιλώντας για την Παπαρήγα, θέλω εδώ και τώρα να δηλώσω επίσημα ότι θα ψηφίσω όποιον προσθέσει στο προεκλογικό του πρόγραμμα «Θα χαρίσω αληθινό οργασμό στην Παπαρήγα» η οποία σίγουρα θα έχει να βιώσει τέτοια εμπειρία από το 1821 (Σοβαρό άτομο η Suspiria, άκου τι λέει πάλι)

Και ξέρω ποιος θα το προσθέσει. Ο γοητευτικός κύριος Καρατζαφέρης θα είναι ο εκλεκτός. Τη μία δίνει συγχαρητήρια στο ΚΚΕ για την σοβαρή αντιμετώπιση του στο θέμα των καταλήψεων και είμαι και σίγουρη πως όταν η Παπαρήγα έλεγε για το Νάτο και την Τουρκία που τα έχουν κάνει πλακάκια, άκουσα την καρδιά του να χτυπά. Θα ψηφίσω επίσης όποιον πείσει τον Καρατζαφέρη να χρησιμοποιήσει λακ αντί λάδι για τη χωρίστρα του. Γυαλίζει βρε αδερφέ και τυφλώνει το πλάνο και όχι τίποτα άλλο, ο ταπεινός Γεώργιος Καρατζαφάς (Καρατζαφέρης κατά το Μεταξάς), ονειρεύεται ότι μία μέρα θα πει ένα ΟΧΙ στην Τουρκία (επίσημη δήλωση του στο ντιμπέιτ) το οποίο θα οδηγήσει σε εμπλοκή.

Σίγουρα πάντως αν γίνει αυτό δε θα πρέπει να πάρει μαζί του τον Παπανδρέου στον αγώνα. Ε όπως και να το κάνουμε, γλυκούλης με τα πεταχτά του αυτάκια, αλλά για πόλεμο δεν κάνει. Έχασε τα 30 δευτερόλεπτα που είχε για να κάνει την ερώτηση του στο πρωθυπουργό ,φιλοσοφώντας. Ο χρόνος του τελείωσε, η Χούκλη του είπε «Σας ευχαριστούμε πολύ κύριε πρόεδρε» και εκείνος δεν είχε κάνει ερώτηση, ήταν ακόμα στον πρόλογο. Πόσο άμπαλος μπορεί να είναι; Την έκανε την ερώτηση ταυτόχρονα με τα «Σας παρακαλώ» της Χούκλη. Οι άλλοι γύρω πώς κρατήθηκαν και δεν έσκασαν στα γέλια; Τρεις φορές το γύρισα το βίντεο και δε μπορούσα να κρατηθώ να μη γελάσω. Τέλος πάντων, η απάντηση του Ρόκι Μπαλμπόα ήταν ότι δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του και προσωπικά του προτείνω, φιλικά, να βάλει και το σπαθί και τη μύγα εκεί που έβαλε και το ξινισμένο του ύφος. Με αγάπη και πάλι.

Επίσης στο ίδιο μέρος, θα ήθελα να βάλει και το θράσος του.

Από έναν γνωστό μου φοιτητή στη Γαλλία είχα ακούσει για πρώτη φορά για τα σταζ, και τα είχα ακούσει ως εκπαιδευτικά προγράμματα. Εγώ δηλαδή ήξερα ότι σαν φοιτητής επιλέγεις κάποιες διαδικασίες ώστε να εργαστείς για ένα εξάμηνο, με ένα βασικό μισθό και χωρίς ασφάλεια, στο χώρο του επαγγέλματος σου, για να πάρεις μία πρακτική εξάσκηση. Πρώτη φορά στο ντιμπέιτ άκουσα ότι υπάρχουν άτομα που δουλεύουν 6 χρόνια σε προγράμματα σταζ και το χειρότερο είναι στο συγκεκριμένο σημείο βρισκόμουν σε ένα ταξί του οποίου ο οδηγός άκουγε από το ραδιόφωνο το ντιμπέιτ και η συνεπιβάτισσα μου, μία άγνωστη νέα κοπέλα, σχολίασε ότι δούλευε δύο χρόνια έτσι. Ο πρωθυπουργός απάντησε ότι είναι νόμιμο όταν τον ρώτησε ο Ευαγγελάτος και όταν τον ξαναρώτησε ο Τσίπρας, απάντησε ότι είναι και ηθικό και δίκαιο. Επίσης με θράσος απάντησε σε μία άλλη ερώτηση ότι το δημόσιο πάντα πληρώνει τους υπαλλήλους του, μπορεί με καθυστέρηση, αλλά πάντα τους πληρώνει. Από (πολλούς, πραγματικά πολλούς) γνωστούς , γνωρίζω ότι οι καθυστερήσεις αυτές που έτσι απαξιωτικά αναφέρει ο πρωθυπουργός μπορεί να είναι και 10 μηνών και παραπάνω και μας κάνει και χάρη γιατί είναι ο καλύτερος εργοδότης επειδή πληρώνει. Τι να πει κανείς.

Κουράστηκα να γράφω και αμφιβάλλω και αν υπάρχουν άτομα που θα διαβάσουν όλο αυτό το κείμενο.

Τελευταίο μόνο θέλω να σχολιάσω το στάιλινκ και κυρίως τις γραβάτες των πολιτικών αρχηγών και κλείνω.

Ο Καραμανλής φορούσε κλασσικά τη μπλε του γραβάτα. Δε θα αλλάξει ποτέ αυτός ο άνθρωπος, σαν τους τοίχους του δημοτικού μας σχολείου, πάντα μπλε και άσπρο. Βαρετός έως γλοιώδης. Το καταλάβαμε (και το νιώσαμε) πως είσαι Έλληνας. Καλά είναι πια.

Ο Παπανδρέου καινοτόμησε αυτή τη βραδιά και αντί να φορέσει τη πράσινη γραβάτα του φόρεσε μία, ελαφρώς ίμο, μωβ γραβάτα. Κάτι μου λέει πως έχει παρεξηγηθεί με τα αστειάκια περί «πράσινων παπαγάλων».

Η Παπαρήγα με την κόκκινη καρδιά στο στήθος άραγε τι περιμένει; Τον έρωτα της ζωής της ή τον κομμουνισμό; Ελπίζω τον έρωτα της ζωής της για το καλό όλων μας.

Ο Τσίπρας, κοινότυπος πλέον, δε φόρεσε γραβάτα. Είναι μοντέρνος και νεωτεριστής. Θα τον παραδεχόμουν αν πήγαινε με πολύχρωμα ρούχα στο ντιμπέιτ ή ακόμα καλύτερα εντελώς γυμνός (να σου πω εγώ πως θα απογοητευτούν αμέσως οι τσιπρίτσες και τότε να δεις πτώση ο ΣΥΡΙΖΑ).

Του Καρατζαφέρη η φούξια γραβάτα φώναζε από μακριά «Ψηνάκης». Σίγουρα πάνε μαζί για ψώνια. Η επόμενη έκπληξη θα είναι ο καταδρομέας με φούξια γραβάτα. Για να δούμε, λες να τον στρώσει κι αυτόν η τρελή;

Ο Χρυσόγελος ντυμένος στα άσπρα, χωρίς γραβάτα. Θα έλεγα ότι συμβολίζει το οξυγόνο έτσι απλά.

ΥΓ. Θα ψηφίσω στις εκλογές και μάλιστα κάποιον από αυτούς. Αποκάλυψη.

Φιλιά.

Διασκέδαση και χρώματα στις διαδηλώσεις!

2009-09-23T03:00:00.000-07:00

by suspiria

Καλημέρα καλημέρα! Επιτέλους ξυπνώ με κέφι και χαρά γιατί μία καινούρια ευχάριστη πραγματικότητα μας περιμένει, ενώ η αντίστροφη μέτρηση για τον καινούριο ηγέτη της χώρας βρίσκεται σε εξέλιξη.

Το καλοκαίρι είχαμε, όπως όλοι γνωρίζουμε, πολλές πυρκαγιές οι οποίες κατέστρεψαν για ακόμα μία φορά, ένα τεράστιο μέρος του φυσικού μας πλούτου. Από τη μία λυπάμαι τα καημένα τα δεντράκια αλλά από την άλλη σκέφτομαι, είμαστε ιθαγενείς για να διατηρούμε τα δάση; Χτίστε, τσιμεντώστε, φτιάξτε δρόμους και πισίνες. Ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος όλων. We go on!

Την ίδια άποψη έχει και η κυβέρνηση. Πόσο χαίρομαι! Αυτή η κυβέρνηση πάντα κοιτάει μπροστά. Έτσι λοιπόν αποφασίζει να αγοράσει ένα ιδιαίτερο πυροσβεστικό όχημα από μία ισραηλινή εταιρεία, αλλά όχι μη φοβάστε, όχι για να φυλάξει τα δάση από πυρκαγιές και τα λοιπά παρωχημένα έθιμα. Το νέο όχημα είναι δώρο για το αγαπημένο μας (γεννητικό) όργανο, την αγαπημένη μας ΕΛ.ΑΣ. ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ!

Πιο συγκεκριμένα, το κράτος αγόρασε από μία ισραηλινή εταιρεία ένα όχημα, το οποίο εξωτερικά μοιάζει σε κάτι μεταξύ πυροσβεστικού οχήματος και τανκ. Αυτό το όχημα είναι για την καταστολή των διαδηλώσεων και των παρεκτροπών στις διαδηλώσεις. Πώς; Αυτό το όχημα, μήκους 10 μέτρων, έχει χωρητικότητα 5.5 τόνων νερού, το οποίο θα το εκτοξεύει στους διαδηλωτές, προσεχτικά πάντα, με μόνο σκοπό να τους απομακρύνει και όχι να τους τραυματίσει (ξέρουμε όλοι μας πόσο προσεχτική είναι η ελληνική αστυνομία και πόσο καλά διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα στην απομάκρυνση και τον τραυματισμό, όπως και την διαφορά αυτών με το φόνο). Το όχημα αυτό θα μπορεί να ανατροφοδοτείται από τους κρουνούς των δρόμων.

Πολύ πρακτικό. Θα ρίχνουν στους διαδηλωτές, θα τους απομακρύνουν, θα γυρνάνε και λίγο το τσουτσούνι του οχήματος τσουπ! θα σβήνουν και το Πλαίσιο, θα στοχεύουν πέρα δώθε τσουπ! θα σβήνουν τις μολότοφ στον αέρα, θα κάνουν και μία δεξιά και μία αριστερά, θα καθαρίζουν και τα πεζοδρόμια, θα ποτίζουν και τα παρτέρια (να την και η οικολογική συνείδηση εν τέλει) Πολυμηχάνημα!

Μία δροσούλα την χρειαζόμαστε όπως επίσης και λίγο χρώμα. Α όλα κι όλα! Ωραία, καλή, χρυσή η Αθήνα αλλά ρε φίλε την αλήθεια θα την πω. Πολύ μουντή μωρέ. Πολύ τσιμέντο, πολύ άσφαλτος, και όλη αυτή η μαυρίλα των αλλοδαπών (χάθηκε να μεταναστεύουν οι Δανοί και οι Νορβηγοί που είναι θεογκόμενοι;) με καταθλίβει. Επιτέλους όμως, το άγιο μηχάνημα έχει τη λύση και σε αυτό το θέμα.

Πέρα από τους 5.5 τόνους νερό που θα μεταφέρει έχει κι άλλες δύο μαγικές δεξαμενές. Η μία χωράει 100 κιλά αφρό και η άλλη 100 κιλά … χρωματική ουσία. Όχι βέβαια καμία επικίνδυνη χρωματική ουσία, μας διαβεβαιώνει επίσημα η διεύθυνση της ΕΛ.ΑΣ. ότι η ουσία αυτή είναι η ίδια με αυτήν που χρησιμοποιούν οι ζαχαροπλάστες για τις τούρτες. Τόσο ακίνδυνη, τόσο γλυκιά, τόσο πολύχρωμη, φωτεινή και χαρούμενη. Μπορείτε να τη φάτε κι όλας καθώς θα τρέχετε ή αν ετοιμάζετε καμία τούρτα φέρτε τη μαζί για να τη χρωματίσετε (Προσοχή μόνο μην την πάτε πολύ κοντά στο όχημα γιατί θα γίνει νερουλή, από μακριά να την χρωματίσετε.)

Αυτή η ουσία λοιπόν θα εκτοξεύεται (και αυτή) πολύ προσεχτικά, πάνω στους διαδηλωτές με σκοπό να τους χρωματίζει. Και πάλι συμφωνώ με την απόφαση της αστυνομίας. Πολύ μαυρίλα πέφτει στις πορείες. Μαύρες κουκούλες, μαύρα πανό, μαύρα μαντήλια. Χελόου βρε διαδηλωτές, σε πορεία πάτε, όχι σε κηδεία. Πάρτε λοιπόν το χρωματάκι σας και μην παραπονιέστε. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, μπορεί μετά την πορεία το όχημα, αφού θα είναι και κοντά, να ρίξει όσο αφρό περισσεύει στους αλλοδαπούς μπας και ασπρίσουν λίγο. Βέβαια δεν ξέρω για τους ασφαλίτες, αυτοί είναι όντως λίγο σκυθρωποί και μπορεί να μην τους αρέσει το χρωματάκι. Οψόμεθα. Ας ελπίσουμε πως κάποια καλή λύση θα βρει η ΕΛ.ΑΣ. για να τους διατηρήσει κρυφούς και μετά τον χρωματισμό τους.

Εμπρός λοιπόν όλοι στο μπουγέλο. Εγώ προτείνω για να γίνουν πιο διασκεδαστικές οι πορείες να πηγαίνουμε όλοι μας με μάσκες θαλάσσης, νεροπίστολα και νερόμπομπες, αν βέβαια μας το επιτρέψουν, γιατί μπορεί να γίνουν και αυτά παράνομα, όπως οι κουκούλες.

(19.09.09)

Επιβιώνουν για να Αγωνίζονται

2009-09-08T14:56:00.000-07:00

BY SUSPIRIA

πηγή εικόνας

Μερικές φορές εκεί που δεν κάτι τίποτα διαφορετικό από το να ζεις την πραγματικότητα σου, και για να πούμε την αλήθεια, τρέχεις κι όλας κάπως, να προλάβεις να τη ζήσεις, βρίσκεται μπροστά σου ένα πελώριο τείχος από του πουθενά, και πριν προλάβεις να σταματήσεις, έχεις ήδη πέσει πάνω του και βρίσκεσαι σκορπισμένος παντού τριγύρω σε χιλιάδες κομμάτια.

Έτσι κάπως το φαντάζομαι εγώ, για τους εναπομείναντες ρομαντικούς και ευαίσθητους πάντα της υπόθεσης. Βάζω τον εαυτό μου σε αυτούς. Στην αντίθετη πλευρά υπάρχουν τα γνωστά βόδια που έχον περάσει όλα τα τεστ ανοσίας με άριστη βαθμολογία και αγνοούν. Τι αγνοούν; Κυρίως ότι απέχει από το δικό τους κώλο αλλά πολλές φορές και πράγματα που βρίσκονται μέσα σε αυτόν.

Τέλος πάντων, ας μην αρχίσω πάλι την γνωστή σουσπιριοκλάψα Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι σήμερα το μεσημέρι ξεκίνησα ήρεμη να πίνω τον καφέ μου μπροστά στον υπολογιστή, ξεφυλλίζοντας διάφορες ιστοσελίδες και τυχαία βρέθηκα πάνω σε ένα υπέροχο κείμενο, το οποίο αποτέλεσε και το παραπάνω τείχος για εμένα. Με έκανε χίλια κομμάτια.

Με έκανε χίλια κομμάτια το γεγονός ότι αγνοώ μία πραγματικότητα. Ή μάλλον δεν την αγνοώ αλλά την γνωρίζω από την πολιτική της πλευρά.

Διαβάζω συχνά στις ειδήσεις για τους Παλαιστίνιους και τους Ισραηλινούς. Διαβάζω δηλώσεις πολιτικών. Ποιοι μετακινήθηκαν, ποιοι εξεγέρθηκαν, ποιοι καταπιέζουν, ποιοι καταπατούν. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι μιλάμε ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Δεν θα σχολιάσω περισσότερα. Ήδη σχολίασα πολλά. Το κείμενο το βρήκα στο indymedia. Αξίζει να το διαβάσετε. Εγώ θεωρώ ότι τους το χρωστάμε, έστω να διαβάσουμε αυτή τη φωνή τους.

“Χώρα μου είναι η Παλαιστίνη”

Στη Δυτική Όχθη, λένε όσοι γνωρίζουν, δεν μπορείς να προγραμματίσεις καλά το χρόνο. Δεν μπορείς εύκολα να υπολογίσεις το χρόνο που θα σου πάρει για να μετακινηθείς από το ένα μέρος στο άλλο. Μισής ώρας απόσταση μπορεί να γίνει σε μια ώρα ή και σε δυο. Ή και σε περισσότερο ακόμα. Εξαρτάται από πολλά πράγματα: αν είναι υπό κατασκευή ο δρόμος, αν είναι μακρύτερος από τον κανονικό γιατί ο ισραηλινός στρατός έκοψε την επικοινωνία του κανονικού ή αν, εν τέλει, πρέπει να περιμένεις στον έλεγχο ώρες, υπομένοντας τον εξευτελισμό που υφίστασαι.

Και σε όλες αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει πάντα ένας στρατιώτης που σε στοχεύει με το αυτόματο του. Εσένα, τη γιαγιά που θέλει να πάει να προσκυνήσει στο τζαμί Αλ -Ακσά στην Ιερουσαλήμ, τη γυναίκα που πάει στην αγορά, τον άντρα που προσπαθεί να θρέψει την οικογένεια του. Όπως επίσης και ένα δωδεκάχρονο αγόρι που το όνομα του είναι Νουρ - φως - και έχει έναν αδερφό δύο χρόνια μικρότερο που τον λένε Αμίρ και άλλες τέσσερις αδερφές και που ο σκύλος του τον γρατσούνισε και που πετάει πέτρες στην καραμπίνα που στοχεύει την κόρη της αδερφής του.

Αυτή μπορεί να είναι η πρώτη εικόνα μιας χώρας, κατεχόμενης από έναν πανίσχυρο στρατό, όπως μόνο λίγοι στον κόσμο ολόκληρο είναι. Ένα στρατό, που πέρα από τα υψηλόβαθμα στελέχη του, αποτελείται από παιδιά 18 – 21 χρονών και που καθημερινά καταστέλλει αδίκως τον παλαιστινιακό λαό στα ίδια του τα εδάφη.

Έτσι αυτό που περισσότερο αξίζει να έχεις στην Παλαιστίνη είναι υπομονή. Υπομονή για να δουλέψεις ενώ δεν υπάρχει δουλειά, υπομονή για να μετακινηθείς ενώ δεν υπάρχει ελευθερία, υπομονή για να φας ενώ μπορεί να μην υπάρχει φαγητό, για να προσευχηθείς ενώ σου απαγορεύουν την είσοδο σε άγιους τόπους, υπομονή για να αγαπήσεις αν ο αγώνας για την επιβίωση σου το επιτρέπει ακόμα. Υπομονή για να αντέξεις την αδικία να μην μπορείς να ζήσεις στο σπίτι των προγόνων σου. Υπομονή για να αντέξεις την κακομεταχείριση της οικογένειας σου. Υπομονή για να υπομείνεις τις καθημερινές προσβολές που δέχονται τα παιδιά σου στο δρόμο, ακόμα και μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Υπομονή επειδή δεν μπορείς να ταξιδέψεις και επειδή δεν μπορείς να πας από το ένα μέρος στο άλλο ακόμα και μέσα στα ίδια τα παλαιστινιακά εδάφη. Υπομονή για να κατορθώσεις να μην κοιμηθείς, πολλά βράδια στη σειρά, λόγω της πιθανότητας να εισβάλει ο ισραηλινός στρατός στα σπίτια των γειτόνων σου και στο ίδιο σου το σπίτι αναζητώντας νέα θύματα.

Και υπομονή, πάνω απ' όλα, για να επιβιώσεις. Και περί αυτού πρόκειται η παλαιστινιακή αντίσταση, σήμερα όπως και χθες όπως και τις τελευταίες δεκαετίες: Να επιβιώσει. Να επιβιώσει και να συνεχίσει να είναι ένας λαός με γλώσσα, συνήθειες και, πάνω απ' όλα, με γη για να ζήσει. Γιατί, τελικά, αυτό είναι που η ισραηλινή κυβέρνηση προσπαθεί: να αποτελειώσει έναν ολόκληρο λαό για να του αποσπάσει τα εδάφη του και να τα χρησιμοποιήσει για τα δικά της οικονομικά συμφέροντα. Γιατί αυτή η κατοχή που ο παλαιστινιακός λαός ζει τόσα χρόνια είναι ολική. Κατοχή της γης, της οικονομίας, των ανθρώπων, των οικογενειών, των κοινοτήτων, του σώματος, του μυαλού, του νερού, της εκπαίδευσης. “Εμείς γεννηθήκαμε εδώ στην κατεχόμενη γη. Και εδώ γερνάμε. Η κατοχή έχει γραφτεί στα σώματα μας, στις φλέβες μας, στις καρδιές μας, σε ό,τι σκεφτόμαστε, σε ό,τι αισθανόμαστε”.

“Πλέον μπορείς να γυρίσεις όλα τα παλαιστινιακά εδάφη σχεδόν σε τρεις ώρες”, λέει ένα νέο αγόρι που ταξιδεύει από την Τζενίν, την πόλη που γεννήθηκε στο βορρά, στο Αλ – Χαλίλ (Χεβρώνα), στο νότο. “Αυτό μας άφησαν, όλα τα υπόλοιπα τα πήρε το Ισραήλ. Εμείς μείναμε με λίγες πόλεις και λιγάκι γης και εκείνοι πήραν όλες τις πανέμορφες πόλεις μας και μεγάλο κομμάτι των εδαφών μας”.

Τα όπλα, τα δακρυγόνα και όλες τις μηχανές που έχουν φτιαχτεί για πόλεμο τα έχει ο ισραηλινός στρατός. Αλλά και οι παράνομοι έποικοι, που το Ισραήλ εγκατέστησε σε παλαιστινιακό έδαφος, είναι οπλισμένοι. Και είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, οι πιο επικίνδυνοι. Γιατί ό,τι και να κάνουν δεν θα αντιμετωπίσουν καμία συνέπεια, ζουν ατιμώρητοι. Οι παράνομοι οικισμοί τους βρίσκονται διασκορπισμένοι σε ολόκληρο το παλαιστινιακό έδαφος, είναι εκατοντάδες χιλιάδες, περιφραγμένοι με συρματοπλέγματα και καλά προστατευμένοι από τον στρατό τους. Εκεί ζουν, στο φανταστικό τους κόσμο, έποικοι που πιστεύουν ότι πίσω από τα τείχη ζουν τρομοκράτες. Καθημερινά οι παράνομοι έποικοι βγαίνουν να κυνηγήσουν “άραβες”. Τους επιτίθενται και δεν τους αφήνουν να δουλέψουν τη γη τους, να μαζέψουν την συγκομιδή τους, να βγάλουν τα πρόβατα τους να βοσκήσουν.

Η πόλη Αλ – Χαλίλ, στο νότο των παλαιστινιακών εδαφών, είναι μοναδική περίπτωση καθώς είναι η μόνη παλαιστινιακή πόλη που βρίσκεται υπό την κατοχή του ισραηλινού στρατού και των παράνομων εποίκων που ζουν στο εσωτερικό της. Το Αλ – Χαλίλ αντιπροσωπεύει, σε μικρογραφία, αυτό που συμβαίνει, σε υπερβολικό βαθμό, σε ολόκληρη την Παλαιστίνη. Υπάρχουν δύο ζώνες, επίσημα αναγνωρισμένες: η H1 όπου ζουν οι παλαιστινιακές οικογένειες και η H2. Η H2 είναι η ζώνη των εποίκων. Σε κάποιες περιοχές ζουν κυριολεκτικά πάνω από τα κεφάλια των παλαιστινίων, στους πάνω ορόφους των κτιρίων της παλιάς πόλης. Στην H2, την κατεχόμενη ζώνη που ζουν οι έποικοι , την “πόλη φάντασμα” όπως την αποκαλούν, οι παλαιστίνιοι δεν μπορούν να βρίσκονται. Σημεία ελέγχου, στρατιώτες, τανκς, αυτόματα πολυβόλα. Οι έποικοι βαδίζουν στους δρόμους με τα όπλα στο χέρι. Όλα είναι ανακατεμένα. Πολλοί από τους δρόμους της πόλης είναι μοιρασμένοι στα δύο. Στην αριστερή πλευρά επιτρέπουν στους παλαιστίνιους να περπατάνε. Η δεξιά πλευρά ανήκει στους εποίκους. Κάποια παλαιστινιακά σχολεία ξέμειναν μέσα στην κατεχόμενη από τους εποίκους πλευρά. Τα παιδιά υποφέρουν κάθε είδους επιθέσεις καθημερινά στο δρόμο για το σχολείο. Η παρουσία του στρατού είναι καθημερινή και μόνιμη για να “προστατεύει” τους εποίκους. Σκηνές πολέμου. Υπάρχουν πολλοί στρατιώτες και βρίσκονται παντού. Αλλά αν υπάρχει κάποιος σε αυτή την πόλη που θα έπρεπε να προστατευτεί είναι οι παλαιστίνιοι που επιμένουν να ζουν κάτω από την μόνιμη απειλή των τρελαμένων εποίκων.

Στο Αλ – Χαλίλ οι παλαιστίνιοι δεν ξεκουράζονται ποτέ. Οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να αντιμετωπίσουν μια επίθεση από τους εποίκους, ενήλικες και παιδιά, που συνεχώς πετάνε σκουπίδια και πέτρες ουσιαστικά πάνω στα κεφάλια τους, και χειρότερα ακόμα, βγαίνουν στους δρόμους με τις καραμπίνες και πιάνουν παλαιστίνιους, γυναίκες και παιδιά επίσης, και τους χτυπάνε, μπαίνουν στα σπίτια τους και τα μαγαζιά τους και τα καταστρέφουν. Για να μπεις στο τζαμί της πόλης θα πρέπει να περάσεις από πολλά σημεία ελέγχου. Στην είσοδο του ελέγχονται μουσουλμάνοι άντρες, γυναίκες και παιδιά, που πηγαίνουν να προσευχηθούν. Το μισό τζαμί το κατέλαβε το Ισραήλ και το χρησιμοποιεί ως συναγωγή για τους εβραίους εποίκους. Τις Παρασκευές, στη διάρκεια του ραμαζανιού, είναι εκπληκτικό το πόσος κόσμος φτάνει για να προσευχηθεί. Χρειάζονται ώρες ολόκληρες για να περάσει όλος αυτός ο κόσμος, ένας ένας, από τα σημεία ελέγχου και τα αυτόματα πολυβόλα του στρατού. Η ζωή στην παλιά πόλη μόλις και μετά βίας υπάρχει. Βλέπεις πολλά από τα μαγαζιά κλειστά και τα βράδια μια νεκρική σιγή κυριαρχεί στους δρόμους. Σχεδόν δεν υπάρχει δουλειά για τους κατοίκους της πόλης. Η οικονομία της πόλης είναι κατεστραμμένη.

Στο σπίτι της Λέιλα ζουν οκτώ άτομα. Οι δυο κόρες της, οι δύο εγγονές της, οι δύο γιοί της, εκείνη και η θεία της. Ο άντρας της δουλεύει στο Ισραήλ. Ο άντρας της κόρης της είναι στη φυλακή. Η Λέιλα δουλεύει σε ένα συνεταιρισμό που δημιούργησαν 120 γυναίκες από 8 παλαιστινιακά χωριά πριν τρία χρόνια. Κάθε μία από αυτές τις γυναίκες δουλεύει στο σπίτι της, φτιάχνουν κεντήματα, βραχιολάκια, φορέματα, μαντήλες και έχουν ένα μικρό μαγαζάκι στην παλιά πόλη του Αλ – Χαλίλ όπου τα πουλάνε. Η Λέιλα ανοίγει κάθε πρωί το μαγαζί. Αργά το απόγευμα γυρίζει σπίτι της και ξεκουράζεται λίγο συζητώντας με την οικογένεια της και τους φίλους που την επισκέπτονται. Στο σπίτι δεν έχουν νερό, τους το έχουν κόψει οι έποικοι. Κανένα σπίτι στην παλιά πόλη δεν έχει νερό. Ένα από αυτά τα βράδια ο ισραηλινός στρατός χτύπησε την πόρτα του σπιτιού της. Όλοι κοιμόντουσαν. Μπήκαν έξι στρατιώτες στις 3 το πρωί. Έβαλαν τους άντρες σε ένα δωμάτιο και τις γυναίκες σε ένα άλλο. Εξέτασαν όλο το σπίτι. Η Λέιλα και η οικογένεια της αναγκάστηκαν να μείνουν κλεισμένες στα δωμάτια του ίδιου τους του σπιτιού για δύο ώρες.

Τα βουνά της Δυτικής Όχθης βάφονται κόκκινα καθώς ο ήλιος αρχίζει να κατεβαίνει, για να κρυφτεί πίσω από τη θάλασσα -που οι παλαιστίνιοι φαντάζονται ότι συνεχίζει να υπάρχει εκεί όπου την άφησαν αλλά που πια δεν μπορούν να δουν- και να δώσει τη θέση του στην δροσερή νύχτα. Μέχρι το βάθος του ορίζοντα φαίνονται τα βουνά, ξερά το καλοκαίρι. Βουνά που κάποτε ήταν γεμάτα ελαιόδεντρα και αμπελώνες και συκιές... Ακόμα υπάρχουν όλα αυτά αλλά βλέπεις ολόκληρους λόφους όπου φαίνονται τα ελαιόδεντρα κομμένα από τη ρίζα. Για λόγους ασφαλείας, αναγγέλλει η ισραηλινή κυβέρνηση. Και χωρίς ντροπή καταστρέφει ελαιώνες που υπήρχαν εδώ και αιώνες και που το λάδι τους θρέφει τα 3 εκατομμύρια παλαιστινίων που παραμένουν εδώ.

“Δεν υπάρχει τίποτα που να δικαιολογεί τις βαρβαρότητες του ισραηλινού στρατού”, λέει ένας νέος ισραηλινός που τελείωσε την τριετή θητεία του στο στρατό και μόνο τελειώνοντας σκέφτηκε και κατάλαβε ότι ήταν άδικο και κακό αυτό που συνέβαινε. Όπως και να έχει ακόμα μέχρι σήμερα δεν μπορεί να πει την λέξη «Παλαιστίνη» και αναφέρεται σε αυτά τα εδάφη ως «Ισραήλ». Υπάρχουν πολλοί ισραηλινοί που δε συμφωνούν με τις πολιτικές της ισραηλινής κυβέρνησης. Κάποιοι και κάποιες από αυτούς αρνούνται να κάνουν τη στρατιωτική τους θητεία. Πολλοί και πολλές από αυτούς συμμετέχουν σε ομάδες που αντιτίθενται στο τείχος και στην κατοχή. Σχεδόν κάθε εβδομάδα συμμετέχουν στις διαδηλώσεις που οργανώνονται στα χωριά δίπλα στο τείχος. Εκεί το τείχος χωρίζει τα χωράφια των παλαιστίνιων στα δύο. Οι αγρότες δεν έχουν πρόσβαση στις καλλιέργειες τους εκτός από ελάχιστους που, στην καλύτερη περίπτωση, έχουν ειδικές άδειες για να δουλεύουν κάποιες ώρες στα χωράφια τους. Αλλά και αυτό όχι χωρίς ενοχλήσεις από τον στρατό και τους εποίκους που ζουν από την άλλη μεριά του συρματοπλέγματος. Αυτές οι κοινότητες τιμωρούνται άγρια από το στρατό ακριβώς γιατί δε συμβιβάζονται με αυτή την κατάσταση. Πραγματοποιούνται νυχτερινές επιδρομές στις κοινότητες τους και ο στρατός μπαίνει στα σπίτια τους για να συλλάβει τους σεμπάμπ, νέα αγόρια που υποτίθεται ότι πετάνε πέτρες στο στρατό στη διάρκεια των διαδηλώσεων.

Στο χωριό Μπιλαϊν ο στρατός κυνηγάει 200 ανθρώπους. Εδώ και πολλούς μήνες οικογένειες ολόκληρες δεν κοιμούνται, περιπολούν κάθε βράδυ, για να προλάβουν, αν το μπορέσουν, να κρύψουν τους καταζητούμενους κάθε που εισβάλλει ο στρατός. Μερικές φορές οι στρατιώτες μπαίνουν στο χωριό και κρύβονται πίσω από τα ελαιόδεντρα περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να επιτεθούν. Άλλες φορές φτάνουν με τα στρατιωτικά τζιπ όπως συνέβη ένα από αυτά τα βράδια. Τέσσερα στρατιωτικά οχήματα έφτασαν στο κέντρο του χωριού στις 4 η ώρα τα ξημερώματα. Περισσότεροι από πενήντα στρατιώτες βγήκαν στο δρόμο με τα αυτόματα έτοιμα για δράση. Περικύκλωσαν πολλά σπίτια. Μπήκαν σε ένα από αυτά. Χαρακτήρισαν τον κήπο του σπιτιού “κλειστή στρατιωτική περιοχή”. Ο Χάιθαν, ιδιοκτήτης του σπιτιού, που έκανε περιφρούρηση σε άλλο σημείο του χωριού έφτασε στο σπίτι του με την κάμερα στο χέρι. Δεν του επέτρεψαν να τραβήξει βίντεο. Έβγαλαν τον αδερφό του από το σπίτι και τον πήραν μαζί τους. “Το φαντάζεσαι; Το σπίτι μου κλειστή στρατιωτική περιοχή. Το ίδιο μου το σπίτι!”, λέει ο Χάιθαν. Πολλοί διεθνείς ήταν εκεί, παίρνοντας βίντεο και προσπαθώντας να σταματήσουν το στρατό που έσπρωχνε και ανακοίνωνε: “μην μας αναγκάζετε να χρησιμοποιήσουμε βία” λες και είχαν φτάσει με ειρηνικές διαθέσεις. Το ίδιο συμβαίνει σε όλα τα χωριά δίπλα στο τείχος. Δεν υπάρχει οικογένεια σε ολόκληρη την Παλαιστίνη χωρίς κρατούμενους, καταζητούμενους, τραυματίες και νεκρούς.

Η Nakbah, η καταστροφή, που το Ισραήλ έσπειρε το 1948, εκδίωξε τους παλαιστίνιους από τα σπίτια και τη γη τους. Οι οικογένειες τότε έφυγαν από τα σπίτια τους με τα κλειδιά στο χέρι πιστεύοντας ότι μετά τον πόλεμο, σε μερικούς μήνες, σε κάποια χρόνια, θα επέστρεφαν στη γη τους. Διωγμένες από το στρατό πολλές οικογένειες έφτασαν στα βουνά της Ναμπλούς. “Η γιαγιά μου ήταν έγκυος στη μαμά μου όταν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι της. Φτάνοντας στο βουνό αναγκάστηκε να γεννήσει σε μια σπηλιά όπου και έμειναν ένα χρόνο. Και έτσι εκεί γεννήθηκε η μαμά μου. Μετά το χρόνο κατέβηκαν στην πόλη Ναμπλούς και εκεί, σε ένα μέρος που ήταν χωράφια σπαρμένα με καλαμπόκι λίγο έξω από την πόλη, έφτιαξαν σκηνές για τους πρόσφυγες που έφτασαν από διάφορες πόλεις. Η μητέρα μου είναι από τη Γιάφα. Ο πατέρας μου από τη Χάιφα. Εγώ γεννήθηκα εδώ, στον προσφυγικό καταυλισμό Μπαλάτα. Εδώ ξεκίνησαν να ζουν στις σκηνές, στην αρχή πίστευαν ότι σύντομα θα επέστρεφαν στα σπίτια τους. Όμως τα χρόνια περνούσαν και συνέχιζαν να ζουν εδώ. Έτσι σιγά σιγά άρχισαν να κατασκευάζουν τα σπίτια τους με στέρεα υλικά. Πρώτα έκαναν μονοκατοικίες, στην αρχή στην Μπαλάτα ζούσαν 5 χιλιάδες άτομα. Αλλά έπειτα αυτές οι οικογένειες έκαναν και άλλα παιδιά, και τα παιδιά τους παντρεύονταν και έκαναν τα δικά τους παιδιά και έτσι φτάσαμε σήμερα να ζούμε πάνω από 20 χιλιάδες άνθρωποι στον ίδιο χώρο που ήταν ο προσφυγικός καταυλισμός του 1950. Γι' αυτό αρχίσαμε να κατασκευάζουμε και άλλους ορόφους στα σπίτια μας και πλέον δεν είναι μονοκατοικίες αλλά κτίρια με πολλούς ορόφους. Τώρα εδώ στην Μπαλάτα υπάρχουν τα πάντα. Σχολείο, κλινική... και όλα αυτά σε ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο”.

“Η Μπαλάτα ήταν ένας τόπος πολύ σημαντικός στη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα. Όλες οι οικογένειες εδώ έχουν πολλά παιδιά. Η δικιά μου είναι από τις πιο μικρές, είμαστε μόνο 7 αδέρφια. Δύο οικογένειες που ζουν κοντά μας συναγωνίζονταν όλα αυτά τα χρόνια. Όταν η μια γυναίκα έμενε έγκυος μετά από λίγο έμενε έγκυος και η γειτόνισσα της. Μια φορά μία από τις δύο είχε δίδυμα και έπειτα από λίγο έκανε δίδυμα και η άλλη. Αυτό είναι το διασκεδαστικό κομμάτι των ιστοριών εδώ. Όμως υπάρχει και ένα θλιβερό κομμάτι. Αυτές οι οικογένειες έχασαν πολλά από τα παιδιά τους στη διάρκεια της Ιντιφάντα. Αυτή η οικογένεια με τα 17 παιδιά έχασε τα πέντε από αυτά και ένα ακόμα που έμεινε παράλυτο, δεν μπορεί να κουνηθεί ούτε να μιλήσει. Εδώ είχαμε πολλούς μάρτυρες, δολοφονήθηκαν από τον ισραηλινό στρατό περισσότεροι από 200 άνθρωποι”.

Περπατώντας στα στενά δρομάκια μεταξύ των σπιτιών, τόσο στενά που μόλις και μετά βίας περνά ένας άνθρωπος, δεν μπορείς να μην σκεφτείς πώς μπορούν τόσοι άνθρωποι να ζουν σε ένα τόσο περιορισμένο χώρο για τόσα πολλά χρόνια. “Εδώ δεν υπάρχει προσωπική ζωή ποτέ”, λέει ο Αχμάντ καθώς βαδίζει στα σοκάκια χαιρετώντας γείτονες. “Προσέχουμε πολύ ο ένας τον άλλο, αλλά όλα είναι πολύ δύσκολα. Τα βράδια συνεχίζει να έρχεται ο στρατός, μας βγάζει από τα σπίτια μας, μας συλλαμβάνει, έχουμε πολλούς πολιτικούς κρατούμενους άδικα φυλακισμένους στα κρατητήρια του Ισραήλ”.

Σχεδόν η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται και στον προσφυγικό καταυλισμό Ντχέισα, κοντά στη Βηθλεέμ. Εκεί ζουν 12 χιλιάδες άνθρωποι και όταν ο τόπος δεν άντεχε άλλους πολλές οικογένειες άρχισαν να κατοικούν από την άλλη μεριά του δρόμου σχηματίζοντας σήμερα μια ολόκληρη πόλη. “Ο αδερφός μου είναι 26 χρονών και είναι στη φυλακή εδώ και 7 χρόνια, από τη δεύτερη Ιντιφάντα. Τον καταδίκασαν σε 35 χρόνια φυλακής. Τον επισκέφτηκα μόνο δύο φορές όλο αυτό τον καιρό. Τώρα πάνε δύο χρόνια που δεν τον βλέπω. Όταν με είδε έμεινε έκπληκτος. Μου είπε ότι νόμιζε ότι δεν θα με ξανάβλεπε ποτέ. Εκεί μου διηγήθηκε πως υποφέρουν στις φυλακές. Ότι τους βασανίζουν, τους ξεγυμνώνουν και τους ρίχνουν με ορμή πότε καυτό και πότε παγωμένο νερό. Τον αδερφό μου τον βάλανε στην απομόνωση τρεις μήνες και δεν είχε ιδέα τι συνέβαινε στον έξω κόσμο. Οι φρουροί τους προκαλούν και τους εξαγριώνουν. Έτσι ο αδερφός μου μερικές φορές τους χτυπάει και εκείνοι τον κλείνουν στην απομόνωση”.

“Έχουμε κουραστεί με αυτή την κατάσταση. Και είμαστε θυμωμένοι αλλά δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Επιβιώνουμε μόνο για να αγωνιστούμε. Η Παλαιστίνη είναι μια μεγάλη φυλακή. Μπορείς να έχεις λεφτά, αυτοκίνητο αλλά ακόμα και έτσι θα συνεχίζεις να ζεις σε μια φυλακή. Αυτή είναι η μεγαλύτερη αδικία. Και επίσης η ειρωνεία. Εμείς δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε στα δικά μας εδάφη. Υπάρχουν ξένοι άνθρωποι που πηγαίνουν όπου θέλουν και εμείς τους ρωτάμε πώς είναι το τάδε μέρος και το άλλο και τί είδατε. Όλα είναι μια ειρωνεία. Και είναι πολύ δύσκολο να ζήσεις έτσι. Για όλα πρέπει να ζητάμε την άδεια. Να κοίτα... εκεί, εκείνο το βουνό. Εκεί έχει νερό. Τώρα είναι γεμάτο εποίκους και δεν μας επιτρέπουν να πάρουμε νερό, μας δίνουν μόνο λιγάκι”.

Ο Μοχάμαντ ήταν 15 χρονών και ζούσε στον προσφυγικό καταυλισμό Αλ – Τζαλασούν κοντά στην Ραμάλα. Πολύ λίγα μέτρα από το σχολείο, που έχουν χτίσει τα Ηνωμένα Έθνη για τον καταυλισμό, υπάρχει ένας παράνομος οικισμός ισραηλινών εποίκων. Στην πλευρά που βλέπει προς το σχολείο υπάρχει ο πύργος ελέγχου του ισραηλινού στρατού. Ο Μοχάμαντ πήγαινε στην πισίνα που υπάρχει κοντά στο σχολείο με κάτι φίλους του. Περπατούσαν παίζοντας στο χωράφι με τις ελιές που υπάρχει μεταξύ του σχολείου και του οικισμού των εποίκων. Οι ισραηλινοί στρατιώτες πυροβόλησαν. Ο Μοχάμαντ έπεσε νεκρός σε λίγα μόνο λεπτά. Τρεις από τους φίλους του τραυματίστηκαν από τις σφαίρες. Πριν μερικά χρόνια ο ισραηλινός στρατός σκότωσε άλλα πέντε παιδιά στον ίδιο καταυλισμό με παρόμοιο τρόπο. Ο πατέρας του Μοχάμαντ δολοφονήθηκε πριν εφτά χρόνια. Ήταν καταζητούμενος για δυόμιση χρόνια μέχρι που ο στρατός τον βρήκε στο βουνό που κρυβόταν και τον σκότωσε.

Ο χάρτης της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας είναι δεμένος με ένα σκοινί. Είναι η εικόνα ενός φυλακισμένου, ενός φυλακισμένου με πολλά πρόσωπα και διάφορες ηλικίες. Το σκοινί είναι φτιαγμένο από ένα τείχος και συρματοπλέγματα και πολυβόλα και τανκς και ψέματα και συμφέροντα. Καθημερινά το σκοινί σφίγγει και βυθίζεται όλο και πιο πολύ στο ήδη φθαρμένο σώμα που κάποτε ήταν και, αν και μικρότερη, συνεχίζει να είναι η Παλαιστίνη. Καθώς το σκοινί όλο και περισσότερο σφίγγει οι πληγές ματώνουν και ο πόνος είναι τόσο μεγάλος που δεν υπάρχει θάλασσα να τον ξεπλύνει. Υπάρχει μια ιστορική και συλλογική μνήμη πολύ δυνατή στον παλαιστινιακό λαό. Η μνήμη -και ταυτόχρονα η νοσταλγία- αυτού που ήταν, μνήμη που συνεχίζει να θρέφεται από ένα παρόν καθημερινών βασάνων. Η σκέψη για το μέλλον είναι δύσκολη, να φανταστείς τη ζωή κοστίζει. Όμως, όπως απεικονίζει μια τοιχογραφία στο Ντχέισα, υπάρχει ένα χέρι που γράφει σε έναν τοίχο: “χώρα μου είναι η Παλαιστίνη”. Και όταν αυτό το χέρι θα το έχουν δέσει θα υπάρξει μια φωνή που θα κραυγάσει: “χώρα μου είναι η Παλαιστίνη”. Και όταν θα έχουν σβήσει τη φωνή θα υπάρξει μια σκέψη σε ένα κεφάλι, μια σκέψη που θα ονειρεύεται: “χώρα μου είναι η Παλαιστίνη”. Και όταν αυτό το σώμα θα έχει δολοφονηθεί θα εμφανιστούν πολλά νέα χέρια που θα γράφουν στον ίδιο τοίχο με το αίμα του: “χώρα μου είναι η Παλαιστίνη”.

Αυγουστος 2009
Ελπίδα απο το ISM**

** Το ISM (International Solidarity Movement - Διεθνές Κίνημα Αλληλεγγύης) είναι ένα κίνημα υπό παλαιστινιακή καθοδήγηση που αντιστέκεται στην Ισραηλινή κατοχή χρησιμοποιώντας μη βίαιες μεθόδους και αρχές άμεσης δράσης. Στη Δυτική Όχθη οι κυριότερες δραστηριότητες είναι η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις ενάντια στο Τείχος, η συνοδεία Παλαιστινίων που δέχονται επιθέσεις από Ισραηλινούς εποίκους (ιδιαίτερα στη διχοτομημένη πόλη της Χεβρώνας), η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις ενάντια στις κατεδαφίσεις σπιτιών (ιδιαίτερα στην Αν. Ιερουσαλήμ), η άμεση μη βίαια εμπλοκή κατά τη διάρκεια ισραηλινών επιδρομών. Στην Λωρίδα της Γάζας κυριότερες δραστηριότητες είναι η συνοδεία αγροτών κοντά στην Πράσινη Γραμμή, η καταγραφή των επιθέσεων του Ισραηλινού Ναυτικού στους ψαράδες, η συνοδεία ασθενοφόρων σε επικίνδυνες αποστολές, η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις ενάντια στον αποκλεισμό και υπέρ των χιλιάδων Παλαιστινίων κρατούμενων στις Ισραηλινές φυλακές

πηγή: INDYMEDIA

Επιτέλους αποδόθηκαν ευθύνες για τις πυρκαγιές!

2009-09-04T10:11:00.000-07:00

(29.08.09)

Χμ… Καλημέρα….

Σκοπεύω να κάνω μία αναδρομή στις πυρκαγιές που είχαν πλήξει Εύβοια και Πελοπόννησο το καλοκαίρι του 2007 και θα εξηγήσω στη συνέχεια γιατί το κάνω αυτό.

Πριν 2 χρόνια:

Την εφιαλτική εικόνα της καταστροφής που άφησαν πίσω τους οι πυρκαγιές στην Πελοπόννησο και την Εύβοια το τελευταίο δεκαήμερο δείχνουν οι πρώτες προσπάθειες για την καταγραφή των ζημιών.Την Κυριακή ένας ακόμα άνθρωπος υπέκυψε στα τραύματά του, στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν, και προστέθηκε στον μακρύ κατάλογο με τα θύματα των πυρκαγιών. Πλέον ο αριθμός τους ανέρχεται σε 65.

Παράλληλα, περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι έχουν χάσει τα σπίτια τους, τις καλλιέργειές τους ή τα ζώα τους στην Ηλεία, τη Μεσσηνία, την Αρκαδία, τη Λακωνία και την Εύβοια.

Ταυτόχρονα, όπως αναφέρουν Τα Νέα, πάνω από 120 χωριά καταστράφηκαν ή έπαθαν μεγάλες ζημιές, ενώ περισσότερα από 1.500 σπίτια έχουν καταστραφεί ολοσχερώς.

Σύμφωνα με τον απολογισμό των καταστροφών που έδωσε στη δημοσιότητα η ΠΑΣΕΓΕΣ για τις φωτιές στην Πελοπόννησο και την Εύβοια, πάνω από 2.280.000 στρέμματα δασικών εκτάσεων έχουν γίνει στάχτη, 409.150 στρέμματα καλλιεργειών, κυρίως ελαιόδεντρα, αμπέλια και εσπεριδοειδή κάηκαν ενώ μεγάλο είναι το πλήγμα και για τους κτηνοτρόφους που μετρούν πάνω από 73.000 καμένα ζώα

Τα περισσότερα καμένα δάση καταμετρήθηκαν στην Ηλεία, όπου εκτιμάται ότι χάθηκαν 850.000 στρέμματα δασικών εκτάσεων (ο αριθμός αυτός σύμφωνα με τη Νομαρχία είναι 870.000 στρεμμ.), ενώ ακολουθούν η Αρκαδία με 550.000 στρέμματα και η Εύβοια με 350.000 στρέμματα.

Σε επίπεδο καλλιεργειών τη μεγαλύτερη καταστροφή έχει υποστεί η Ηλεία με 230.000 στρέμματα, ενώ 60.000 στρέμματα καλλιεργήσιμων εκτάσεων κάηκαν στην Εύβοια και άλλα 42.500 στρέμματα στη Μεσσηνία.

Όσον αφορά το ζωικό κεφάλαιο, 25.000 απανθρακωμένα αιγοπρόβατα εκτιμάται ότι είναι οι απώλειες στην Ηλεία (30.000 ζώα είναι ο απολογισμός της Νομαρχίας Ηλείας), 21.500 στη Μεσσηνία και 20.000 στη Λακωνία.

πηγή: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=757563

Θεός ‘σχωρεσ’ τα!

Σήμερα, μετά από δύο χρόνια επιτέλους αποδόθηκαν ευθύνες που όλοι μαζί τότε κράζαμε με τα μαύρα μας μπλουζάκια μπροστά στη Βουλή. Επιτέλους βρέθηκε το πρόσωπο του δολοφόνου.

Το τέρας που είναι υπεύθυνο για 50.000 καμένα στρέμματα στην Πελοπόννησο και 36 νεκρούς ανθρώπους είναι μια 78χρονη γιαγιά η οποία σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ενώ έψηνε κόλλυβα για ένα μνημόσυνο συγγενή της, από αμέλεια της έβαλε φωτιά.

ΑΥΤΗ Η ΦΩΤΙΑ επεκτάθηκε σε μεγάλη δασική έκταση στα δημοτικά διαμερίσματα και στους οικισμούς Μακίστου, Χρυσοχωρίου, Αρτέμιδας, Μηλέας, Αρήνης, Ξηροχωρίου, Σμέρνας, η οποία ενώθηκε με δεύτερη πυρκαγιά που εκδηλώθηκε περί ώραν 17.00 στην περιοχή Σέκουλα του Δήμου Αλιφείρας, με αποτέλεσμα να επιφέρει τον θάνατο 36 ατόμων και την αποτέφρωση 50.000 στρεμμάτων δασικής έκτασης...

Για αυτό το λόγο λοιπόν η γιαγιά κατηγορείται για τις πλημμεληματικές πράξεις του εμπρησμού από αμέλεια και της ανθρωποκτονίας από αμέλεια κατά συρροή. Στην γιαγιά επιβλήθηκαν περιοριστικοί όροι της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και η καταβολή εγγυοδοσίας 1.500 ευρώ. Επίσης η γιαγιά πρέπει να εμφανίζεται στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής της.

πηγή:http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=76909

Βαθιές ανάσες. Ψυχραιμία…

ΕΙΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ ΛΕΜΕ!

Όσο μας πληγώνει, τόσο μας πωρώνει !!!

2009-08-25T07:58:00.001-07:00

Η αδυναμία του κρατικού μηχανισμού. Αχ αυτή η αδυναμία του κρατικού μηχανισμού. Αυτή είναι υπεύθυνη για τα καμένα δάση, και τώρα, και πριν ένα χρόνο, και πριν δύο χρόνια και βάλε και κλάψε.

Κλάψε το πράσινο, κλάψε τα δέντρα, κλάψε τα ζώα, τη φύση, τον εαυτό σου τον ίδιο.

Κλάψε σήμερα για να γλεντήσεις αύριο.

Πισίνες, τζακούζι, μερσεντές, τζιπάκια, τεράστιες τζαμαρίες, τσιμέντα, γήπεδα γκολφ.

Που όλα αυτά; Στην εξοχή, στον καθαρό αέρα.

Γνωστό το στόρι εδώ και χρόνια.

Οι πιο γραφικοί τύποι είναι εκείνοι οι καημένοι που κάθονται στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση και βλέπουν τις φωτιές και τους καπνούς και ειρωνικά σχολιάζουν

«Και θα τους ξαναψηφίσουμε κι όλας»

με μια κρυφή ελπίδα ότι δε θα συμβεί.

Να θυμηθούν αυτοί οι γραφικοί τύποι ότι τον Αύγουστο του 2007 είχε καεί η μισή Πελοπόννησος και όλοι καταριόντουσαν την αδυναμία του κρατικού μηχανισμού. Φυσικά μετά από εκείνες τις πυρκαγιές ακολούθησαν πρόωρες εκλογές και ο λαός ψήφισε την ίδια κυβέρνηση ή δεν ψήφισε τίποτα. Η ίδια κυβέρνηση λοιπόν και πάλι στην εξουσία συνεχίζει και σήμερα, μετά από 2 χρόνια, να καίει ακάθεκτη.

Και ξέρεις ποιο είναι το πιο αστείο; Ότι η φράση που λέει ο γραφικός τύπος στον καναπέ, ακόμα κι αν τη λέει με ειρωνεία, θα επαληθευτεί.

ΓΙΑΤΙ Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ ΤΑ ΔΑΣΗ

Η ΙΔΙΑ ΘΑ ΧΤΙΣΕΙ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ ΣΤΑ ΚΑΜΕΝΑ.

Αυτοί που ενοχλούνται με τα καμένα δάση αυτή τη στιγμή και αγανακτούν, πάω στοίχημα το τσίγκινο μου βρακάκι, ότι πάνω από τους μισούς δε θα ψηφίσουν στις εκλογές.

Ενώ αυτοί που περιμένουν με το μυστρί στο χέρι, έτοιμοι να τσιμεντώσουν κάθε καμένο τετραγωνικό εκατοστό, θα βρίσκονται όλοι στις κάλπες ψηφίζοντας την κυβέρνηση που ευνοεί τις προσδοκίες τους.

Καλό φθινόπωρο σε οργισμένους και μη.

Ο παππούς μου

2009-08-21T06:13:00.001-07:00

-Τι κάνεις;
-Ηρεμία. Εσείς;
-Ηρεμία κι εγώ.

Δεν ξέρω αν γενικά υπάρχει έστω και στο ελάχιστο, ηρεμία. Σίγουρα αυτήν την περίοδο είμαι ήρεμη σε σχέση με άλλες περιόδους αλλά και πάλι δε μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι υπάρχει ηρεμία. Ίσως απάντησα έτσι γιατί αυτό ήταν που ήθελα να φωνάξω εκείνη τη στιγμή ότι αισθάνομαι. Ηρεμία ή ακόμα ορθότερα γαλήνη. Μία ξαφνική γαλήνη που φώλιασε έτσι ακαριαία μέσα μου.

Βρισκόμουν στη βεράντα του παππού μου. Συνταξιούχος καπετάνιος, χήρος μεν, κάθεται μόνος του τα απογεύματα στη βεράντα και ρεμβάζει. Γνωρίζει τα αυτοκίνητα που περνούν από το δρόμο και τους πεζούς. Είναι γραφική φιγούρα στο μυαλό μου ο παππούς μου. Αν κάποτε φύγει θα τον θυμάμαι έτσι, να κάθεται στην δική του θέση στο στρογγυλό τραπέζι στη βεράντα, να κοιτάει το δρόμο σα να αγναντεύει τον ορίζοντα. Ναι έτσι είναι, τα μάτια του κοιτούν πάντοτε μακριά. Δακρυσμένα μάτια. Μάλλον λόγω της ηλικίας αλλά όχι πως δεν ταιριάζουν στην μορφή του.

Αυτόν τον άνθρωπο συναντώ ως παππού μου τα τρία τελευταία χρόνια, από τότε δηλαδή που πέθανε η γιαγιά. Παλιότερα ήταν λίγο πιο χαρούμενος και πολύ πιο ζωντανός αλλά ούτως ή άλλως εγώ τον έχω στην ίδια εκτίμηση που τον είχα και τότε. Κάποτε πίστευα πως ήταν ο εξυπνότερος άνθρωπος του κόσμου. Οι κουβέντες του πάντα μετρημένες και «σωστά ζυγιασμένες» , που θα ‘λεγε και ο ίδιος.

- Το νερό είναι το πιο όμορφο πράγμα
- Πώς;
- Είναι ότι πιο όμορφο. Κατεβαίνει εύκολα και ποτέ δεν λες όχι σε ένα ποτήρι δροσερό νερό.

Έχει δίκιο. Είναι κάτι αυτονόητο αυτό που λέει αλλά καταφέρνει να με ξαφνιάσει. Το βλέμμα μου κολλάει πάνω στο ποτήρι και με κοιτάζει. Καταλαβαίνει ότι κατάλαβα και χαμογελάει. Ποτέ μου δεν έχω πει κάτι τέτοιο, ποτέ δεν έχω σκεφτεί ότι το νερό είναι όμορφο αλλά πίνω νερό κάθε μέρα. Νιώθω λίγο κάπως, λίγο σαν να μη μπορώ να σκεφτώ πως νιώθω. Έχει ένα μεγαλείο μέσα του αυτός ο άνθρωπος.

Ένα μεγαλείο ήσυχο και επιβλητικό.

Ένα μεγαλείο το οποίο δεν το επιδεικνύει όταν λέει τις ιστορίες για το πώς έζησε στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μάνα και αδερφή, ούτε για τα εφτά συνεχόμενα χρόνια που δούλευε στα καράβια για να παντρέψει την αδερφή του, ούτε για το πώς έγινε καπετάνιος και τι δυσκολίες αντιμετώπισε, τα ταξίδια που έκανε από την Κίνα μέχρι την Ινδία και μέχρι τη Βενεζουέλα. Τα παράπονα του που η κόρη του γεννήθηκε και την είδε μετά από δύο χρόνια. Τα παράπονα του που δεν ήταν κοντά στη γυναίκα του όταν απέβαλλε το πρώτο τους παιδί και τις μάχες του για να βρίσκεται κοντά της στη γέννα του γιου τους. Την επιμονή του, την υπομονή του, την απέραντη δύναμη του.

Ένα μεγαλείο που μυστήρια αποκαλύπτεται σε απλές σκέψεις που ούτε τολμάμε να κάνουμε. Αυτό έχει ο παππούς μου.

(*Η δεύτερη φωτογραφία είναι του Γιώργου Βογιατζάκη)

Από τη Χίο στην Κρήτη

2009-08-03T10:49:00.001-07:00

Άντε καλό Αύγουστο! Εγώ την κάνω για Κρήτη σε λιγάκι. Μάλλον για Αθήνα και μετά Κρητή. Έγιναν διαφορες μαλακίες (συγγνώμη για τη λέξη) αλλά τελικά τα καταφέραμε, οργανωθήκαμε, φτιάξαμε σακίδιο, σκηνές και τα λοιπά και θα ξαμολυθούμε όλοι μαζί.

Άσχετο αλλά κοίτα τι θυμήθηκα!

Άντε καλά να περάσουμε. Φιλιααααααα

Κρίση Ταυτότητας

2009-07-29T00:18:00.000-07:00

Απορώ με τον Κώστα Γαβρά που δέχτηκε να αναλάβει το ψηφιακό βίντεο που προβάλλεται στο νέο μουσείο της Ακρόπολης και αφορά την ιστορία του μνημείου του Παρθενώνα. Αν σκεφτείς ότι αυτός ο άνθρωπος γεννήθηκε στην Ελλάδα αλλά επέλεξε να σπουδάσει, να εργαστεί και να παραμείνει στο εξωτερικό, τον θεωρείς με μιας έξυπνο. Μετά από χρόνια όμως που έχει ξεχάσει πως είναι να εργάζεσαι στην Ελλάδα και αυτή του αποδίδει μία εθνική τιμή, δε μπορεί να αρνηθεί. Τον λες χαζό.

Φτιάχνει λοιπόν το βίντεο αλλά από απερισκεψία του περιλαμβάνει μία χυδαία σκηνή. Στο βίντεο ένας άντρας ντυμένος λίγο πιο σεμνά από τον Χριστόδουλο, με γενειάδα και όλα τα σχετικά, σκαρφαλώνει στο αέτωμα του Παρθενώνα και σπρώχνει το άγαλμα της θεάς Αθηνάς μέχρι που αυτό πέφτει και θρυμματίζεται. Έμπειρες πηγές δηλώνουν ότι οι εκάστοτε θεατές του βίντεο σε αυτή τη σκηνή αναφωνούν όλοι μαζί ταυτόχρονα.

….

Και τώρα αυτοί γιατί αναφωνούν;

1.Ο άντρας με τον μανδύα που σπρώχνει το άγαλμα τους θύμισε τον Χριστόδουλο και αυτόματα τους ήρθαν στο μυαλό μνήμες από την εθνική κηδεία του πρώην μας αρχιεπίσκοπου. Η συγκίνηση είναι αναπόφευκτη. Θεωρώ πως αν οι δημοσιογράφοι που βρέθηκαν στην συγκεκριμένη προβολή στη συγκεκριμένη σκηνή ήταν λίγο πιο προσεκτικοί, τότε θα παρατηρούσαν και δάκρυα μεταξύ των αναστεναγμών.

2.Οι θεατές πιστεύουν στο Δωδεκάθεο.

3.Κάποιος επιτήδειος κυκλοφορούσε φήμες στο κοινό ότι το άγαλμα της θεάς Αθηνάς ήταν φτιαγμένο εξολοκλήρου από κρύσταλλο της Σρουόφσκι.

4.Το άγαλμα καθώς προσγειώθηκε, πλάκωσε μία γάτα με τα μωρά της.

5.Μία κρίση ταυτότητας τους χτυπάει την πόρτα. Οι πρόγονοι-ήρωες τους που επί αιώνες κράτησαν ζωντανή με πολέμους και με αυτοθυσία την νυν ελληνική δοξασμένη θρησκεία συγκρούονται με τους πρόγονους-ήρωες τους που επί αιώνες διατήρησαν ζωντανό το ελληνικό πνεύμα με ηρωικές μάχες και περίσσια τόλμη και θάρρος.

Ο κάθε Έλληνας όταν υποστηρίζει ότι είναι Έλληνας δέχεται ως προγόνους του από τους Μινωίτες μέχρι τον Βελουχιώτη και ας μη μιλούσαν ελληνικά (αρχαία ελληνικά) οι πρώτοι. Οι ήρωες του λοιπόν έχουν διαφωνήσει και έχουν μαλλιοτραβηχτεί στο παρελθόν και είναι λογικό αφού ο τόπος μας έχει αποτελέσει διασταύρωση πολλών λαών, πολλών θρησκειών, πολιτισμών και αξιών. Εμείς σήμερα είμαστε το κοκτέιλ και μπορούμε να τα πουλάμε όλα. Είμαστε και αρχαίοι Έλληνες και Βυζαντινοί. Και χριστιανοί ορθόδοξοι και του δωδεκάθεου. Και αν δε σας πείθω, ρωτήστε και τον Νομάρχη Της Καρδιάς Μας που από τη μια βρίσκεται στους αγιασμούς και από την άλλη στα εγκαίνια ναών του Απόλλωνα και όλοι οι συνειδητοποιημένοι Έλληνες δημοσιογράφοι τον κράζουν για τη διχασμένη του ταυτότητα λες και κανένας ζωντανός στον τόπο ετούτο με τις παρτούζες που έχουν γίνει, έχει σοβαρή ταυτότητα.

Επίσης σαν αιτία αναφώνησης των θεατών θα μπορούσε να είναι και η εξής:

6.Ο Έλγιν δεν είναι ο μόνος που ασέλγησε εις βάρος των ιερών αγαλμάτων.

Προσωπικά θα ‘θελα να ακούσω και τις αναφωνήσεις των θεατών αν το βίντεο έδειχνε και τους Έλληνες στρατιώτες του 1821 που πουλούσαν σε «Ευρωπαίους» τα αρχαία αγάλματα. Είχαν άραγε το ίδιο βλέμμα που έχει σήμερα και ο Ελληνάρας μαγαζάτορας στο Μοναστηράκι που πουλάει το μικροσκοπικό αγαλματάκι 50 ευρώ και απορεί με τους «ξένους» που τα δίνουν;

Τέλος πάντων, αυτοί είναι οι θεατές Έλληνες. Αναφωνούν σε αλήθειες, αντιλαμβάνονται την αμάθεια τους και σιωπούν για να την κρύψουν. Αμφιβάλλω αν υπάρχουν έστω 10 άτομα μεταξύ των χιλιάδων που διαμαρτύρονται για την επιστροφή των Ελγίνειων μαρμάρων, που να γνωρίζουν ένα προς ένα τα έργα στα οποία αναφέρονται.

Θα αλλάξουν ποτέ οι Έλληνες; Δε νομίζω. Για να τελειώσω με το θέμα του βίντεο που ξεκίνησα, η Εκκλησία θίχτηκε, παρεξηγήθηκε και παραπονέθηκε. Κάποιοι μορφωμένοι προσπάθησαν να εξηγήσουν αλλά κατέληξαν να κάνουν επισημάνσεις σχετικά με ενδυματολογικές πληροφορίες αυτών που βεβηλώνουν τα αγάλματα στο βίντεο. Το Υπουργείο αμέσως υπάκουσε στις εντολές της Εκκλησίας και χωρίς να δώσει καν λόγο στον καλλιτέχνη, έκοψε από το βίντεο την επίμαχη σκηνή και όλα καλά. Οι χριστιανοί ποτέ δεν ήταν μισαλλόδοξη. Αλληλούια!

Music i love

2009-07-18T04:34:00.001-07:00

Καλημέρα. Σήμερα λέω να μην ασχοληθώ με το εξαίσιο κράτος μας και την υπέροχη κοινωνία αλλά να προσπαθήσω να γράψω για τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Είναι λίγο άσχετοι μεταξύ τους αλλά όλοι για ‘μενα έχουν ένα κοινό, την «καλή μουσική» και για ‘μενα «καλή μουσική» είναι αυτή που μπορώ να ακούω για ώρες, για μέρες, για εβδομάδες, για μήνες… για χρόνια και να νιώθω το ίδιο ευχάριστα με την πρώτη φορά που την άκουσα. Δε μιλάω για ναρκωτικά, χάθηκα στην έκφραση. Για μουσική μιλάω.

Πάμε λοιπόν

1. Les Tetes Raides

Στην πρώτη θέση οι Les Tetes Raides με τους οποίους αποφάσισα να ξεκινήσω τη μέρα μου σήμερα. Είναι ένα γαλλικό συγκρότημα και εντελώς τυπικά αναφέρω ότι η μουσική τους χαρακτηρίζεται γαλλική folk rock. Προσωπικά δε μπορώ να κατηγοριοποιώ τη μουσική σε είδη, και δεν ξέρω να το κάνω και δε μου αρέσει και ειδικά για τους συγκεκριμένους δε μπορεί να υπάρχει κατηγορία. Το συγκρότημα υπάρχει από το 1980. Στην μπάντα τους έχουν το φοβερό ακορντεόν που λατρεύω, κιθάρα, σαξόφωνο, ντραμς, φλάουτο, μπάσο, τούμπα, τσέλο, βιολί, κοντραμπάσο και φυσικά πιάνο. Στο youtube δεν έχει πολλά τραγούδια τους. Μερικά από τα αγαπημένα μου τραγούδια τους είναι τα εξής: Trumpet Song, Les Papiers, Bestiaire, Du Boulot, Les Roseux, Viens! κ.α.

2.Ska-P

Αρκετά γνωστό συγκρότημα στην Ευρώπη, έχουν δημιουργηθεί το 1994 στη Μαδρίτη. Η μουσική τους τυπικά είναι ska-punk. Τα μουσικά όργανα που έχουν στη μπάντα τους είναι κιθάρα, μπάσο, πλήκτρα, ντραμς, τρομπέτα και τρομπόνι. Φέτος ήρθαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στη Νέα Ευκαρπία της Θεσσαλονίκης και μπορώ , από προσωπική εμπειρία , να πω ότι απλά η συναυλία τους ήταν θεϊκή. Ήταν ίσως η καλύτερη ή η δεύτερη καλύτερη που έχω πάει. Αγαπημένα μου τραγούδια: Mestizaje, Welcome to Hell, El Vals del Obrero, Intifada, Sectas.

3. Gogol Bordello

Παρόλο που με απογοήτευσαν όταν τους είδα live στο rockwave φέτος, εξακολουθούν να είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες. Η μουσική τους τυπικά χαρακτηρίζεται gypsy punk και ακόμα και ο πιο σκυλάς όταν το ακούσει έχει περιέργεια να ακούσει έστω ένα τραγούδι τους. Για εμένα που γενικώς μου αρέσει και η punk πάρα πολύ και τα τσιγγάνικα εξίσου, είναι πολύ ιδανικό συγκρότημα και το μόνο που θα ήθελα για να είναι ακόμα πιο τέλειοι είναι να είχαν λιγότερο «θόρυβο» στο τέλος των τραγουδιών στο cd. Όποιος ακούσει θα καταλάβει τι εννοώ «θόρυβο». Αγαπημένα μου τραγούδια: Sally, Wonderlust King, Ultimate, Think Locally Fuck Globally, Haltura, Lets Get Radical, Punk Rock Parranda, Supertheory of Supereverything.

4. Goran Bregovic

Μεγάλος συνθέτης ο οποίος κάνει συναυλίες παντού. Μπορείς να τον βρεις με πανάκριβο εισιτήριο σε μεγάλα μέγαρα και δωρεάν σε παρακμιακά μέρη ή σε πανεπιστήμια. Έχει κάνει διάφορες συνθέσεις. Προσωπικά λατρεύω τα τσιγγάνικα του, και ειδικότερα ότι προέρχεται από ταινία του Κουστουρίτσα. Αγαπημένα μου τραγούδια: Mesecina Moonlight, Ausencia, Ya Ya Ringe Ringe Raja.

5. Tiger Lilies

Ο φοβερός και τρομερός Martyn Jacques με την εξαίσια αγγλική προφορά και το ειρωνικό ύφος δημιούργησε τη μπάντα το 1989 στο Λονδίνο. Οι παραστάσεις τους είναι μοναδικές εμπειρίες. Έχουν απίστευτη ενέργεια και οι τρεις τους ώστε να παρουσιάσουν ένα πολύ όμορφο έργο επί σκηνής συνήθως υπέροχα σκηνοθετημένο με γοητευτικά σκοτεινή ατμόσφαιρα. Ο Martyn Jacques παίζει κυρίως ακορντεόν και πιάνο, και μερικές φορές κιθάρα και φυσαρμόνικα. Επίσης έχουν ντραμς, κοντραμπάσο και .. μουσικό πριόνι. Επί της ευκαιρίας, φέτος οι Tiger Lilies τίμησαν τη χώρα μας κάνοντας την πρεμιέρα του the Tiger Lilies Freakshow στο Badminton Theater. Επίσης πριν κανένα μήνα , αν δεν κάνω λάθος, έκαναν περιοδεία σε διάφορες ελληνικές επαρχίες.

6. Screamin’ Jay Hawkins

Πιο παλιός από τους άλλους και ίσως λιγότερο σχετικός με τους άλλους, πάντα αγαπημένος. Ο εκκεντρικός Hawkins έχει κάνει διάφορες συνθέσεις, κυρίως blues και jazz. Είναι ο δημιουργός του πασίγνωστου I Put a Spell On You που έχουν ερμηνεύσει πολλοί καλλιτέχνες ,μετά από αυτόν , σε όλο τον κόσμο. Προσωπικά λατρεύω το «Don’t Fool with me».

7. Soulfly

Δεν ξέρω γιατί έχω κολλήσει με αυτήν την μπάντα και την βάζω ανάμεσα σε Hawkins και Waits. Τους λατρεύω. Η μουσική τους είναι heavy metal και δημιουργήθηκαν στην Αριζόνα το 1997 από τον Καβαλέρα. Θεϊκή μπάντα στη μέταλ μουσική. Με εκτονώνουν. Αγαπημένα μου τραγούδια: Boom, Jumpdafuckup και Porrada.

8. Tom Waits

Τελευταίος αλλά εξίσου αγαπημένος με τους άλλους ο Tom Waits. Έχει απίστευτα γοητευτική φωνή , και παρουσία. Έχει κάνει διάφορες συνθέσεις, κυρίως ροκ και τζαζ. Θα ήθελα πάρα πολύ να πάω σε live του και με την πρώτη ευκαιρία θα ταξιδέψω μέχρι την Αμερική για να τον δω. Ω ναι! Είναι θεός! Αγαπημένα μου τραγούδια: Ice Cream Man, Chocolate Jesus, Watch Her Disappear, Closing Time, Cold Cold Ground.

Άλλοι καλλιτέχνες που λατρεύω αλλά βαριέμαι να αναλύσω γιατί κουράστηκα:

QUEEN, Nina Simone, The Dresden Dolls, Cocorosie, Nirvana

Λίγο Γέλιο για Καλημέρα!

2009-07-17T04:07:00.000-07:00

(13.07.09)

Καλημέρα σε όλους και όλες. Ακόμα καλύτερη μέρα για όσους δεν βρίσκονται στην Αθήνα. Η τελευταία εβδομάδα της εξεταστικής ξεκίνησε και ο ουρανός γίνεται πιο φωτεινός. Η μέρα είναι γεμάτη, πρέπει να καταφέρω να τελειώσω γύρω στις 50 ασκήσεις πληροφορικής (του φίλου σας κύριε Φεγκιά :P) αλλά αποφασίζω ,πριν ξεκινήσω, να διαβάσω λίγες ειδήσεις, μιας και όλο το σαββατοκύριακο έλειπα και δεν γνωρίζω τίποτα.

Όλως παραδόξως, οι ειδήσεις μου φτιάχνουν το κέφι. Είναι τόσο αστείες που ενώ έχω ξυπνήσει νωρίς και ξέρω τι θα ακολουθήσει με τις ασκήσεις πληροφορικής, και έχει και ζέστη και έχω και περίοδο, και ενώ τέλος πάντων θα έπρεπε να είμαι μες τα νεύρα και να βρίζω πάλι, με κάνουν και σκάω στα γέλια. Είπα να τις μοιραστώ μαζί σας να γελάσετε κι εσείς:

1. Ποίηση από τους Κουβέλη και Μάνδρου στην είδηση «Έρευνα για δύο σωφρονιστικούς υπαλλήλους των φυλακών Λάρισας»

Γράφουν:

Στο στόχαστρο των Αρχών βρίσκεται και το «βαθύ λαρύγγι» της ΕΥΠ και της Δίωξης Οργανωμένου Εγκλήματος. Των δύο αξιωματικών δηλαδή, που πρόδωσαν την επιχείρηση υποκλοπής τηλεφωνημάτων στον Βλαστό και τους άλλους μαφιόζους.

(Πόσο βαθύ λαρύγγι ήταν; Οεο;)

2.Ποίηση από τους Σαρίκα και Μάνδρου στην είδηση «Μια βόμβα συνδέει το συνδικάτο του εγκλήματος με την τρομοκρατία» (εδώ είναι και ο τίτλος ποιητικός)

Γράφουν:

Τις υπόγειες διαδρομές των μελών του συνδικάτου του εγκλήματος και τις πιθανές διασυνδέσεις τους ακόμα με το χώρο της τρομοκρατίας ερευνούν οι αρχές.

(Το συνδικάτο του εγκλήματος. Ουαου, λέμε έχω μείνει)

3.Συνομιλία του Βλαστού με την γκόμενα του (η οποία είναι και χήρα και ενώ όλοι οι άλλοι, ασήμαντοι ή μη, έχουν ονόματα στις συνομιλίες, αυτή καταγράφεται ως χήρα. Έτσι είναι όμως, στις φαλλοκρατικές κοινωνίες, άπαξ και πεθάνει ο αφέντης σου η κοινωνία σε στιγματίζει για να μην ξαναζήσεις ποτέ ως κανονική γυναίκα.)

Χήρα: Είδα και τη γυναίκα του (σ.σ. αρχιφύλακα Λάρισας) και γάμ… τα. Αυτοί μας είδανε για μαλ…
Βλαστός: Πώς ήταν η γυναίκα του μου 'πες;
Χήρα: Ε, ήταν μια γυναίκα απ΄ αυτές τις γυναίκες, ξέρεις, τις πολύ... Ξανθιά, στο grante ντυμένη.
Βλαστός: Ξέρω τι γίνεται, κατάλαβα τι λες. Το ‘πιασα τι λες.
Χήρα: Εγώ είδα, ότι δηλαδή απ΄ όλο αυτό το στυλάκι της γυναίκας αυτής, ότι άρχισαν τη μεγάλη ζωή. Αλλά πώς ζουν τη μεγάλη ζωή; Ζούνε μεγάλη ζωή με τι; Με ένα μισθό;
Βλαστός: Αρπαχτικά, αυτό σου λέω ματάκια μου, αρπαχτικά.

(Η γκόμενα του Βλαστού ,σε ρόλο ντετέκτιβ, βγάζει πορίσματα για την αξιοπιστία του συνεργάτη τους μέσω του χρώματος των νυχιών του ποδιού της συζύγου του. Αυτό θα πει «γυναικεία πινελιά στο έγκλημα.)

4.Η ίδια γκόμενα σε συνομιλία με το Βλαστό στηρίζει με σαφή επιχειρήματα την άποψη της σχετικά με την αναξιοπιστία του συνεργάτη τους:

Χήρα: Ο άλλος Βαγγέλης (σ.σ. αρχιφύλακας Λάρισας) είναι... Φοβάμαι νινί μου, ότι τζάμπα του δώσαμε (σ.σ. χρήματα).
Βλαστός: Λες;
Χήρα: Και δώσαμε και μεγάλο νούμερο("λάδωμα").
Βλαστός: Γιατί; Γιατί το λες αυτό;
Χήρα: Έτσι μου βγαίνει εμένα, προαισθηματικά.

5.Από συνομιλία του Βλαστού με τον συνεργάτη του Τραμπούκη (υπάρχουν και επεξηγήσεις γιατί η συνομιλία είναι σε μυστικό κώδικα μεταξύ των δύο τρομοκρατών)

Βλαστός: Και ήταν μεγάλο το γλυκό (σ.σ. βόμβα), κατάλαβες τι γίνετε; Και είναι μεγάλο γλυκό. Γαμ… τα και είναι ειδική τέτοια.
Τρομπούκης: Ε;
Βλαστός: Ειδική σύνθεση ήταν αυτό (σ.σ. της βόμβας). Κατάλαβες τι γίνεται;
Τρομπούκης: Ναι ε;
Βλαστός: Ήταν ίδια σύνθεση μ΄ αυτή (σ.σ. βόμβα) που είχαν βρει στο ALTER. Τη μεγάλη.
Τρομπούκης: Πω, πω. Ο δικός μας είναι τουμπεκί;
Βλαστός: Οι μεν δεν τους ξέρουν τους δε. Κατάλαβες τι γίνεται;

(Ακόμα και ο πιο υποψιασμένος δε μπορεί να καταλάβει ότι μιλούν για βόμβα. Μία ωραία μέρα έξω από το ΑΛΤΕΡ είχαν βρει ένα τεράστιο γαλακτομπούρεκο και όλοι το μπερδεύουν με αυτό.)

πηγές:

http://www.alphatv.gr/index.asp?a_id=127&news_id=37778

http://www.alphatv.gr/index.asp?a_id=127&news_id=37779

Αυτά για σήμερα :P Πάω να διαβάσω οεο!

UPDATE: ΕΙΜΑΙ ΤΡΕΛΗ! ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΩ! "ΧΗΡΑ" ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΠΩΝΥΜΟ ΤΗΣ ΓΚΟΜΕΝΑΣ ΤΟΥ ΒΛΑΣΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚ ΧΗΡΑ ΑΥΤΗ. ΣΟΡΡΥΥΥ

Ως το 2050

2009-07-17T04:06:00.000-07:00

(10.07.09)

Συμφώνησαν, λέει, οι 8 μεγάλοι, να προστατεύσουν το περιβάλλον. Αποφάσισαν να μειώσουν την παγκόσμια εκπομπή αερίων κατά 50% … ως το 2050. Η Κίνα και η Ινδία αρνούνται να μειώσουν τη ρύπανση που προκαλούν στην ατμόσφαιρα ως το 2050 και ίσως κι εμείς αρνούμαστε να σταματήσουμε να αγοράζουμε όλα αυτά τα οποία παράγονται σε αυτές τις χώρες και είναι η αιτία της ύπαρξης των πηγών ρύπανσης και όχι μόνο (ωστόσο οι πυρηνικές δοκιμές της Βόρειας Κορέας θα σταματήσουν άμεσα).

Μέχρι το 2050 βέβαια εμείς μπορούμε να συνεχίσουμε να ξεχωρίζουμε τα σκουπίδια μας για ανακύκλωση, να χρησιμοποιούμε λιγότερο το αυτοκίνητο μας το οποίο μολύνει τρομερά την ατμόσφαιρα, να αναδασώνουμε και ,γενικώς, να υιοθετούμε όλες αυτές τις «πράσινες» συμπεριφορές που στηρίζουν το περιβάλλον. Αχ μωρέ.

Ε τα διαβάζεις εσύ όλα αυτά και ζαλίζεσαι, νιώθεις και λίγο άβολα, οπότε ο άλλος που σε νιώθει και σε καταλαβαίνει, σε ξελαφρώνει. Σου λέει ότι ο βασιλιάς της ποπ, που μόνο τι διάμετρο είχαν τα αρχίδια του δε μας έχουν πει, θα κηδευτεί με το άσπρο του γάντι. Ήταν το σύμβολο των χορευτικών του φιγούρων, ήταν όλο του το νάζι ντε.

Ε μα, Αμερική σου λέει. Όλοι έχουν όνειρο, όλοι βιώνουν ένα. Μόνο που είναι κοινό για όλους. The American Dream και ξερό ψωμί.

Καλό Σαββατοκύριακο.

Ελληνικές Δημόσιες Τουαλέτες

2009-07-06T14:55:00.000-07:00

Κυριακή πρωί, έχω την τύχη να ξυπνήσω σε δημόσιο χώρο, συγκεκριμένα στο πλοίο που με επιστρέφει στην Αθήνα. Μάλιστα, εδώ είμαστε, μοιάζει σαν άσκηση καταδρομέων αυτή η διαδικασία. Ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω παντού τη φάτσα ενός ψυχοπαθή τζόκερ να γελάει χαιρέκακα και να λέει «WELCOME TO GREECE» με ύφος «Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ ΕΧΕΙ ΑΡΧΙΣΕΙ. ΠΕΣ ΑΝΤΙΟ.»

Η τραγική αλήθεια της υπόθεσης είναι ότι όντως υπάρχει μία αντίστροφη μέτρηση… μέχρι να διαβώ την πόρτα των κοινόχρηστων χώρων υγιεινής. Μαζεύω τα πράγματα μου από το διάδρομο που κοιμόμουν με πολύ αργές κινήσεις, χαζεύω τον κόσμο τριγύρω, ακούω μουσική, παίζω μονόπολι με τον εαυτό μου, πλέκω ένα πουλόβερ και μη μπορώντας να το καθυστερήσω άλλο, κάνω το μεγάλο βήμα και οδεύω προς τις τουαλέτες.

-!-

Παρεμβάλλεται τουριστική διαφήμιση.

Welcome to Greece. Μην ξεχάσετε να επισκεφτείτε την Ακρόπολη, την Αρχαία Ολυμπία, το Ανάκτορο της Κνωσού ώστε να γνωρίσετε τον αρχαίο πολιτισμό της Ελλάδας. Κατά τη διαμονή σας στην Ελλάδα θα ξεναγηθείτε επίσης και στα μυστήρια του σημερινού πολιτισμού της χώρας καθώς η επίσκεψη σας σε κάποια δημόσια τουαλέτα είναι αναπόφευκτη.

Ακολουθεί λεξιλογική επεξήγηση του όρου «ελληνικές δημόσιες τουαλέτες».

Ελληνικές Δημόσιες Τουαλέτες (ΕΔΤ) : Ίσως το πιο σιχαμένο μέρος στον πλανήτη. Συνήθως υπάρχει ένας κεντρικός χώρος με νιπτήρες ο οποίος παραπέμπει σε μικρότερους ιδιαίτερους χώρους. Τόσο στον κεντρικό χώρο όσο και στους ιδιαίτερους υπάρχουν πάντοτε νερά και λάσπες στο πάτωμα (Τα νερά οφείλονται είτε σε λανθασμένη χρήση του νιπτήρα από κάποιον ηλίθιο Έλληνα είτε σε κάποια βλάβη στο υδρευτικό σύστημα, όσο και αν δεν θες να το πιστέψεις, είναι αδύνατον να έχει δημιουργηθεί αυτή η πλημμύρα εκεί μέσα από νεροποντή όσο κι αν μοιάζει να έχει συμβεί κάτι τέτοιο.). Σπανίως υπάρχουν κρεμάστρες στους ιδιαίτερους χώρους (έλα μωρέ! δε μένεις και στο Χίλτον) με συνέπεια αν έχεις πάει χωρίς παρέα και έχεις κάνει το λάθος να πάρεις τα πράγματα σου μαζί (γεγονός μερικές φορές αναπόφευκτο μιας και μπορεί να μην έχεις που να τα αφήσεις), να κατουράς με το σακίδιο στην πλάτη (αν το αφήσεις στο πάτωμα θα βουλιάξει στο βάλτο) και κρατώντας και όλα σου τα ρούχα δεξιά και αριστερά, μπλούζες, βρακιά και παντελόνια, φούστες, για να μην τα κατουρήσεις ή να μην ακουμπήσουν στο πάτωμα ή στην τουαλέτα. Συνήθως σε κάθε ιδιαίτερο χώρο περιέχεται και ένας μικρός κάδος απορριμμάτων γεμάτος με σκουπίδια τα οποία επεκτείνονται και γύρω από αυτόν, στο πάτωμα (είναι πραγματικά να απορείς αν οι Έλληνες χρησιμοποιούν πολύ χαρτί ή αν οι καθαριστές έχουν να τα μαζέψουν τόσο καιρό που αν ψάξεις λίγο θα βρεις χαρτί υγείας που είχε χρησιμοποιήσει κάποτε η Αλίκη Βουγιουκλάκη.) Το βασικό στοιχείο των ιδιαίτερων χώρων είναι η λεκάνη. Η λεκάνη σε ελληνικούς δημόσιους χώρους είναι κατά κανόνα βρώμικη με ελάχιστες εξαιρέσεις. Στις αντρικές τουαλέτες, οι Έλληνες είτε από αναπηρία στους οφθαλμούς είτε για ψυχαγωγικούς λόγους, ουρούν την περιοχή γύρω από την τουαλέτα χωρίς ποτέ να καταφέρνουν τα πετύχουν την κεντρική τρύπα τεράστιας διαμέτρου (σημαντική πληροφορία: όταν το χαμηλό ταβάνι στις αντρικές τουαλέτες στάζει υγρά, δεν έχει σπάσει κάποιος υδραγωγός στο πάνω κατάστρωμα, αλλά κάποιος σεξουαλικά ερεθισμένος άντρας έχει επισκεφτεί πριν από εσένα τις τουαλέτες με πρόθεση να ουρήσει και το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να εξέλθεις σύντομα από την τουαλέτα, να ενημερώσεις τους συμπολίτες σου και να λούσεις τα μαλλιά σου το συντομότερο δυνατόν.). Στις γυναικείες τουαλέτες, οι Ελληνίδες λερώνουν την λεκάνη, λόγω της συνείδησης υγιεινής και καθαριότητας που έχουν (τι παιδεία!). Δεν κάθονται ποτέ με τον κώλο στην λεκάνη για να μην κολλήσουν κάποια ασθένεια και κατουρούν (ή κάνουν άλλες ανάγκες, Ω ΔΙΑ) με χίλιους άλλους τρόπους. Σκαρφαλώνουν στη λεκάνη, κρέμονται από το ταβάνι, κάνουν κατακόρυφο, πηδάνε σε τραμπολίνο ή οτιδήποτε άλλο από την απλή λύση του να έχουν μαζί τους ένα απολυμασμένο προστατευτικό λεκάνης (σημαντική πληροφορία: έχουν ανακαλυφθεί εδώ και χρόνια. Διανέμονται αντί ενός μικρού χρηματικού ποσού σε όλα τα σουπερμάρκετ). Αυτή η συνείδηση καθαριότητας και υγιεινής των Ελληνίδων γυναικών συνεπάγεται μία λερωμένη λεκάνη με ότι μπορείς να φανταστείς, από φυσικά περιττώματα (κι άλλα πιο αηδιαστικά) μέχρι πατήματα από παπούτσια στην καλύτερη των περιπτώσεων. Το καζανάκι στις ελληνικές δημόσιες τουαλέτες συνήθως υπάρχει για να καθαρίζει με βία τις λεκάνες στέλνοντας τα ανεπιθύμητα στοιχεία που φιλοξενούνται μέσα σε αυτές ,είτε (στην καλύτερη περίπτωση) στην αποχέτευση είτε (στην χειρότερη περίπτωση) πάνω σε αυτόν που έκανε το λάθος να ενεργοποιήσει το καζανάκι χωρίς να κλείσει το καπάκι της τουαλέτας. Στο εν λόγω λεξιλογικό ορισμό δεν ήταν δυνατόν να γίνει περιγραφή για την λειτουργία του εξαερισμού των χώρων καθώς και των οσμών που δημιουργούνται λόγω αυτού, μιας και όλοι οι απεσταλμένοι γλωσσολόγοι λιποθύμησαν πριν διεκπεραιώσουν το έργο τους.

-!-

Μετά από ώρα λοιπόν, ενώ έχω γυρίσει όλες τις τουαλέτες του πλοίου για να εντοπίσω την πιο καθαρή ώστε να υποστώ όσο πιο ανώδυνα το μαρτύριο και ενώ την έχω βρει και έχω τελειώσει με τις φυσικές μου ανάγκες, εξέρχομαι πιο αισιόδοξη από τις τουαλέτες. Μετά από αυτήν την διαδικασία νιώθω πιο δυνατή και πιο έτοιμη να αντιμετωπίσω τον κόσμο. Η ελληνική γυφτιά με έκανε να πιστέψω στον εαυτό μου, να ξέρω ότι μπορώ να τα καταφέρω με κάθε τι που θα σταθεί εμπόδιο στις προθέσεις μου.

ΓΥΦΤΟΙ!

Χρεώσεις στο κινητό 54300

2009-07-01T00:26:00.000-07:00

Η αρχή κάθε μήνα είναι ένα ευχάριστο γεγονός όσο σκέφτεσαι ότι θα αυξηθεί ο λογαριασμός σου κατά το ποσό του μηνιαίου εισοδήματος σου και γίνεται ένα δυσάρεστο γεγονός όταν ανοίξεις τη ταχυδρομική σου θυρίδα και αντιληφθείς το ποσό κατά το οποίο θα μειωθεί ο λογαριασμός σου λόγω της πληρωμής των διάφορων υποχρεώσεων. Αν είσαι και καπνιστής, στο ξεκίνημα αυτού του μήνα μπορείς να φορτωθείς και μία έγνοια παραπάνω γιατί το ζώδιο σου δε θα πάει καθόλου καλά, ωστόσο μην πανικοβάλλεσαι γιατί ο κύκλος του θα διαρκέσει μέχρι τον επόμενο μήνα που όλα θα έχουν ξεχαστεί μιας και αρχίζουν οι καλοκαιρινές διακοπές των δημοσιογράφων, και όσοι από αυτούς μένουν πίσω ασχολούνται με τις πυρκαγιές.

Καλό μήνα σε όλους όπως και να ‘χει. Και στους καπνιστές.

Επιστρέφω σήμερα, μετά από αρκετό καιρό στο blog, όχι για να σχολιάσω τα περιοριστικά μέτρα του καπνίσματος, τους καπνοφύλακες και τα καπνοπρόστιμα ούτε την τραγική είδηση του θανάτου του θεού της ποπ. Θα ασχοληθώ με τους λογαριασμούς που σε υποδέχονται κάθε μήνα στην ταχυδρομική θυρίδα, ω ναι.

Μπαίνω κατευθείαν στο θέμα. Η έκπληξη του μήνα είναι ο λογαριασμός της αδερφής μου, η οποία ας πούμε ότι μόλις τελείωσε τη Δευτέρα γυμνασίου. Ο λογαριασμός της κοστίζει 100+ ευρώ, ένα ποσό το οποίο μπορεί για πολλούς να είναι λογικό. Το λέω αυτό γιατί πριν λίγους μήνες που είχα χρεωθεί εγώ ένα τέτοιο ποσό και καταριόμουν οι περισσότεροι που με άκουγαν το έβρισκαν φυσιολογικό ποσό και ότι δεν είναι τίποτα μπροστά σε άλλα δικά τους. Εγώ εξακολουθώ να βρίσκω εντελώς ηλίθιο το γεγονός να ξοδεύεις τόσα λεφτά σε κινητό αλλά για μία ακόμα φορά χάνω τον ειρμό μου και ξεφεύγω σε άλλα θέματα.

Το θέμα είναι ότι είδαν οι γονείς μου το συνολικό ποσό χρέωσης και σκέφτηκαν ότι η μικρή έχει κάποιο αγόρι και όλα λογικά, στη συνέχεια άνοιξαν τον αναλυτικό λογαριασμό και είδαν ότι το μεγαλύτερο μέρος της χρέωσης έχει γίνει από κάτι sms τα οποία έχουν κόστος 1,5+ ευρώ έκαστο. Θεωρήσαμε όλοι μαζί ότι η μικρή κατέβαζε ringtones και άλλες τέτοιες σαχλαμάρες αλλά εκείνη το αρνούταν κατηγορηματικά όσο κι αν επιμέναμε, υποστήριζε ότι δεν είχε αγοράσει τίποτα τέτοιο μιας και έβαζε ότι ήθελε στο κινητό της από τον υπολογιστή. Την χτυπήσαμε, την κάψαμε, την βασανίσαμε και το μόνο που την καταφέραμε να ομολογήσει ήταν σχετικά με κάτι μηνύματα τα οποία λάμβανε και τα οποία εμφανιζόταν ως απλά μηνύματα “1 new message received” στην αρχική οθόνη και όταν τα άνοιγε της μιλούσαν για πράγματα άγνωστα και παράξενα.

Αφού τελείωσε λοιπόν το ανακριτικό της μικρής αδερφής και τέθηκε προφυλακιστέα μέχρι να διεκπεραιωθεί η έρευνα, μπήκα στο ίντερνετ και γκούγκλαρα τον μυστήριο αριθμό με την φοβερή χρέωση και εύρηκα! Σε ένα φόρουμ ένας τύπος αναφέρεται στο ίδιο θέμα. Παραθέτω ακριβώς τι γράφει και το link του φόρουμ:

προφανώς συμμετείχα σε κάποιο διαγωνισμό με τον αριθμό του κινητού μου όπου η χρέωση συμμετοχής θυμάμαι ότι ήταν μηδαμινή (0.30ε, γι’ αυτό και συμμετείχα..).
αμέσως έλαβα 2 ενημερωτικά μηνύματα από το 54300 ενώ από τότε κάθε τόσο λάμβανα 1-2 sms με διαφημιστικά μηνύματα σχετικά με την γαμάτη αυτή υπηρεσία..
επειδή δεν αναφέρονταν στο σχετικό διαγωνισμό και μου ήταν ενοχλητικά, θέλησα να διαγράψω το κινητό μου από την λίστα που με είχαν χώσει, ψάχνοντας στο net σχετικά με το νούμερο 54300 και μη βρίσκοντας κάτι περισσότερο από αναφορές σε ταχ. κώδικες.

όταν ήρθε ο λογαριασμός της Vodafone παρατήρησα (με τα μάτια ωσάν πιατάκια του καφέ) ότι η extra χρέωση του λογαριασμού μου με +40e οφείλονταν στα sms που ΜΟΥ ΕΣΤΕΛΝΕ το 54300.
Το ξαναλέω: ΔΕΝ έστελνα πλέον αλλά μετά την εγγραφή μου (με κόστος 0.30e) μου ΕΣΤΕΛΝΑΝ τακτικά 1-2 sms με χρέωση 2e/sms !

Σε ερώτησή μου στην Vodafone σχετικά με τα δικαιώματά μου και την διαγραφή μου με παρέπεμψαν στην NETSMART (πολύ smart να σε χρεώνουν κατά βούληση..) και στο 2106069592 όπου πληροφορήθηκα (με autovoice, σιγά μην εμφανιζόταν άνθρωπος), ότι για να διαγραφώ έπρεπε:
- ή να αποστείλω sms με κείμενο “stop” στο 54300
- ή να στείλω email στο support@smartlogos.gr
Επειδή στην sms-αποστολή μου δεν μου επεστράφη ενημερωτικό διαγραφής, έστειλα άμεσα και το email όπου ανυπόγραφα μου απάντησαν ότι η διαγραφή έχει ολοκληρωθεί.

Δεν γνωρίζω το νομικό πλαίσιο που οι εκπρόσωποι μας στη Βουλή (τα πουλάκια μου) θεσμοθέτησαν ώστε να καλύπτονται τέτοιες εταιρείες που:
- ενώ δεν σε έχουν ενημερώσει για τις μελλοντικές χρεώσεις,
- ενώ δεν αναφέρουν τον τρόπο διαγραφής σου στο sms,
- ενώ δεν επιλέγεις τον ρυθμό αποστολής ενημερωτικών (τρίχες: διαφημιστικών) sms ώστε να ελέγχεις την χρέωσή σου
πάρα ταύτα σε χρεώνουν με το εξωφρενικό 2ευρο σε κάθε αποστολή τους!

Επίσης δεν γνωρίζω την (προφανή) σχέση του 54300 με την εταιρεία www.smartlogos.gr η οποία αν εφαρμόζει αυτή την τακτική σε όσα πιτσιρίκια εγγράφονται για ένα ringtone προφανώς θα βγάζει τσάμπα χιλιάρικα (εκατομμύρια?) μέχρι να αντιληφθούν οι γονείς σε τι παγίδα έπεσαν τα καμάρια τους,
γνωρίζω όμως ότι αν διαδοθεί αυτό το μήνυμα κι αν καταχωρηθεί σε forums, ο επόμενος που θα googlάρει το 54300 θα βρει μια άκρη..

βοήθειά μας,

(http://www.cyclist-friends.gr/showthread.php?t=9956)

Βοήθεια μας, δε λες τίποτα. Εγώ πάντως το γκούγκλαρα και έπεσα πάνω του και με την πράξη του αυτή αθώωσε και μία ψυχή που άδικα θα είχε κριθεί ένοχη, να ‘ναι καλά ο άνθρωπος. Η μικρή μετά από αυτήν την ανακάλυψη παραδέχτηκε ότι είχε στείλει 1-2 μηνύματα στη Eurovision και στο «Ελλάδα έχεις ταλέντο» και επίσης είχε γράψει σε ένα IQ test στο facebook τον αριθμό του κινητού της. Δεν ξέρω σε ποιο από αυτά είναι στημένη η πλεκτάνη αλλά και πάλι εκείνη, όπως και ο καθένας, πώς να υπολογίσει όλη αυτή τη χρέωση όταν δεν την υποψιάζεται καν;

Φαντάζομαι ότι πολλοί τέτοιοι λογαριασμοί έχουν πληρωθεί και θα πληρωθούν, και πολλά παιδάκια ή και μεγαλύτεροι την έχουν πατήσει και θα την πατήσουν. Θυμάμαι κι εγώ όταν ήμουν μικρή που έμπαινα σε κάτι free video games και μέσω αυτού είχαμε κολλήσει κάποιον ιό που έκανε κλήσεις του ΟΤΕ στο Μαϊάμι.

Υπάρχει λύση; Υπάρχει προστασία; Νομοθεσία; Ενημέρωση; Μπορείς να μην έχεις κινητό ή ίντερνετ; Να μην έχουν μέσο να σε εμπλέκουν ανυποψίαστο σε τέτοιες χρεώσεις; Θα είμαι απαισιόδοξη αν και η αρχή του μήνα δεν το πρέπει. Δε νομίζω ότι ποτέ θα γλυτώσουμε από όλα αυτά, όσο θα έχουμε κινητά και ίντερνετ τα οποία θα μας φέρνουν εύκολα σε επαφή με την οποιαδήποτε άγνωστη εταιρεία.

Καλό μήνα να ‘χουμε με κουράγιο για την εξεταστική (για όσους δεν έχουν τελειώσει και βρίσκονται σε πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας)

ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ.

2009-06-08T13:32:00.001-07:00

Γενικά λοιπόν έχω αρχίσει και κουράζομαι για μία ακόμα φορά με τη αδράνεια του ελληνικού λαού. Πραγματικά με κουράζει ψυχολογικά, με πληγώνει, με ενοχλεί, με νευριάζει, με κάνει να μισώ.

Ας που απαντήσει κάποιος στο εξής ερώτημα:

ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΤΙ ΕΝΑΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ ΤΟΝ ΒΟΛΕΥΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑ Η ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΕΙ?

Ας μου απαντήσει κάποιος που θεωρεί ότι θα αντισταθεί στην κυβέρνηση με την επιλογή του να μην ψηφίσει. Ας μου απαντήσει κάποιος με αρχίδια αν γίνεται.

Και ένα τελευταίο για όλους τους Έλληνες:

Βαρέθηκα να σας ακούω, να σας διαβάζω, να σας ζω κάθε μέρα. Μια ζωή κολλημένοι είστε, κυκλοφορείτε και βλέπετε φαντάσματα-ραγιάδων παντού, και σας βολεύει βεβαίως γιατί έτσι ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΜΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΕΣΕΙΣ, την ευθύνη την έχουν ΑΥΤΟΙ που «ούτως ή άλλως είναι όλοι ίδιοι και όλοι σας κλέβουν». Εσείς στην παραλία, στην αδιαφορία, στην απαξίωση, στην αδράνεια. Δε φταίτε εσείς ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΒΟΛΕΥΕΤΕ ΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΑΣ. ΦΤΑΙΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΑΚΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Ανίκανα ζώα, αφήστε τους να καταπατάνε ανθρώπινα δικαιώματα, να ξεφτιλίζουν αξίες και αρχές, να σας παίρνουν από πίσω και από μπρος και βγαίνετε μετά και στα κανάλια να λέτε με υφάκι ότι την Κυριακή θα πάτε παραλία «για να τους τη σπάσετε».

Και επειδή ξέρω την απάντηση και την έχω ακούσει πολλές φορές αυτές τις μέρες, θα σας πω ότι

ΟΧΙ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΩ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ

ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΟΙ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΘΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΣΤΗ ΓΑΜΟΠΑΡΑΛΙΑ ΑΛΛΑ ΨΗΦΙΖΑ

ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΑΠΛΑ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ.

ΔΕΝ ΕΞΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΕΝΑ ΚΟΠΑΔΙ ΠΡΟΒΑΤΑ.

μεταμεσονύκτιο ποστ

2009-06-04T14:14:00.000-07:00

Είχα πιει. Πολύ μάλλον. Ήταν και οι μέρες εκείνες που περνούσα καλά και συνεχώς έπινα. Ένας φίλος κάθισε δίπλα μου και ήταν σα να αφουγκραζόταν τη σιωπή μου. Δε μιλούσε, απλά βρισκόταν δίπλα μου για να νιώθω την ασφάλεια που μου χάριζε η παρουσία του. Έκρυβε την αμηχανία του κοιτώντας με δήθεν στοχασμό τα αστέρια του ουρανού. Εγώ μόνο το έδαφος κοιτούσα και κολυμπούσα ανάμεσα σε σκέψεις και συναισθήματα. Σκέψεις και συναισθήματα εντελώς ανάμεικτα. Επικίνδυνος συνδυασμός αλλά εν τέλει κάπως έτσι διαμορφώνεται ο κόσμος μας.

Αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή.

-Τι θα ήθελες τώρα για να νιώσεις καλύτερα;

Ξαφνικά όλες μου οι σκέψεις και τα συναισθήματα συμφώνησαν και στράφηκαν προς μία κατεύθυνση. Όλη η Ρόζα που είχα μέσα μου είχε στραφεί σε ένα και μόνο «θέλω» εκείνη τη στιγμή.

-Θα ήθελα να πάω σε αυτόν.

-Μάλιστα. Γι’ αυτόν γίνονται όλα λοιπόν. Που είναι;

Που είναι; Ε μα και βέβαια είναι στο τρεντοκλαμπάκι. Γι’ αυτό και μείναμε μακριά. Γιατί εκείνος είναι στο τρεντοκλαμπάκι και εγώ είμαι στο ροκάδικο. Εκείνος είναι εκεί κ εγώ είμαι εδώ. Εκείνος κοιτάει έτσι κι εγώ τα βλέπω αλλιώς.

-Θα σε πάω σε αυτόν. Έλα. Σήκω. Θα πάμε τώρα.

Ούτε που ήμουν σε θέση να το αναλύσω για να αποφασίσω. Ούτε χαζοί εγωισμοί ούτε υποκρισίες. Χωρίς ενδοιασμούς το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι θα τον δω. Σηκώθηκα και χώθηκα στην αγκαλιά του φίλου μου, μπήκαμε στο αυτοκίνητο και σε λίγο βρισκόμασταν έξω από το χαζό κλαμπάκι που ήξερα ότι μέσα ήταν εκείνος. Ο φίλος μου με οδηγούσε και οι κινήσεις του ήταν πολύ αποφασιστικές. Πλήρωσε στην είσοδο και ούτε που κατάλαβα πως με οδήγησε και με άφησε μπροστά του.

-Από εδώ και πέρα συνεχίζεις μόνη σου. Σε περιμένω πιο έξω.

Με άφησε μόνη. Τον έβλεπα. Ήμουν κοντά του. Εκείνος ήταν με τους φίλους του και ένα ποτό στο χέρι. Δε με είχε δει και έτσι είχα την ευκαιρία να μείνω για λίγο εκεί να τον κοιτάζω μέχρι να γυρίσει. Είχα την ευκαιρία να θυμηθώ μία μία όλες τις στιγμές μας και να γεμίσω το μυαλό μου με άπειρα «γιατί;». Γύρισε όμως. Με είδε και σα να σοβάρεψε η όψη του. Τον πλησίασα χωρίς δισταγμούς.

-Μπορώ να σου πω λίγο;

Άφησε βιαστικά το ποτό σε ένα φίλο του και ήρθε μαζί μου πιο πέρα.

-Ει ροζάκι, τι γίνεται;
-Ήθελα απλά να ακούσεις πως χτυπάει η καρδιά μου.

Δεν τον άφησα να ρωτήσει τι εννοούσα. Τον φίλησα και έβαλα το χέρι του στην καρδιά μου. Τον ένιωθα να λιώνει καθώς φιλιόμασταν. Έτρεμε. Τα χείλια του. Τα χείλια μου. Η καρδιά μου. Η καρδιά του. Ήμασταν ερωτευμένοι αλλά δεν ήμασταν μαζί γιατί .. Γιατί; Γιατί αλλιώς κοιτούσε αυτός και αλλιώς τα έβλεπα εγώ. Εκείνα τα μερικά λεπτά όμως κοιτούσαμε και οι δύο το ίδιο. Οι καρδιές μας χτυπούσαν το ίδιο δυνατά και μας είχαν στείλει σε ένα άλλο σύμπαν που μόνο σημασία έχει ο έρωτας.

Απομακρύνθηκα. Κοίταξε το πρόσωπο μου. Τα μάτια μου είχαν γεμίσει δάκρυα. Το βλέμμα του ικέτευε. Ικέτευε να μείνουμε και οι δύο για πάντα σε εκείνο το σύμπαν. Προσπάθησε να αγγίξει το πρόσωπο μου και να μαζέψει τα δάκρυα. Δεν τον άφησα. Ήθελα να μείνουν στο πρόσωπο μου καθώς θα απομακρύνομαι μακριά του. Έφυγα. Εκείνος έμεινε εκεί.

Δεν έχουμε ξαναμιλήσει από τότε.

Άρρωστοι, πρόβατα και ρομαντικοί

2009-06-01T05:02:00.000-07:00

Γυρνάω στο σπίτι και χαλαρώνω λίγο στο νετ μέχρι να ζεσταθεί το νερό και να κάνω ένα μπάνιο. Τι το θέλω αυτό το χαλάρωμα στο νετ κάθε μεσημέρι; Με νευριάζει, με κουράζει, με εξοργίζει, πάντως δε με χαλαρώνει. Ανοίγω τον browser και ξεψαχνίζω όλες τις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες και ενώ αρχικά ακούω εξαίσια τάνγκο κομμάτια από Astor Piazzolla ,όταν κλείνω το νετ ακούω Soulfly και Disturbed! Απίστευτο πόσο μπορεί να σε σοκάρει η αρρώστια του κόσμου. Απίστευτο και το γεγονός ότι πολλοί αυτή τη στιγμή διαβάζουν αυτές τις λέξεις και σκέφτονται «Δε βαρέθηκε να νευριάζει και να θυμώνει και να χαλάει τη διάθεση της έτσι για μερικές άσχημες ειδήσεις που διάβασε;». Το γνωρίζω αυτό γιατί και όταν βρίσκομαι μπροστά σε άλλους και ακούγεται κάποια άρρωστη είδηση και εγώ νευριάζω και εξοργίζομαι ακούω από τους τριγύρω ότι είμαι υπερβολική και εν ολίγοις ότι «Σιγά ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία κακοποίηση βρέφους είναι».

Και θα μου πεις τώρα, κι εσύ που κάθεσαι και θυμώνεις κ απλά χαλάς τη διάθεση σου τι καταλαβαίνεις; Ή ακόμα καλύτερα: Τι αλλάζεις; Και θα σου απαντήσω κι εγώ, ότι δε μένω παθητικά ουδέτερη σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, έχω μία άποψη τουλάχιστον και εν τέλει μπορεί και κάτι να καταφέρω Θα παραθέσω δύο παραδείγματα, ένα που συνέβη σήμερα και ένα άλλο παλαιότερο και θα επανέλθω στην ολοκλήρωση των συλλογισμών μου.

Σήμερα λοιπόν, έξω από το παλιό εφετείο, ένας τύπος ,με μία μοτοκρός μοτοσικλέτα χωρίς πινακίδες, είχε ανέβει στο πεζοδρόμιο και προσπαθούσε .. να πατήσει έναν αλλοδαπό που περπατούσε. Οι άλλοι πεζοί τον παρατήρησαν για την συμπεριφορά του και προσπάθησαν να του κλείσουν το δρόμο και τότε εκείνος έβγαλε από ένα χακί τετράγωνο τσαντάκι που είχε στο πόδι του .. ένα πιστόλι και απείλησε τους πεζούς να απομακρυνθούν και ύστερα έφυγε.
(http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1036173)

Χωρίς σχόλια για το περιστατικό!

Την Δευτέρα (25/5/09) στη Σητεία της Κρήτης, κάποιοι για κάποιο διεστραμμένο λόγο κρέμασαν πέντε σκυλιά και μάλιστα με τρόπο ώστε να μην πεθάνουν αμέσως αλλά ύστερα από 8 ώρες που έμειναν κρεμασμένα!
(http://www.zougla.gr/news.php?id=42382)

Χωρίς σχόλια για το περιστατικό!

Επιστρέφω λοιπόν στους συλλογισμούς μου μετά τα δύο παραδείγματα. Στο κάθε παράδειγμα υπάρχει ο άρρωστος άνθρωπος, στο πρώτο ο μοτοσικλετιστής και στο δεύτερο οι άγνωστοι που κρέμασαν τα σκυλιά. Αυτοί οι άνθρωποι είναι απλά άρρωστοι οι διεστραμμένοι και όσο και αν δε θέλουμε εμείς αυτοί θα υπάρχουν γιατί τα πάντα θεώνται σφαιρικά και αυτός είναι ο κόσμος μας, μία σφαιρικά θεώμενη πραγματικότητα. Ωστόσο όταν η διαστροφή ξεπερνάει το επίπεδο της θεωρίας και είναι εγκληματική διαστροφή δε μιλάμε πλέον για σφαιρικές πραγματικότητες αλλά για αδικία και καταπάτηση ελευθερίας και δικαιωμάτων. Σε αυτήν την περίπτωση υπάρχουν τα κατάλληλα μέσα για την αντιμετώπιση της κάθε διαστροφής.

Στο κάθε παράδειγμα επίσης υπάρχουν και οι ουδέτεροι άνθρωποι, αυτοί που έχουν ανοσία στην αδικία και την διαστροφή που υπάρχει στον κόσμο και είτε υποστηρίζουν την «φιλοσοφημένη» άποψη του ότι ο κόσμος μας είναι μίζερος και όλα αυτά συμβαίνουν και «ωχ αδελφέ τρέχα γύρευε» είτε τα βλέπουν μεν ως εγκλήματα αλλά ασχολούνται με δευτερεύοντα θέματα. Στο πρώτο παράδειγμα του indymedia, τα άτομα που έχουν σχολιάσει κάτω από το κείμενο ασχολούνται με το μπλουζάκι του μοτοσικλετιστή και αν αυτός ήταν ναζί ή σκίνχεντ και αν όλοι οι σκίνχεντ είναι ναζί! Στο δεύτερο παράδειγμα έχει γίνει ολόκληρο θέμα γιατί το youtube αφαίρεσε το βίντεο του Agroschannel (Το οποίο βίντεο εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιος το τράβηξε και αν ακόμα τα σκυλιά ήταν ζωντανά και οι άλλοι τα τραβούσαν βίντεο για δημοσιογραφικούς λόγους ή έστω για τεκμήρια στις καταγγελίες. Πραγματικά ελπίζω ότι δε συμβαίνει κάτι τέτοιο) ενώ ας πούμε το youtube έχει δεχθεί να φιλοξενήσει άλλα βίντεο με κάτι χοίρους που έθαβαν ζωντανούς στην Αίγυπτο. Σα να λέμε «Τον σκότωσε!» και να απαντάμε «ΘΕΕ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕ ΛΕΚΙΑΣΕ ΤΟ ΠΑΡΚΕ;!;!»

Υπάρχει βέβαια και σε κάθε παράδειγμα η κάθε suspiria που διαβάζει την είδηση και εξοργίζεται και βρίζει και χτυπιέται μόνη της και την κοιτάνε όλοι σαν χάνοι και λένε

-Μα πας καλά παιδί μου; Τι χτυπιέσαι και βρίζεις σα δαίμονας; Εσύ θα αλλάξεις τον κόσμο;

Και επειδή μου την έδινε όλη αυτή η κατάσταση έκατσα και το φιλοσόφησα λίγο και αποφάσισα ότι καλά κάνω και χτυπιέμαι σα δαίμονας γιατί όπως υπάρχει ο διεστραμμένος και ο άρρωστος που ποτέ δε θα αλλάξει μυαλά έτσι θα υπάρχω κι εγώ που κάθε του πράξη θα με εξοργίζει και θα με νευριάζει και ποτέ δε θα με συνηθίσει στη διαστροφή του. Η διαστροφή και η αρρώστια θα είναι μόνο για τον εαυτό του και για αυτούς που τον ανέχονται, αλλά όχι για εμένα.
Και θα μου πεις και πάλι, και τι θα αλλάξεις που δε θα ανέχεσαι θεωρητικά την αρρώστια τους; Αλλά όταν δεν ανέχεσαι κάτι θεωρητικά με επιμονή ,θα φτάσεις και στο πρακτικό επίπεδο που ούτε εκεί θα το ανεχτείς, ενώ είναι σχετικά αδύνατον όταν ανέχεσαι κάτι θεωρητικά να το εμποδίσεις πρακτικά. Και προσωπικά έχω βρεθεί αρκετές φορές στο πρακτικό επίπεδο και έχω δει κι άλλους ανθρώπους να φτάνουν σε αυτό και έχω δει κι ανθρώπους να χάνονται γιατί έφτασαν σε αυτό την λάθος στιγμή. Και τι κέρδισαν; Κάτι το οποίο δεν αντιλαμβάνονται αυτοί που ρωτούν «και τι κέρδισαν;»

Ζεεεεεστη! *&@!(@!

2009-06-01T05:01:00.000-07:00

Κάπως έτσι αρχίζει το καλοκαίρι. Με ζέστη. Τυπικά δηλαδή γιατί στην πραγματικότητα οι πολλοί ονομάζουν «καλοκαίρι» το ρεπό και τις διακοπές στην παραλία. Αυτό το καλοκαίρι ξεκινάει με ένα αισιόδοξο μποτιλιάρισμα σε κάποια εθνική οδό ή με ένα παρείστικο στοίβασμα σε κάποιο πλοίο. Έτσι είναι αυτά. Η μιζέρια του κόσμου η οποία φτιάχνει γραφικές εικόνες και τελικά όσο κι αν γκρινιάζουμε κάποια στιγμή ανακαλύπτουμε πόσο την αγαπάμε και πόσο συνυφασμένη είναι η ζωή μας με αυτήν.

Προς το παρόν βέβαια αργεί ακόμα το ρεπό και οι περισσότερες εξεταστικές στα πανεπιστήμια δεν έχουν αρχίσει καν οπότε απλά το καλοκαίρι είναι στις κακιές του. Μία εξουθενωτική πρωτεύουσα όπου ο ήλιος καίει (για όλους), στοιβαγμένοι επιβάτες των μέσων μαζικής μεταφοράς μες τη ζέστη και τον ιδρώτα, άλλοι άνθρωποι που περπατούν εξοπλισμένοι πάντα με μπουκάλια νερού και βεντάλιες. Τουρίστες αναψοκοκκινισμένοι τρέχουν τριγύρω και βαριανασαίνοντας προσπαθούν να χαμογελάσουν στις φωτογραφίες. Μία Πανεπιστημίου, μία Σταδίου, μία Πατησίων, μία Αλεξάνδρας που είναι αληθινοί φούρνοι τις ώρες του μεσημεριού που όλοι σχολάνε.

Μικρές ανακουφίσεις είναι τα βράδια που φεύγει ο ήλιος και πέφτει λίγο η θερμοκρασία. Σταματάνε τα αγκομαχητά και οι απελπισίες ιδρώτα. Κάπως καλύτερα είναι αλλά και πάλι το επόμενο πρωί περιμένουν υποχρεώσεις που θα ολοκληρωθούν υπό την υψηλή θερμοκρασία και τον καυτό ήλιο.

Κι έχουμε ακόμα. Δεν τελείωσε ούτε ο Μάιος. Προσωπικά με ενοχλεί πάρα πολύ η ζέστη του καλοκαιριού και ιδιαίτερα το κάψιμο του ήλιου. Θυμάμαι ένα ιδανικό καλοκαίρι στο Όσλο και στην Κοπεχάγη που ενώ ήταν Αύγουστος μήνας, οι συνθήκες ήταν ανθρώπινες. Συννεφιά μεν αλλά πολύ ωραίος καιρός. Εδώ το μόνο που μου αρέσει στο καλοκαίρι είναι το μπάνιο στη θάλασσα και οι συναυλίες. Η ζωή στα μεσοδιαστήματα αυτών είναι απλά απάνθρωπη για ‘μενα. Γούστα.

Ο Μεγαλύτερος Φασίστας

2009-05-19T07:59:00.000-07:00

Μεγαλύτερος των μεγάλων Ελλήνων, με την ψήφο 127.500 Ελλήνων είναι ο μεγαλύτερος φασίστας όλων τον εποχών, ο Αλέξανδρος ο Μέγας ή αλλιώς ο Μακεδών. Καταρχάς συγχαρητήρια στη φοβερή ψηφοφορία του Σκάι και επίσης συγχαρητήρια στα 127.500 σκατόμυαλα που κυκλοφορούν ανάμεσα μας.

Εντάξει, παραδέχομαι ότι οι 127.500 Έλληνες είναι μόλις ένα μικρό μέρος του ελληνικού λαού και ότι δε σημαίνει ότι επειδή αυτοί είχαν το θράσος να ψηφίσουν ως μεγαλύτερο Έλληνα, τον αντίστοιχο Χίτλερ της Γερμανίας, όλοι οι Έλληνες συμφωνούν με αυτό, ούτε είναι αλήθεια ότι τα 2-3 άτομα που έτυχε να συζητήσω μαζί τους μετά το αποτέλεσμα αντιπροσωπεύουν το λαό που δεν ψήφισε, αλλά είναι αλήθεια ότι αν μπεις σε μία τάξη από τις πρώτες του δημοτικού σχολείου και ρωτήσεις τα παιδιά τι είναι ο Μέγα Αλέξανδρος θα σου απαντήσουν όλα ότι είναι ήρωας πολέμου!

Γιατί πολύ απλά έτσι τον παρουσιάζουν. Φτάσαμε σήμερα να πιστεύουμε ότι ο Μέγα Αλέξανδρος είναι εθνικός ήρωας! Θυμάμαι και εγώ από το δημοτικό και ύστερα από το γυμνάσιο να μας τα λένε ξανά και ξανά και να μας δείχνουν φοβερούς χάρτες με τρανές κατακτήσεις και να μας μιλάνε για την ανδρεία του σούπερμαν Μέγα Αλέξανδρου που πολέμησε και νίκησε λαούς και υποδούλωσε άλλους μεγάλους στρατηγούς και βασιλιάδες και γούρλωναν τα μάτια μας και φούσκωναν τα στήθη μας με εθνικοφροσύνες και περηφάνιες ψεύτικες.

Αλλά ποτέ δε μας μίλησαν και ποτέ δε μιλάνε για τους άντρες που σκότωσε και βασάνισε, για τις μάνες που βίασε μπροστά στα παιδιά τους και για τα παιδιά που αποκεφάλισε και έκαψε. Ποτέ δεν λένε ότι αυτός ο τρανός χάρτης με τις σημαδεμένες κατακτήσεις της τεράστιας αυτοκρατορίας του Αλέξανδρου, στην ουσία απεικονίζει πτώματα και σκλάβους, βεβηλωμένες πόλεις, κατεστραμμένους πολιτισμούς. Δεν έχει καμία διαφορά από τον Χίτλερ του 1940, ο οποίος επίσης πολεμούσε και σκότωνε για να επεκτείνει το κράτος του και να επιβάλλει την Γερμανία στους άλλους λαούς της Ευρώπης. Ακριβώς έτσι και ο Αλέξανδρος, σκλάβωνε και σκότωνε για να επιβάλλει την τότε Μακεδονία.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι άνθρωποι που φέρνουν ως επιχειρήματα την ανδρεία, την ευφυΐα και την ηγετική ικανότητα, είναι απλά χαζοί και άστοχοι. Γιατί αν το πάρουμε εντελώς αντικειμενικά, με τα μέσα της κάθε εποχής και με την κριτική ικανότητα που είχε ο λαός της Μακεδονίας και της Γερμανίας, αντιστοίχως ο Μέγα Αλέξανδρος ήταν κατά πολύ λιγότερο ευφυής σε σχέση με τον Χίτλερ, αν αναλογιστούμε ότι ο Χίτλερ μέσα στους δύο τόμους του «Ο Αγών μου» ξεδιπλώνει μία φοβερή πτυχή της πειθούς και χρησιμοποιεί φοβερές τεχνικές διπλωματίας ,ενώ ο Μέγα Αλέξανδρος ,για να παρακινήσει έστω τους Μακεδόνες, απλά εξουδετέρωσε τους υπόλοιπους υποψήφιους του θρόνου, στη συνέχεια κατέλαβε το θρόνο και εν τέλει απλά χρησιμοποίησε την δύναμη της εξουσίας, και καμία πειθώ, κανένα επιχείρημα, καμία διπλωματία. Μπορεί όντως να είχε στην εκστρατεία του μία άπταιστη στρατηγική αλλά ούτε αυτό δικαιολογεί κάτι, εφόσον και ο Χίτλερ είχε σχεδιάσει στρατηγικά πολύ ορθά το στρατό και τις κινήσεις του και ο στρατός της Αμερικής έχει σήμερα μία πολύ καλή στρατηγική και υπάρχουν άλλα πολλά παραδείγματα.

Και δεν συγκρίνω τον Μέγα Αλέξανδρο με τον Χίτλερ για να αναδείξω το Χίτλερ, προς θεού. Κάνω αυτή τη σύγκριση απλά για να καταλάβουν και όσοι έχουν μείνει στα εθνικά φρονήματα του σχολείου και του κράτους, ότι ο Μέγα Αλέξανδρος είναι για την Ελλάδα ότι ήταν ο Χίτλερ για τη Γερμανία. Από εκεί και πέρα όσοι θέλουν να παραβλέπουν τον φασισμό και τα εγκλήματα πολέμου που έκανε ο Μέγα Αλέξανδρος και να τον θαυμάζουν ως ήρωα για τις ηγετικές του ικανότητες και την ευφυΐα του έχουν δικαίωμα να το κάνουν, απλά ας παραδέχονται τα φασιστικά φρονήματα τους και ας παρατήσουν τις υποκρισίες του τύπου ότι «όλοι οι άλλοι είναι φασίστες και εθνικιστές αλλά εμείς είμαστε Έλληνες και δικαιολογημένα πιστεύουμε σε αυτές τις ιδεολογίες λόγω τις ανωτερότητας μας»!

Άι στο διάολο πάλι απολίτιστοι!

Η ΜΑΧΗ των Πανελληνίων Εξετάσεων αρχίζει!

2009-05-19T07:58:00.000-07:00

Πριν αρχίσω το παραλήρημα να ευχηθώ "Καλή επιτυχία" στα παιδιά που ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ άυριο για μία θέση στον μίζερο τούτο κόσμο!

Και τώρα:

Πέρυσι τέτοιες μέρες ήμουν και εγώ μία από τους χιλιάδες υποψηφίους των Πανελληνίων Εξετάσεων οι οποίες για το έτος 2009 θα ξεκινήσουν αύριο και θα διαρκέσουν μέχρι το τέλος του μήνα. Ήμουν ίσως από τους τυχερούς που είχαν δουλέψει σωστά όλη τη χρονιά και μιας και ήμουν και στην τεχνολογική κατεύθυνση η οποία στηρίζεται στην κατανόηση των αντικειμένων (υποθετικά τουλάχιστον) , και όχι στην αποστήθιση, είχα το περιθώριο για περίπου κανένα μήνα πριν τις πανελλήνιες να σταματήσω εντελώς το διάβασμα και να αρχίσω τις καλοκαιρινές διακοπές, με αποτέλεσμα να κάνω μία ώρα επανάληψη τους τύπους της φυσικής και των μαθηματικών τις παραμονές και την επόμενη μέρα να πάω στο σχολείο με σαγιονάρα –τι τρέντι- μαγιό και απίστευτη ψυχραιμία για να γράψω.

Θυμάμαι ότι το μόνο που με άγχωνε ήταν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με τους στομφώδεις τίτλους «Χιλιάδες μαθητές στον αγώνα των πανελληνίων» και «Χιλιάδες μαθητές μάχονται για το μέλλον τους» και περίμενα ότι θα πάμε εκεί με πανοπλίες και θα μας βαρέσουν σειρήνες για να την έναρξη αλλά τελικά το κουδούνι χτύπησε κοινότυπα και επίσης στη συνέχεια προσευχηθήκαμε στον ύψιστο κοινότυπα (πουθενά δεν πας χωρίς την ευλογία του) και όλα νορμάλ και ωραία μέχρι την τελευταία στιγμή. Απορώ με αυτούς που γράφουν πρωτοσέλιδα με αγώνες και μάχες και πολέμους, απορώ τι θέλουν ακριβώς να πετύχουν. Η συμβουλή μου γι αυτούς είναι , όχι μόνο γι αυτό το θέμα, και για πολλά άλλα στα οποία πάλι εντοπίζουν εμπόλεμες εικόνες, να ανοίξουν όσο περισσότερο μπορούν την παλάμη τους και να μουτζώσουν τα σκατόμυαλα τους κι ας τολμήσει κανείς , που να έχει δώσει πανελλήνιες, να με λογοκρίνει.

Όλοι και όλα ζουν γι αυτό. Ένα σάπιο μέλλον που κρέμεται από 3 ώρες της ζωής σου. Μπορεί να έχεις δουλέψει όλη τη χρονιά , ακόμα και τις προηγούμενες χρονιές και να ήσουν συνεπείς σε όλες σου τις υποχρεώσεις διαβάσματος, μπορεί οι γονείς σου για πολλούς μήνες να κατέθεταν σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα ένα σημαντικό μέρος των εισοδημάτων τους, μπορεί να έχεις περάσει την εφηβεία σου μέσα σε διαγωνίσματα, αποτυχίες, πιέσεις και κάτω από τη βάση γραπτά, αλλά θα κριθείς μία φορά. Θυμάμαι τον εαυτό μου στην Τρίτη λυκείου πλέον, όχι στο τέλος αλλά στα μέσα της χρονιάς, έχοντας τις πιέσεις από τα μαθήματα και το βάρος του ότι οι γονείς μου έδιναν πάνω από χίλια ευρώ σε ιδιαίτερα (γιατί έκανα και ελεύθερο/γραμμικό σχέδιο) να φοβάται να κλάψει γιατί θα έχανε ώρα από το διάβασμα. Μετά τις πανελλήνιες παρέλαβα έναν διαλυμένο εαυτό, ο οποίος είχε χάσει όλη του τη δημιουργικότητα, δεν ξανασχολήθηκε με κινηματογράφο, ζωγραφική, ποίηση, γλυπτική, φωτογραφία , αντικείμενα τα οποία παλιά τον κρατούσαν ζωντανό, απλά και μόνο έπεσε με τα μούτρα στο αλκοόλ, στα ξενύχτια και στο χόρτο. Μόνο το γράψιμο μου έμεινε και επιμένω σε αυτό μήπως και ανακτήσω και τα υπόλοιπα.

Από τη Δευτέρα Λυκείου το σχολείο βάζει ήδη τα παιδιά σε κατεύθυνση. Αρχίζουν τα ιδιαίτερα και τα φροντιστήρια, και στο σχολείο πηγαίνουν μόνο για τα μαθήματα της κατεύθυνσης και τα υπόλοιπα , της γενικής παιδείας χαρακτηρίζονται «η ώρα του παιδιού». Οι μαθητές περιφρονούν τους καθηγητές που διδάσκουν τα μαθήματα γενικής παιδείας και εκείνοι είτε τα παρατάνε και εισπράττουν χωρίς ενδοιασμούς το μισθό είτε επιμένουν με ηθική και είναι οι στριμμένοι ανοργασμικοί που δεν καταλαβαίνουν «τον πόνο των μαθητών». Που όντως υπάρχει «πόνος των μαθητών» γιατί ο άλλος είναι 17 χρονών και μόλις έμαθε να κάνει σεξ και μόλις έμαθε να χορεύει και να περνάει καλά και θέλει να βρει μία ισορροπία στη ζωή του και το σύστημα τον βάζει σα σκλάβο να διαβάζει με την απειλή του τίτλου του αποτυχημένου της κοινωνίας (=επαγγέλματα χωρίς επιστημονική εξειδίκευση , λχ. οικοδόμος, γεωργός, ψαράς, υπάλληλος). Εκείνος συμφωνεί με το σύστημα, υποκύπτει δηλαδή κατά μεγάλο ποσοστό στις πιέσεις της οικογένειας του γιατί ούτε συνειδητοποιεί την πολυπλοκότητα του βιοπορισμού και προσπαθεί να παραγκωνίσει τον ενθουσιασμό της ηλικίας του και να κλειστεί σε κάτι το οποίο δεν τον αντιπροσωπεύει, σε κάτι το οποίο καταστρέφει τη δημιουργικότητα του, τη ζωντάνια του απλά, γιατί του ζητάει να μάθει μηχανικά κάποια πράγματα κ να εξεταστεί σε αυτά. Δε θα μπω στη διαδικασία να κρίνω τώρα την ύλη της Φυσικής ή των Μαθηματικών αλλά θεωρώ ότι περισσότερο σε αυτά τα δύο μαθήματα αυτό ζητάνε από τους μαθητές, για να μη μιλήσω για την Πληροφορική στης οποίας το βιβλίο το COMPACT DISC περιγράφεται ως «νέα τεχνολογία» και «μάννα εξ ουρανού». Κωμικοτραγικές καταστάσεις.

Τέλος πάντων σημασία δεν έχουν οι λεπτομέρειες. Σημασία έχουν τα εξής:

Α. Πρέπει εμείς οι ίδιοι να καταργήσουμε την κοινωνική αντίληψη η οποία λέει ότι αν δεν περάσεις σε κάποιο πανεπιστήμιο θα μείνεις άνεργος ή θα είσαι άχρηστος ή θα θεωρείσαι κατώτερος κοινωνικά. Δηλαδή , για όνομα του Δία, βρισκόμαστε στο 2009 και νομίζουμε ότι οι αγρότες έχουν βρώμικα και γρατζουνισμένα χέρια και οι οικοδόμοι είναι ηλιοκαμένοι (ή μάλλον στη δική μας πραγματικότητα νομίζουμε ότι οι οικοδόμοι είναι αλλοδαποί). Αν όλα αυτά τα χρόνια δεν μπαίναμε στα πανεπιστήμια τυφλά θα γνωρίζαμε την εικόνα του Γερμανού αγρότη ο οποίος κυκλοφορεί με Mercedes Benz λιμουζίνα και στον αγρό η μόνη του ασχολία είναι να ρυθμίζει μηχανήματα. Εντάξει, βέβαια άλλες πεδιάδες έχει η Γερμανία αλλά πόσες παρατημένες καλλιέργειες υπάρχουν στην Ελλάδα; Και θα σας πω ένα παράδειγμα από τον τόπο μου που το ζω πραγματικά. Στα νότια χωριά της Χίου υπάρχει η γνωστή καλλιέργεια των μαστιχόδεντρων. Πριν λίγα μόνο χρόνια η καλλιέργεια ήταν ελάχιστη (σε σχέση με τώρα) και οι νέοι των οικογενειών στις οποίες άνηκαν αυτές οι καλλιέργειες έφευγαν από την Χίο και σπούδαζαν σε πανεπιστήμια. Μετά , κατά τύχη σχεδόν, ξαφνικά ήρθε η τεράστια ζήτηση για τη μαστίχα και τα προϊόντα της και μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα άνοιξαν μέχρι και μαγαζί στη New York και ξαφνικά όλοι οι κάτοικοι των νοτιόχωρων της Χίου «ξαναβάζουν μπρος» καλλιέργειες και σοδειές, και αναπτυξιακά προγράμματα και γίνεται εκεί κάτω της τρελής και ανεβαίνουν στην πόλη της Χίου με καλογυαλισμένα αυτοκίνητα και ακριβά κοστούμια.

Β. Πρέπει να σταματήσει ο σκοπός του σχολείου να είναι οι πανελλήνιες εξετάσεις και η εισαγωγή στα πανεπιστήμια ή τουλάχιστον ας μην κοροϊδευόμαστε, ας βάλουμε μία κατεύθυνση από τα 5 έτη του παιδιού, όπως κάνουν σε άλλες «όμορφες» χώρες και ας καταργήσουμε τη γενική παιδεία, δηλαδή όχι τίποτα άλλο αλλά στην τελική αυτός που την πληρώνει είναι ο μαθητής που πηγαίνει στο σχολείο και χάνει την ώρα του –έτσι όπως έχουν τα πράγματα τώρα- και μετά τρέχει να προλάβει κ τα μαθήματα του φροντιστηρίου όλο το απόγευμα και το διάβασμα. Και αν είναι και γίνει αυτό ας αλλάξει ο τίτλος του εκπαιδευτικού ιδρύματος και να μη το λέμε πλέον «Σχολείο» να το λέμε «Βιομηχανία εξειδικευμένων ρομπότ». Όταν ήμουν ακόμα στις σχολικές τάξεις είχα γνωρίσει πολύ καλούς καθηγητές σε μαθήματα γενικής παιδείας, όπως Θρησκευτικά, Κοινωνιολογία, Δίκαιο, Λογοτεχνία και έχω κρατήσει γνώσεις από αυτά. Θύμωνα τότε με κάποιους από τους συμμαθητές μου που παρόλο που οι καθηγητές ήταν καλοί και το μάθημα ήταν ενδιαφέρον εκείνοι απαξιούσαν και έπαιζαν ή έβγαιναν έξω κτλ . Τώρα που το βλέπω πιο σφαιρικά θεωρώ ότι δικαιολογημένα αγνοούσαν το μάθημα γιατί πολύ απλά τα μαθήματα της γενικής παιδείας πρέπει να ενυπάρχουν στο σύστημα, όχι ως δευτερεύοντα αλλά ως ισόβαθμα με τα μαθήματα της κατεύθυνσης, και για να γίνει αυτό υπάρχει μόνο ένας τρόπος, η κατάργηση της σχέσης των μαθημάτων της κατεύθυνσης με το πανεπιστήμιο και αναπότρεπτα από το μέλλον των μαθητών. Επίσης να αφήνει , με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το σχολείο περιθώριο στο μαθητή να έχει κουράγιο να παρακολουθήσει τα μαθήματα, ότι αυτό μπορεί να υπονοεί.

Γ. Δεν είναι δυνατόν να κρίνεται η αξία των μαθητών από τις εξετάσεις. Δεν είναι δυνατόν ένας μαθητής να δουλεύει εκατό ασκήσεις μαθηματικών όλο το χρόνο και να κριθεί η αξία του από μόνο μία ούτε είναι δυνατόν στα θεωρητικά μαθήματα να σχολιάζουν οι μαθητές τις ιδέες του κειμένου και να κρίνονται γι’ αυτό και εν τέλει για τις ιδέες τους. Παρομοίως είναι εντελώς παράλογο σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα να υπάρχει θεσμός ο οποίος κρίνει νόμιμα τις ιδέες του μαθητή, και αναφέρομαι στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας, στην εξέταση του οποίου ζητείται από το μαθητή να αναπτύξει ένα κείμενο σχετικά με κάποιο ορισμένο θέμα και να εκθέσει τις ιδέες του, αλλά αυτό είναι εντελώς υποθετικό γιατί ο μαθητής πρέπει να προετοιμαστεί κατά τη διάρκεια της χρονιάς να αναπτύξει τις κοινώς αποδεκτές απόψεις. Πέρυσι είχα τρομάξει με συμμαθητές και συμμαθήτριες που αποστήθιζαν είτε ολόκληρες εκθέσεις είτε σχεδιαγράμματα με επιχειρήματα και όταν ο καθηγητής στο σχολείο μας έβαλε έκθεση με θέμα «Τι θα θέλαμε να αναπτύξει σε διάφορους τομείς η ΕΕ στο μέλλον» τα 15 στα 17 παιδιά έγραψαν τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της ΕΕ. Αν είναι να υπάρχουν πανελλήνιες εξετάσεις, τουλάχιστον ας υπάρχουν πιο σύνθετες διαδικασίες οι οποίες θα δίνουν περισσότερες ευκαιρίες στο μαθητή και έναν τελικό γενικό μέσο όρο. Είναι άδικο το σύστημα «μια και έξω».

Προσωπικά αυτές ήταν και οι απόψεις μου και πέρυσι που εξεταζόμουν και εγώ αλλά δε μίλησα καθόλου μέχρι το τέλος, γιατί ήμουν τόσο φοβισμένη που σκεφτόμουν ότι αν μιλήσω θα με κατηγορήσουν ότι έχω αυτές τις ιδέες γιατί φοβάμαι ότι θα αποτύχω ή ότι το λέω για να είμαι ασφαλής αν αποτύχω, δηλαδή ότι θα δήλωνα μετά αντίθετη του θεσμού και θα φαινόταν ότι απαξίωσα. Μπήκα λοιπόν στην διαδικασία σχεδόν από πρόκληση και πείσμα και περίμενα να βρεθώ σήμερα στη θέση που βρίσκομαι, με 22000+ μόρια στην σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και να κράξω με όλο μου το μίσος τις ΓΑΜΗΜΕΝΕΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ που πραγματικά , ως ευαίσθητο και παρανοϊκό άτομο με διέλυσαν και γιατί όλο αυτό; Για να μπω σε μία από τις καλύτερες σχολές της χώρας –θεωρητικά- η οποία υπολειτουργεί, για να ψάχνω τον καθηγητή της έδρας να μου κάνει μάθημα, για να χάνω 2 μήνες από τη ζωή μου σε καταλήψεις και ύστερα να γυρίζω στη σχολή και να προσπαθώ να κάνω αποτοξίνωση από το αλκοόλ και να φτιάξω το ωράριο μου ώστε να κοιμάμαι φυσιολογικές ώρες, για να ψάχνω βιβλία, για να ψάχνω τεχνολογικά μέσα στα εργαστήρια, για να ψάχνω υλικά, για να ψάχνω ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ. Και αν το βρω θα σας σφυρίξω αλλά μην αναμένετε στο εγγύς μέλλον.

(15.05.09)

Στα Εξάρχεια

2009-05-07T17:29:00.000-07:00

Κάπου μεταξύ Ναυαρίνου και Ζωοδόχου Πηγής κατάφερα να βρω λίγη σκόνη από το ουτοπικό όνειρο της αναρχίας. Ήταν άνθρωποι, μορφές από αυτές που συνήθως κατηγορούνται, μορφές αντιδραστικές, διαφορετικές, αναρχικές, όχι μικρής ηλικίας αλλά ούτε και μεγάλης, που έπαιζαν μπάλα σε έναν κύκλο κάπου στην άκρη του πάρκου. Κάποιοι από αυτούς φορούσαν σκισμένα ρούχα, άλλοι βρώμικα, άλλοι είχαν μοικάνα ή ράστα, κάποιος φορούσε μία μαύρη δερμάτινη καμπαρντίνα και μαύρες βαριές μπότες, ένας άλλος είχε πολλά πίρσινκ στο πρόσωπο και άλλος είχε βαμμένα μαλλιά. Όλοι αυτοί είχαν σχηματίσει έναν κύκλο και με μία παιδική πλαστική μπάλα έπαιζαν για πολλή ώρα. Ήταν όλοι το ίδιο προσηλωμένοι στο παιχνίδι και κανένα στοιχείο του περιβάλλοντος δεν τους αποσπούσε την προσοχή.

Οι σχέσεις μεταξύ τους είχαν διαμορφωθεί με έναν απολύτως παιδικό και αθώο τρόπο. Όπως τα παιδάκια παίζουν όλα μαζί σε μία παιδική χαρά και κανένα από αυτά δεν κρίνει το άλλο για την εθνικότητα του ή για την οικογενειακή του κατάσταση ή για το οτιδήποτε τέλος πάντων, έτσι κι αυτοί είχαν βρεθεί να παίζουν μεταξύ τους, όλοι τους διαφορετικοί με μόνο τους κοινό στοιχείο τη διαφορετικότητα. Αυτή ήταν η αναρχία της στιγμής εκείνης. Η πλήρης απουσία των προσδιορισμών.

Το πάρκο είναι ακριβώς διαμορφωμένο, τυχαία και αυθόρμητα, γι’ αυτό το σκοπό. Έχει τα στοιχεία που ορίζουν ένα χώρο, δηλαδή έχει δρομίσκους, καθίσματα, στεγασμένο χώρο, ορισμένες περιοχές, αλλά δεν επιβάλλει αυτά τα στοιχεία στον επισκέπτη, δεν καθορίζει τις επιλογές του και τις κινήσεις του. Οι πάγκοι δεν είναι αυστηρά τοποθετημένοι στο έδαφος ούτε καν είναι ίδιοι μεταξύ τους. Οι δρομίσκοι δεν υποδεικνύουν διαδρομές, απλά υποδηλώνουν την ύπαρξη του ορισμένου χώρου. Ο καθένας που περνάει από το πάρκο μπορεί να διακρίνει μία υποτυπώδης δομή η οποία δεν τον αναγκάζει να κινηθεί ή να δράσει κάπως συγκεκριμένα, αντιθέτως του δίνει την ευκαιρία να αράξει όπου θέλει, να ξαπλώσει, να καθίσει, να συγκεντρώσει την παρέα του ή να τη διασκορπίσει, να μιλήσει ή να πιει μπύρες ή να κάνει ποδήλατο ή να παίξει με τα σκυλιά ή οτιδήποτε νιώθει ότι θέλει να κάνει εκείνη τη στιγμή. Το πάρκο είναι μία πνοή γι αυτόν που νιώθει ότι πνίγεται στην τεράστια πόλη με τους αυστηρούς κανόνες, τις καθορισμένες κατευθύνσεις, τις συγκεκριμένες δομές που ορίζουν εν τέλει τις ανθρώπινες δράσεις, συμπεριφορές, σκέψεις, συναισθήματα.

Στο πάρκο η κυρίαρχη ιδεολογία είναι ότι όλοι συνυπάρχουν με όλους. Αυτό άλλωστε είναι και ιδεολογία των Εξαρχείων. Δικηγόροι, πολιτικοί, λογοτέχνες, αρχιτέκτονες, καλλιτέχνες συνυπάρχουν με πρεζόνια, μετανάστες, αναρχικούς, φρικιά. Όλοι με όλους. Ειρηνικά. Είναι η περιοχή με τα καλά θέατρα, τους εκδοτικούς οίκους, τους σινεφίλ κινηματογράφους και τα underground μπαρ και κλαμπ, τα μεταλάδικα, τα στέκια των αναρχικών και των μορφών αντίδρασης.

Είναι η περιοχή που όλα συνυπάρχουν ειρηνικά και η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι ότι η κοινωνία, οι δημοσιογράφοι-σαΐνια και οι πολιτικοί που δεν γνωρίζουν τα Εξάρχεια, θέλουν να διαδίδουν ότι κυριαρχεί ένας πόλεμος όπως λένε και ξανά λένε. Τα Εξάρχεια από μόνα τους ως περιοχή είναι μία επανάσταση, γι’ αυτό και ενοχλούνται όλοι αυτοί. Είναι αντίδραση στο καθορισμένο, στους προσδιορισμούς και στο συγκεκριμένο, πολύ απλά είναι αντίδραση στις ταμπέλες που θέλει να δίνει η κοινωνία στους ανθρώπους και στις πράξεις για να ελέγχει τα μέλη της και να κρατάει την ισορροπία που τη συμφέρει.

(το κείμενο θα το χρησιμοποιήσω για εργασία της σχολής , αν αναρωτιέστε γιατί δεν έχει καντήλια :P )

I'm 18

2009-04-18T09:50:00.001-07:00

Είμαι ακόμα 18. Για την ακρίβεια είμαι 18 χρονών και 367 ημερών. Και αύριο 19. Μεγάλωσα. Αποκλείεται. Και χτες το βράδυ γύρισα στο σπίτι μεθυσμένη όπως είχα γυρίσει και από ένα σχολικό πάρτι στην Δευτέρα γυμνασίου. Ξερνούσα και έκλαιγα και φώναζα τη μαμά μου. Μα λογικό είναι. Κύκλους κάνει η ζωή, μόνο κύκλους. Η Γη δε κινείται ευθύγραμμα. Κύκλους κάνει. Και το σύμπαν κύκλους κάνει, γυρίζει και γυρίζει και γυρίζει. Δεν προχωρώ ευθύγραμμα. Κύκλους κάνω. Κύκλους που προσαρμόζονται κάθε φορά σε διαφορετικές αντιλήψεις, σε διαφορετική ωριμότητα και απαιτήσεις. Κύκλοι όμως είναι.

Και είναι και η ευχή , η οποία επίσης κύκλους κάνει. Φέτος είναι κάπως πιο ανισόρροπη αλλά μοιάζει πάλι με της Δευτέρας Γυμνασίου την ευχή. Μέσα στο μεθύσι και τη μαστούρα σκέφτομαι «Θα τα σπάσω όλα». Θα κλείσω τα μάτια μου και θα ευχηθώ να είναι αυτά τα τελευταία γενέθλια, θα φυσήξω τα κεριά και θα πετάξω την τούρτα από το δεύτερο όροφο στο ισόγειο και όταν σκάσει κάτω και διαλυθεί εγώ θα σκάσω στα γέλια και θα διαλυθώ. Τα επόμενα 10 λεπτά σκέφτομαι να ευχηθώ να βάλω ένα πρόγραμμα στη ζωή μου το οποίο επιτέλους θα περιέχει και τη σχολή. Είμαι η τύπισσα που όταν σκεφτεί να αυτοκτονήσει θα ψάχνει μαργαρίτα να μαδήσει για να αποφασίσει.

Δευτερόλεπτα. Μέσα σε δευτερόλεπτα όλα αλλάζουν και όλα πορείες ακολουθούν. Αυτά είναι τα 18. Τη μια στιγμή χορεύεις, γελάς, πίνεις και είσαι το πιο δημοφιλές άτομο στο μαγαζί. Μέσα σε δύο δευτερόλεπτα που χρειάζεται να ολοκληρωθεί μία φράση όλα αλλάζουν και είσαι εντελώς μόνη, λιώμα, δεν έχεις πώς να γυρίσεις σπίτι, θεωρείς ότι όλοι σε μισούν και σε χλευάζουν και το κυριότερο είναι ότι δεν έχεις ούτε μία αγκαλιά να χωθείς μέσα και να ανασάνεις ήρεμα έστω και για λίγο. Αυτά είναι τα 18. Τη μια στιγμή βρίσκεσαι με παρέα και κάνεις πλάκες και τους αγαπάς και την άλλη στιγμή κλαις σαν τρελή σε μια σκοτεινή γωνία γιατί κανένας δε σε αγαπάει και κανέναν δεν αγαπάς. Αυτά είναι τα 18.

Και τα 19; Πώς θα είναι; Πόσο χαζός πρέπει να είσαι για να θεωρήσεις ότι θα σβήσουν 19 ελάχιστες φλογίτσες και όλα θα αλλάξουν και θα φτιάξουν και θα ηρεμίσεις και θα χαμογελάς μόνιμα και όλα αυτά τα υπέροχα που μόνο σε διαφημιστικό σποτ θα μπορούσες να βρεις; Το έχω ξαναδεί όμως. Ακόμα ένας κύκλος είναι ο οποίος κακώς για εμένα δεν ξεκινάει με θέληση αλλά ξεκινάει με αμφιβολίες. Αμφιβολίες που περίσσεψαν από τη στάση των 18. Θα το πληρώσω; Μπορεί και να την γλυτώσω.

Τέλος πάντων. Δεν έχει νόημα όλος αυτό το παραλήρημα. Όλος αυτός ο απολογισμός ο οποίος εν τέλει δεν είναι και απολογισμός γιατί εάν για δύο λεπτά σταματήσω να γράφω και κοιτάξω λίγο το ταβάνι και σκεφτώ τι πέρασα μέσα σε αυτόν τον χρόνο, θα θυμηθώ τις πανελλήνιες εξετάσεις, τις πρώτες μεγάλες συναυλίες, τα χόρτα και τα κρασιά, τα μεθύσια και τα πιο μεγάλα μεθύσια, τις εκδρομές με τα μηχανάκια σε παραλίες, την επιτυχία στις πανελλήνιες, την γκαρσονιέρα που νοίκιασα και έφτιαξα στα Εξάρχεια, την πρώτη μέρα στη σχολή, και τις υπόλοιπες πρώτες μέρες στη σχολή, και τις πρώτες μέρες που δεν πήγαινα στη σχολή, τις φοιτητικές παρέες και τις εβδομάδες που κοιμόμουν κάθε μέρα σ’ άλλο σπίτι, το σεξ και τα μεθύσια, τα χόρτα και το σεξ, τις εκδρομές, τα πάρτι, τα μεταλάδικα, το άραγμα στα Εξάρχεια, τη γκρίνια της γειτόνισσας για τη φασαρία της παρέας, όλες τις στιγμές που σκάσαμε στα γέλια δυνατά και φωνάξαμε και ουρλιάξαμε και χορέψαμε.

Και θα ξεχάσω τις στιγμές που έκλαψα και χτυπήθηκα μόνη μου στο σπίτι. Τις στιγμές που φοβόμουν να κοιμηθώ και που ύστερα φοβόμουν να ξυπνήσω ακόμα πιο πολύ. Χάος. Δεν τελειώνει πουθενά το παραλήρημα. Μπορώ να γράφω για ώρες και να διαλύσω εντελώς την ύπαρξη μου αλλά δεν θα το κάνω. Θα μου αφιερώσω τραγούδι για να σταματήσω. Χρόνια μου Πολλά!

I'm 18 - Alice Cooper

Exodos: Το Χωριό

2009-04-16T04:10:00.000-07:00

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα και αρχίζει η ηρωική έξοδος για το «χωριό» Η γιαγιά από το πρωί στρώνει κρεβάτια, ο παππούς τριγυρνάει στα χωράφια και μαζεύει φρέσκα ζαρζαβατικά (στην πραγματικότητα και η γιαγιά και ο παππούς βλέπουν από το πρωί επανάληψη της Μενεγάκη στην τηλεόραση). Ο πατέρας φορτώνει το αυτοκίνητο και η μητέρα δίνει οδηγίες (στην πραγματικότητα και οι δύο προσπαθούν να ρυθμίσουν το GPS). Τα παιδιά γεμίζουν τα πίσω καθίσματα με παιχνίδια τα οποία όταν φτάσουν στο χωριό θα τα ξεχάσουν τελείως (στην πραγματικότητα τα παιδιά κουβαλάνε μόνο τα psp μαζί τα οποία και δεν πρόκειται να ξεχάσουν καθ’ όλα τη διάρκεια των διακοπών). Για να γίνει πιο παραδοσιακό υπάρχουν και ένα δυό σκυλιά που γυρίζουν στην αυλή της γιαγιάς, λίγες κατσίκες ίσως, καμιά κότα, πολύ πιθανό καμία πέτρινη βρύση, σίγουρα λουλούδια και φυτά (η αιτία που η μητέρα σίγουρα κουβαλάει ένα ολόκληρο σετ με αντιαλλεργιογόνες αλοιφές και στο πρώτο φτέρνισμα βγαίνουν όλες έξω, έτοιμες για δράση) και δέντρα, ήλιος και όλα όμορφα.

Στο μεγάλο τραπέζι την Κυριακή θα μαζευτεί το σόι. Αυτές που κλέβουν πάντα την παράσταση είναι οι «θείες» οι οποίες στοχεύουν αρχικά στους νέους της οικογένειας, ηλικίας 17 με 30, ενώ κάθε υποκριτικά χαριτωμένο και γλυκό χαμόγελο προς τα μικρά παιδιά υπονοεί «Θα έρθει και εσένα η ώρα σου». «Ψήλωσες», «Κόντυνες», «Πάχυνες», «Αδυνάτισες», «Ομόρφυνες», «Πώς είσαι έτσι;», «Πήρες πτυχίο;», «Βρήκες γαμπρό;» είναι οι ερωτήσεις και «Να διαβάζεις», «Να βρεις άντρα», «Να λες ναι στο αφεντικό σου», «Να κάνεις δίαιτα», «Να τρως» είναι οι συμβουλές. Ευχάριστες γραφικές μορφές είναι κι αυτές όπως και οι άντρες τους οι οποίοι στρώνονται όλοι μαζί σε ένα τραπέζι γεμάτο με φαγητά αλλά δεν καταφέρνουν να κατεβάσουν μπουκιά γιατί όταν οι χαριτωμένες γυναίκες τους τελειώσουν με τους νέους, βγάζουν στη φόρα ακόμα και τον τρόπο που αυτοί κατουράνε.

Αυτά είναι. Ακούγονται όμορφα και παραδοσιακά και τα περισσότερα είναι. Βέβαια σήμερα, και τις επόμενες μέρες, στις εθνικές οδούς θα έχουμε τα τεράστια κοπάδια των εκδρομέων που επί ώρες θα περιμένουν στις ουρές και το βράδυ που τελικά θα καταφέρουν να φτάσουν στο χωριό το πιθανότερο είναι ότι η μητέρα θα έχει τσακωθεί με τον πατέρα, τα παιδιά θα έχουν πλακωθεί στα πίσω καθίσματα και όλοι μαζί θα τσακωθούν με την γιαγιά και τον παππού. Ευτυχισμένη ελληνική οικογένεια,έξω καρδιά.

Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι δεν θα έχουμε τροχαία ατυχήματα και ότι όλα θα πάνε καλά με τις μετακινήσεις των εκδρομέων, τουλάχιστον φέτος που έχει μέχρι και ελικόπτερα η τροχαία για να ρυθμίζει την κίνηση. Ας ελπίσουμε επίσης ότι μπορεί να πέσει πάνω σε κανένα μπλόκο της τροχαίας ο Παλαιοκώστας ή να διασταυρωθεί με κανένα από τα ελικόπτερα της μήπως και καταφέρει η αστυνομία να πει πάλι ότι τον εντόπισε και τον καταδιώκει (ειδικά πια αν γίνει καμία καταδίωξη με ελικόπτερα θα είναι σούπερ κινηματογραφική περιπέτεια).

Κάπου στα διόδια μπορεί να συναντήσετε και τον Ευαγγελάτο να κρατάει λογαριασμό στο τεφτέρι του με τον αριθμό των αυτοκινήτων που περνάνε ώστε να βγάλει συμπεράσματα για την οικονομική κρίση και κατά πόσο αυτή επηρεάζει τον Έλληνα και τις διακοπές του. Ποιος ξέρει; Σίγουρα τον επηρεάζει η οικονομική κρίση τον Έλληνα, αλλά είμαστε και λίγο σαλεμένοι και άντε βγάλε άκρη.

Άντε, καλές εορτές, καλό Πάσχα σε όσους το γιορτάζουν και σεμνά στην εκκλησία.

The Breakfast Club

2009-04-14T15:37:00.001-07:00

Είδα πρόσφατα το Breakfast Club για μία ακόμη φορά. Η προηγούμενη φορά ήταν πριν αρκετά χρόνια και μάλιστα χωρίς υπότιτλους και μπορώ να πω ότι –έχοντας και ένα πρόβλημα με την αγγλική γλώσσα- δεν είχα καταλάβει και πολλά. Πλέον όμως, την εν λόγω ταινία την κατατάσσω στις καλύτερες ταινίες που έχω δει ποτέ.

Η υπόθεση είναι απλή, δεν έχει κάποιο φοβερό σασπένς, ουσιαστικά είναι ταινία διαλόγων. Είναι δύο μαθήτριες και τρεις μαθητές λυκείου, οι οποίοι έχοντας παραβεί κάποιον κανόνα του σχολείου κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, τιμωρούνται με το να περάσουν το πρωί του Σαββάτου στο σχολείο και να γράψουν μία έκθεση. Στο σχολείο επίσης υπάρχει ο επιστάτης ο οποίος καθαρίζει τους χώρους και ένας καθηγητής ο οποίος τους επιτηρεί. Τα πέντε παιδιά αντιπροσωπεύουν ο καθένας τους έναν διαφορετικό χαρακτήρα. Είναι η πριγκίπισσα, η όμορφη και διάσημη του σχολείου, η σαλεμένη, η απόμακρη και τρελή περίεργη, ο αθληταράς, ο όμορφος γόης με σκορ στην πάλη, ο σπασίκλας, κοινώς το φυτό και ο εγκληματίας, η μορφή αντίδρασης και αντικονφορμισμού.

Ο εγκληματίας, Μπέντερ, από την αρχή λειτουργεί ως κριτής των άλλων. Τους προσβάλλει και χλευάζει την καθημερινότητα και τη νοοτροπία τους. Με αυτόν τον τρόπο είναι σα να ξεκινά κάτι σα δικαστήριο μεταξύ αυτών των πέντε διαφορετικών χαρακτήρων στο οποίο ο καθένας κρίνεται για τις αδυναμίες του, τις οποίες όλως παραδόξως αρχικά αγαπάει και υποστηρίζει. Ο επιτηρητής καθηγητής ως «εχθρός» τους μιας και αντιπροσωπεύει την τιμωρία και την επιτήρηση, λειτουργεί ως αντίπαλη πλευρά και τους ενώνει για να τον αντιμετωπίσουν. Έτσι με την ένωση τους έρχεται η εμπιστοσύνη μεταξύ τους η οποία εν τέλει οδηγεί σε μία λυτρωτική απολογία. Τα παιδιά σχηματίζουν έναν κύκλο στον οποίο κορυφώνονται όλα όσα απλά υπονοούσε και έκρυβε ο καθένας τους στην υπόλοιπη ταινία. Σε αυτόν τον κύκλο βγαίνουν στην φόρα όλα τα όνειρα, οι πιέσεις των γονέων, οι κοινωνικοί έλεγχοι, οι πιέσεις της κοινωνίας, οι αντιδράσεις, οι φθόνοι, οι επιθυμίες και κυρίως οι αδυναμίες της κάθε ιδεολογίας, του κάθε διαφορετικού τρόπου σκέψης.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, από την πρώτη στιγμή μέχρι την τελευταία, υπάρχει αυτή η κρίση, κατάκριση και επίκριση, των πέντε ανθρώπων, όπως και του επιστάτη και του επιτηρητή καθηγητή. Οι διάλογοι είναι συναρπαστικοί και δεν υπάρχει ούτε ένα σημείο που να χάνουν το νόημα. Εντυπωσιακό επίσης είναι ότι αυτή η ταινία έχει γυριστεί το 1985 και αναφέρεται σε αλήθειες που ισχύουν ακόμα και το 2009.

Προσωπικά βλέποντας την ταινία ταυτίζομαι με τη σαλεμένη όταν ήμουν στο γυμνάσιο και τώρα όπως είμαι στις κακές μου μέρες – και απ’ ότι φαίνεται μοιάζουμε και λίγο εξωτερικά -. Πιστεύω ότι όλοι όσοι έχουν χαρακτήρα θα ταυτιστούν με κάποιο από τα πέντε παιδιά και θα ενθουσιαστούν με την ταινία. Αξίζει να τη δείτε.

Καλή προβολή για όσους την επιλέξετε.

Μαθητής-Δολοφόνος

2009-04-14T15:36:00.001-07:00

Είμαι με έναν καλό φίλο στο σπίτι, αργά το βράδυ, ξημερώματα σχεδόν, έχουμε μαστουρώσει, ηρεμίσει, χαλαρώσει και κάνουμε μία από εκείνες τις συζητήσεις που κάνει κανείς μόνο μαστουρωμένος, ήρεμος και χαλαρός.

-Όταν ήμουν μικρός με κορόιδευαν στο σχολείο.
-Γιατί;
-Δεν ξέρω. Έτσι. Μου έλεγαν «Πώς είσαι έτσι;» και τέτοια και με χτυπούσαν. Μετά δεν ήθελαν να μπω στο σχολικό και αναγκαζόμουν να περπατάω Ψυχικό-Σύνταγμα κάθε μεσημέρι μόνος μου γιατί μία μέρα που ήμουν στο σχολικό και φτάσαμε στη στάση όλοι κορόιδευαν τη μητέρα μου που με περίμενε.
-Γιατί την κορόιδευαν;
-Έτσι.
-Είχε κάτι;
-Όχι. Ήταν μία φυσιολογική γυναίκα που βλέπεις στο δρόμο. Και στο γυμνάσιο με κορόιδευαν και για πολύ καιρό δεν πατούσα στο σχολείο. Έφευγα το πρωί από το σπίτι και γύριζα στην Αθήνα για 8-9 ώρες μέχρι να φτάσει η ώρα του σχολάσματος και να γυρίσω σπίτι.
-Και τι έκανες αυτές τις ώρες;
-Τίποτα. Άραζα σε πάρκα και πλατείες και περίμενα.
-Θα τους είχα σκοτώσει. Δε θα άντεχα όλη αυτήν την οργή να την καταπραΰνω με βόλτες και άραγμα σε πλατείες. Θα τα είχα σπάσει όλα αν μου το έκαναν αυτό.
-Ναι ίσως.

Μπορώ να πω ότι προσωπικά δεν υπήρξα το άτομο που το κορόιδευαν όλοι αν εξαιρέσουμε κάποιες περιπτώσεις στο Λύκειο που διαφωνούσα με όλους ή που κατά κάποιο τρόπο με θεωρούσαν διαφορετική για τα δεδομένα τους επειδή έχω ράστα και τατού -από τότε- ή επειδή δεν ήμουν τίγκα στη μάσκαρα και τα σχετικά και ξίνιζαν. Ωστόσο στα 12 χρόνια της φοίτησης μου στα σχολεία μπορώ να θυμηθώ διάφορα παιδιά που ήταν οι τύποι που όλοι τους κορόιδευαν, τους πρόσβαλλαν την ώρα του μαθήματος ή στα διαλείμματα και πάντοτε τους έκαναν να νιώθουν μειονεκτικά με αποτέλεσμα αυτά τα παιδιά να κατασκηνώνουν σε μία γωνία, είτε αυτή η γωνία ήταν του τελευταίου θρανίου, είτε ήταν το πιο απόμακρο μέρος του προαυλίου είτε ήταν η τελευταία θέση μιας εκδήλωσης. Όπου κι αν τοποθετούταν αυτή η γωνία ήταν σιωπηλή και παγωμένη.

Τα έβλεπα αυτά τα παιδιά να περιφέρονται σα μικρά φαντασματάκια μέσα στην αυλή στο διάλειμμα πίσω από όλα τα χαμόγελα και τις πλάκες, πίσω από όλα τα ποδόσφαιρα και τα χουφτώματα, τα πειράγματα, τις συζητήσεις. Ήταν σιωπηλοί θεατές. Κάπως έτσι τους έβλεπα. Απορούσα τι σκέφτονται και πόσο μίσος θα έχουν για τους άλλους που είτε τους αγνοούν στην καλύτερη είτε τους ενοχλούν εκνευριστικά στην συνηθέστερη περίπτωση. Τα πρόσωπα τους ωστόσο έδειχναν να έχουν συμβιβαστεί με την ήττα και ελάχιστα παιδιά κάποια στιγμή ξέσπασαν σε κλάματα ή έβρισαν και χτύπησαν. Οι περισσότεροι δεν αντιδρούσαν καν.

Οι καθηγητές ήταν αμέτοχοι πάντοτε απ 'όσο τους θυμάμαι ή μπορεί να συνέβαλλαν και εκείνοι στις προσβολές πολλές φορές. Δηλαδή οι καθηγητές επέπλητταν αυτά τα παιδιά επειδή βρισκόταν τις περισσότερες φορές βυθισμένα στον κόσμο τους στο τελευταίο θρανίο και δε συμμετείχαν στο μάθημα. Δεν τους είχε περάσει ποτέ από το μυαλό ότι είναι υπερβολικά δύσκολο για ένα παιδί να μιλήσει ανοιχτά μπροστά σε άλλα είκοσι παιδιά που κρίνουν αρνητικά την κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα τους ανά πάσα στιγμή. Άλλοι καθηγητές πλησίαζαν αυτά τα παιδιά στο διάλειμμα και τους μιλούσαν σαν να είναι καθυστερημένα και προβληματικά. Συνέβαλλαν στην επιβεβαίωση προς τους άλλους ότι όντως αυτό το παιδί έχει πρόβλημα, είναι διαφορετικό και άξιο κάθε χλευασμού. Γνωστές μέθοδοι καθηγητών-δημόσιων υπαλλήλων σε όλους μας. Για ψυχολογική υποστήριξη στο σχολείο από ειδικούς επιστήμονες δεν γίνεται λόγος καν.

Βλέπω σήμερα στις ειδήσεις το παιδί που επιτέθηκε με όπλα στους συμμαθητές του και ύστερα αυτοκτόνησε και τυχαίνει να είναι και η αδερφή μου δίπλα μου, η οποία ακόμα δεν έχει τελειώσει το σχολείο. Μιλάμε και συνειδητοποιεί και εκείνη ότι έχουν κατά καιρούς διάφορα παιδιά στο σχολείο και στην τάξη τα οποία τα κοροϊδεύουν οι πάντες. Συζητάμε λίγο ακόμα και μπαίνει και εκείνη στη διαδικασία να σκεφτεί τα συναισθήματα και τις σκέψεις αυτών των παιδιών. Νιώθει πολύ άσχημα και μου πετάει κάτι σαν «Θα είμαι με το μέρος τους από εδώ και στο εξής». Δεν ξέρω αν θα το κάνει. Μακάρι να το κάνει. Εγώ πάντα ήμουν μαζί τους, τουλάχιστον με αυτούς που ήθελαν παρέα γιατί ήταν και κάποιοι που πραγματικά ήθελαν να μένουν μόνοι. Όμως πήγαινα με δυναμισμό μαζί τους ,και όχι με την ουρά στα σκέλια, και τις περισσότερες φορές δεν υπήρχαν αρνητικές αντιδράσεις από τους εκάστοτε ανώτερους κριτές των πάντων.

Και τώρα σκέφτομαι: και αυτό το παιδί, ένα παιδί από αυτά ήταν. Υπήρχε ισορροπία όταν όλοι οι συμμαθητές του τον μείωναν και οι καθηγητές είτε αγνοούσαν το γεγονός είτε συνέβαλλαν και εκείνοι. Τώρα όμως ο μικρός ήσυχος της γωνίας σηκώνεται με ένα όπλο και τους γαμάει και ξαφνικά οι ρόλοι μπερδεύονται, η κατάσταση κάνει στροφή 180 μοιρών και όλοι δηλώνουν έντρομοι στην κάμερα «Μα ήταν ήσυχος». Μα ναι, και ένα ηφαίστειο πριν εκραγεί είναι ήσυχο.

(11/04/09)

Κάμερες και Μπάτσοι στη Γωνιά

2009-04-02T04:24:00.000-07:00

Ζούμε σε μία χώρα με υπολειτουργών σύστημα παιδείας και μόρφωσης, ο πολιτισμός μας είναι σάπιος, το οικονομικό σύστημα είναι εναντίον των πολιτών, τους ξεβρακώνει και τους αποκλείει από διάφορες ακόμα και βασικές ανάγκες, ο σωφρονισμός απλά δεν υπάρχει, τα πανεπιστήμια είναι υπό διάλυση. Η δικαιοσύνη μεροληπτεί, συνεπώς δεν υπάρχει ούτε δικαιοσύνη, τα σύνορα είναι ανοιχτά και τα σκυλιά δεμένα για όποιον θέλει να μας επισκεφτεί, τουρίστα ή μη, και η κυβέρνηση αποφασίζει την προφανή λύση για όλα αυτά.

ΚΑΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ.

Αυτή είναι η προφανής λύση λοιπόν αγαπητοί και αγαπητές Έλληνες και Ελληνίδες. Ενώ υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για την ορθή καταστολή της εγκληματικότητας εσείς ακόμα είστε εγκληματίες οπότε πλέον και η κυβέρνηση απηύδησε να προσπαθεί ξανά και ξανά να σας κάνει πολιτισμένους ανθρώπους - μα τόση προσπάθεια, τόση προσπάθεια - και εν τέλει διατάζει και αποφασίζει εντελώς δημοκρατικά να καταργήσει ακόμα ένα ανθρώπινο δικαίωμα και να γεμίσει τους δρόμους κάμερες για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας καθώς επίσης και αστυνομική παρουσία πάντοτε και παντού.

Καλή χώνεψη.

Το χάος μέσα μου

2009-03-28T22:31:00.000-07:00

Πριν λίγο γύρισα σπίτι. Δεν έχω πιει πάνω από τρία ποτά αλλά και πάλι νιώθω κουρασμένη. Εξαντλημένη. Τις τελευταίες μέρες κοιμάμαι ελάχιστα. Μια από εδώ μία από εκεί. Έχω να κοιμηθώ στο σπίτι μου τρεις μέρες. Και πριν από αυτό είχα να κοιμηθώ στο σπίτι μου έξι μέρες. Όλα καλά. Περνάμε καλά. Πίνουμε. Γελάμε. Παίζουμε. Πειραζόμαστε. Εγώ, ο Χ και ο Υ. Οι τρεις μας. Όλα καλά. Πέρασε ξαφνικά εκείνο το μαύρο σύννεφο. Έφυγε για μακρινά βουνά. Ή κρύφτηκε πίσω από το ξερό δεντράκι στη γωνία και περιμένει υπομονετικά να ξαναβγεί σύντομα και να σκοτεινιάσει τα πάντα. Να κρύψει τον ήλιο. Να βρέξει βροχή. Να πλημμυρίσει πάλι τον τόπο.

Συζητώ με την Ζ. Συζητώ πολύ ώρα. Μετά από κάθε φράση που τελειώνω στο διάλογο μας ψιθυρίζω αυθόρμητα στον εαυτό μου ένα «Δεν ξέρω». Τι δεν ξέρω τέλος πάντων; Τι άλλο θέλω γαμώ τη μλκια; Δεν ξέρω. Ποτέ δεν ξέρω. Ξυπνάω το πρωί και κατηφορίζω με θυμωμένο βλέμμα την Ζωοδόχου Πηγής. Γαμώ την ατυχία μου. Φαντάσου να ξυπνούσα σε μία παραλία με άρωμα αλατιού και μπροστά στα πόδια μου η φωτιά που σιγοσβήνει από το βράδυ. Τραγουδούν τα κύματα, χορεύει ο ουρανός, χειροκροτούν οι γλάροι, η άμμος τους χαμογελά. Είμαι όμως ακόμα εδώ και κατηφορίζω τη Ζωοδόχου Πηγής και σε λίγο την Αραχώβης και ύστερα τη Στουρνάρη και τσουπ δεξιά στην πύλη της σχολής. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τίποτα, δεν ξέρω.

Χορεύω αργότερα σε ένα άδειο μπαρ. Βγάζω και τις μπότες και χορεύω πιο γρήγορα. Στον τοίχο γράφει «Πρέπει να έχεις μέσα σου το χάος για να χορέψεις με τα αστέρια». Παραλλαγή της φράσης του Νίτσε. Αυτός ο θεότρελος περιμένει να γεννήσεις αστέρια όταν αποκτήσεις μέσα σου το χάος. Να χορέψεις με τα αστέρια ίσως είναι πιο εύκολο. Και ξυπόλυτη τα πλησιάζω κάπως πιο εύκολα. Τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. Δένω τις μπότες στη τσάντα και βγαίνω από το μαγαζί ξυπόλυτη. Καλή φάση. Κάποτε δεν φορούσα καθόλου παπούτσια παρά μόνο τους πολύ κρύους μήνες. Καλή φάση. Καλή.

Γυρίζω σπίτι ένα μεσημέρι. Βγαίνω από το μετρό. Δεν έχω άποψη. Τρέχω με τους άλλους. Τρέχω για να βγω από εκεί. Και αυτοί τρέχουν. Τρέχουν να κρυφτούν στο σπίτι τους. Έφυγαν από κάποιο σχολείο, από κάποιο γραφείο, από κάποιο πανεπιστήμιο από κάποια τράπεζα, από κάποια υποχρέωση και τρέχουν. Τρέχουν να μπουν στο σπίτι να βγάλουν το μπουφάν και να καθίσουν έστω και εξήντα γαμημένα δευτερόλεπτα στον καναπέ. Τρέχω και εγώ. Τρέχω για να κρυφτώ από αυτούς. Από τον πολιτισμό τους. Από τα πλούτη τους. Από τον πόλεμο που κύρηξαν με τον εσωτερικό μου κόσμο, με την αντιδραστικότητα μου και με την άρνηση μου να συμβιβαστώ. Ξερό κεφάλι. Θα το σπάσω μια μέρα και το ξέρω. Αλλά θα χαμογελάω περισσότερο από ποτέ εκείνη τη μέρα.

Δεν τους κάνω τη χάρη. Κουβαλάω την τρέλα μου. Κατεβαίνω τις κυλιόμενες στο μετρό και τραγουδάω δυνατά. Μου αρέσει η ακουστική που έχει το μετρό. Σιχαίνομαι όμως την ιδεολογία του. Σιχαίνομαι το σκοτάδι που έχει. Τραγουδάω όμως. Δυνατά. Κάθε φορά που μπαίνω στο μετρό τραγουδάω και δεν ανήκω στο κοπάδι τους. Ξεκίνησε από χαζομάρα και έγινε ιδεολογία. Με κοιτούν καλά καλά. Περίεργο το θέαμα. Δεν το έχουν ξαναδεί. Δεν το έχουν συνηθίσει. Τα μάτια τους πληγώνονται όταν βλέπουν κάτι το οποίο δεν τους έχει συνηθίσει κάποιος να το βλέπουν. Λείπουν οι υποδείξεις. Κανένας δε μου υποδεικνύει τίποτα. Απλά τραγουδάω δυνατά και όταν περιμένω στη στάση του λεωφορείου πάλι τραγουδάω δυνατά και χορεύω με κοιτάνε. Με κατακρίνουν αλλά στην πραγματικότητα ζηλεύουν. Σαν το παιδάκι που θέλει να φάει καραμέλες και η μητέρα του δεν το αφήνει. Βλέπει το άλλο παιδάκι που τρώει καραμέλες και με κακία το κατηγορεί ότι είναι χαζό και ότι θα του πέσουν τα δόντια. Η μαμά παραμονεύει. Ο κομφορμισμός κρατάει το κουμπί και αν φας καραμέλες ο εκρηκτικός μηχανισμός θα σκάσει στα μούτρα σου και θα σε κάνει κιμά. Θα σε πετάξει σε κάποιο παγκάκι, σε κάποια Τοσίτσα, σε κάποιο Δαφνί. Θα σε πετάξει γυμνό μπροστά στα υποτιμητικά βλέμματα αυτών που ακούνε την μαμά τους και σαν καλά παιδάκια δεν τρώνε τις καραμέλες. Κρατήστε τα δόντια σας γερά και αφήστε με εμένα να τραγουδάω και να χορεύω και να τη βρίσκω έτσι. Αλλάζω τον κόσμο. Δεν ξέρω αν αλλάζω και τον δικό σας. Πάντως το δικό μου τον αλλάζω και νιώθω όμορφα κι ας σας φαίνομαι τρελή και αλλοπαρμένη. Άσε και τη μητέρα μου να προσπαθεί να με κάνει "άνθρωπο" εδώ και 19 χρόνια μάταια. Άσε και όσους άλλους προσπαθούν να μαζέψουν τη Ρόζα τη τρελή και να την κάνουν να συμπεριφέρεται λογικά. Άσε τους. Θα χορεύω με τα αστέρια και θα τους αγαπάω ειλικρινά.

Και βλέπω και εσένα στην τιβί. Γεμάτος χαρά που έπιασες ρεπορτάζ. Πρωί πρωί χαμογελαστός κάνεις αυτό που ξέρεις καλύτερα από όλα. Γλύφεις κώλους. Σήμερα γλύφεις τον κώλο κάποιου μπάτσου. Έπιασε εμπόρους ναρκωτικών. Συγχαρητήρια του δίνεις που έπιασε αυτά τα καθάρματα που σέρνουν τα παιδιά σας στο θάνατο. Κάποιος πρέπει σου ξεριζώσει τη γλώσσα για να σταματήσεις να λες αυτές τις αηδίες. Ο έμπορος ναρκωτικών είναι δικό σου κατασκεύασμα για τα ήδη νεκρά σου παιδιά. Τα παιδιά σου εσύ τα έσπρωξες στο θάνατο. Τα έκλεισες σε ένα μαλακισμένο κόσμο, σε ένα ηλίθιο εμπορικό κέντρο, σε μία γλοιώδη διαφήμιση, σε έναν ψεύτικο έρωτα, σε μία μόνιμη υποκρισία, σε μία υλιστική ιδεολογία, σε έναν γελοίο πολιτισμό. Μίλησες ποτέ με τα παιδιά σου; Τα ρώτησες ποτέ αν είναι ευχαριστημένα; Μύρισες ποτέ τα δάκρυα τους; Άκουσες ποτέ τα παράπονα τους; Έσκυψες ποτέ να ακούσεις τι ψιθυρίζουν ενώ κοιμούνται στο λήθαργο τους; Από τη μέρα που τα γεννάς ψάχνεις που θα τα βολέψεις. Σε κάποια νταντά, σε κάποιο νηπιαγωγείο, σε κάποιο σχολείο, σε κάποιο μπαλέτο, σε κάποιο λύκειο, σε κάποιο πιάνο, σε κάποιο πανεπιστήμιο, σε κάποια δουλειά, σε κάποιο γαμημένο όνειρο. Ρε άθλιε πήρες εσύ προσωπικά ποτέ το παιδί σου να το πας μια βόλτα στο βουνό; Να το αφήσεις να τρέξει και να λερώσει τα ρούχα του και να χτυπήσει τα γόνατα του και να κρυολογήσει και μετά να σηκώσει πυρετό; Το άφησες ποτέ; Του διάβασες ποτέ ένα καλό βιβλίο; Το πήγες ποτέ σε μία έκθεση ζωγραφικής, το κράτησες από το χέρι να του εξηγήσεις ένα ένα τα έργα τέχνης; Τους λες κάθε μέρα ότι το αγαπάς; Ή μήπως του λες κάθε μέρα ότι είναι μία ακόμα από τις υποχρεώσεις σου; Μία ακόμα αγγαρεία της καθημερινότητας σου; Μία μεταφορά με το αυτοκίνητο στο φροντιστήριο, ένα τεράστιο έξοδο και μία μόνιμη ζαλάδα για να σε υπακούει. Και τολμάς πανάθλιε άνθρωπε να λες ότι αυτός που σέρνει στο θάνατο τα παιδιά σου είναι ο έμπορος ναρκωτικών. Όχι φίλε. Αυτός είναι το καταπραϋντικό. Είναι το ηρεμιστικό της υπόθεσης. Είναι οι παραισθήσεις, η διαστρέβλωση της αισχρής πραγματικότητας σου. Είναι τα όνειρα που φοβάσαι να κάνεις γιατί σου τρυπάνε το μυαλό και περισσότερο σου ματώνουν την καρδιά. Είναι εσύ. Γιατί ο κόσμος σου είναι σκληρός για κάποιους. Ανέβασες πολύ τα κριτήρια της κοινωνίας σου. Ο κοινωνικά αποδεκτός είναι ανύπαρκτος, φτιαγμένος με μοντάζ υπολογιστών και χαρτονομίσματα. Τον έβαλες στο κέντρο και τον κυνηγάς. Και ο άλλος ο οποίος δε σου μοιάζει ας πεθάνει. Ας ψοφήσει εκεί στη στάση του λεωφορείου. Καθημερινή εικόνα το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο κέντρο και τα λευκά τους πρόσωπα. Αδιαφορία. Ψυχοφθόρα η όψη τους αλλά γίνεται συνήθεια. Συνηθίζεις να κυκλοφορούν ανάμεσα σου σα ζόμπι. Τα μάτια τους χαμένα. Η ψυχή τους ποιος ξέρει που κρύβεται. Το συνήθισες όμως. Αλλά σε ξεγέλασαν. Ναι. Εδώ τα αφεντικά σου σε ξεγέλασαν. Σε έκαναν να γελάς με τα νεκρά παιδιά σου. Αυτά τα ζόμπι είναι δικά σου παιδιά. Εσύ τα γέννησες. Είναι τα σπλάχνα σου. Και εσύ γελάς και αδιαφορείς και κατηγορείς τον έμπορο. Αν δεν ήταν αυτός δε θα γελούσες έτσι άνετα κύριε.

Αυτά για σήμερα. Χωρίς επίλογο. Χωρίς διορθώσεις. Καλά ήταν. Βαρύ ψυχοπλάκωμα.

Άντε ΓΑΜΗΣΟΥ Κυρά-Λεμονιά

2009-03-15T14:21:00.000-07:00

Οι κουκουλοφόροι τα σπάνε, άνετοι και με στυλ. Οι δημοσιογράφοι αναλύουν τις συνιστώσες, τους παράγοντες, τις επιπτώσεις και πάντοτε όλοι τους με ύφος πολεμικού ανταποκριτή. Οι πολιτικοί, κλασσικά, κάνουν δηλώσεις, οι μεν το παίζουν ηθικοί και παραδέχονται τα λάθη τους (δεν έχει νόημα βέβαια όταν παραδέχεσαι το ίδιο λάθος πάνω από πενήντα φορές) και οι δε διαπιστώνουν την ανευθυνότητα των μεν (σπουδαία πράγματα).

Η Κυρά Λεμονιά πλένει το κοτόπουλο στην κουζίνα και ακούει την τηλεόραση από το καθιστικό που λέει ότι οι κουκουλοφόροι και πάλι βρήκαν καταφύγιο στο πανεπιστημιακό άσυλο. «Να το καταργήσουν το άσυλο» λέει η Κυρά Λεμονιά και το ίδιο λένε όλες οι Κυρές Λεμονιές και όχι μόνο. Δηλαδή ενώ οι κουκουλοφόροι είχαν συγκεντρωθεί 15 λεπτά πριν την επιδρομή με τις βαριοπούλες και τους λοστούς καταμεσής της πλατείας , ενώ οι κουκουλοφόροι τα έσπασαν μπροστά στις αστυνομικές δυνάμεις, οι οποίες έμεναν αδρανείς επειδή περίμεναν ενισχύσεις, ενώ οι κουκουλοφόροι άνετα μετά τις καταστροφές έφυγαν σαν κύριοι για τη Νομική και το Πολυτεχνείο, η Κυρά Λεμονιά επιμένει να πιστεύει ότι η αστυνομία θα τους συλλάβει όταν θα βρίσκονται στο πανεπιστήμιο. Εν ολίγοις να καταργήσουμε το πανεπιστημιακό άσυλο για να έχουν το χρόνο τους οι αστυνομικοί να πιουν τον καφέ τους, να φάνε το ντόνατς, να χωνέψουν, να ρευτούν και ύστερα να σηκώσουν το τηλέφωνο και τελικά να στείλουν τις ενισχύσεις στο πανεπιστήμιο και αν τους βρουν γιατί πια οι κουκουλοφόροι , μέχρι να περάσουν όλα αυτά τα στάδια προετοιμασίας οι αστυνομικές δυνάμεις, θα έχουν πάει και στην επόμενη πορεία.

Η Κυρά Λεμονιά επίσης δε σκέφτεται ότι σε περίπτωση που καταργηθεί το άσυλο αυτό θα γίνει μια και έξω. Καταρχάς δε θα έχουμε πλέον Δημοκρατικό Πολίτευμα (όχι πως τώρα έχουμε αλλά δεν θα έχουμε ούτε τυπικά αν καταργηθεί το γαμημένο το άσυλο).Επίσης σε περίπτωση μιας Χούντας δεν θα υπάρχει άσυλο. Δηλαδή αφότου το άσυλο καταργηθεί δεν θα το ξεχάσουν μόνο οι αναρχικοί, θα το ξεχάσουμε όλοι. Και η Κυρά Λεμονιά θα πει τη μεγάλη κουβέντα ότι δεν το έχει ανάγκη γιατί έχει καθαρό το κούτελο της και ούτε κλέβει, ούτε κουμπώνεται, ούτε σπάει βιτρίνες. Αν όμως μεθαύριο έρθει μία χούντα στην Ελλάδα (δεν είναι και σπάνιο ούτε απίθανο, είναι πρόσφατο και διαχρονικό για τη χώρα μας) το πρόβλημα θα πάει και στον κώλο της Κυράς Λεμονιάς και στον κώλο των παιδιών της και των συγγενών της και όλοι μαζί θα το φυσάμε και δε θα κρυώνει γιατί κάποιοι σκατόμυαλοι το είχαν δει ως μοναδική λύση μέσα σε ένα απόλυτο χάος.

Μα Κυρά Λεμονιά όταν γινόντουσαν τα Δεκεμβριανά του 2008 και οι αναρχικοί κατέστρεφαν τις περιουσίες των Ελλήνων αβέρτα, τα πράσινα μπατσάκια καθόντουσαν και κοιτούσαν και πετούσαν χημικά για ξεκάρφωμα μέσα στις ειρηνικές πορείες, στο κέντρο τους. Κι όταν μία γνωστή μου ρώτησε τον ματατζή που του είχε πεταχτεί το μάτι έξω από την κούραση και το τρέξιμο «Γιατί δεν τους πιάνετε; Γιατί πετάτε τα χημικά στους ακίνδυνους διαδηλωτές;» εκείνος της απάντησε νευριασμένος «Να πάει να ρωτήσει τους πολιτικούς της». Κατάλαβες; Οι αναρχικοί τα σπάνε επειδή τους δίνουν την άδεια να τα σπάνε και κάτι σκατόμυαλοι σαν κι εσένα Κυρά Λεμονιά θα το καταργήσουν το άσυλο γιατί έτσι λένε οι υποδείξεις από πάνω. Έχουν στήσει ένα πολύ όμορφο πόλεμο και παίζουν τους σωτήρες. Αι στο διάολο τρελοί άνθρωποι. Αν παίρνατε την απόφαση για ομαδική αυτοκτονία θα ήταν ένα μικρό βήμα για εσάς και ένα τεράστιο βήμα για την ανθρωπότητα.

Και έχεις και τον Χατζηνικολάου που λέει για τους αναρχικούς και στο τέλος κάνει την ρητορική ερώτηση «Εμένα ποιος θα με σώσει;». Περίμενε εσύ και σε λίγο θα έρθει ο Σπάιντερμαν να σε σώσει γιατί απ’ όσα έχει να σε σώσει όποιος το πάρει απόφαση, πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από υπερήρωας. Εσύ έχεις ένα θέμα εκεί πέρα, σαράντα παλικάρια που βγήκαν και τα έσπασαν και φοβήθηκες για τις βόλτες σου στο Κολωνάκι, αλλά δε συνειδητοποιείς ότι είσαι εντελώς χαμένος μιας και αν αρρωστήσεις θα πεθάνεις γιατί δεν υπάρχουν νοσοκομεία, το παιδί σου δε θα μορφωθεί ποτέ ουσιαστικά, οι απόγονοι σου θα είναι άνεργοι και φτωχοί και εσύ όταν γεράσεις θα πεθάνεις σε μια γωνιά με ένα επίδομα εικονικής σύνταξης. Θα σου τρώνε τα λεφτά για να χτίζουν βίλες και να πηγαίνουν κρουαζιέρες, θα τοποθετούν τη ζωή σου μες τα σκουπίδια, τους βρώμικους δρόμους, τα καυσαέρια και ταυτόχρονα με όλα αυτά θα σου ρίχνουν στην μούρη υποκριτικές δηλώσεις ευμάρειας και επίπονης προσπάθειας από πλευράς τους με δήθεν πολιτικά σχέδια και χρονοδιαγράμματα και όλες αυτές τις πίπες που έμαθαν από το δυτικό πολιτισμό και σου πουλάνε για να νιώθεις λιγότερο γύφτος. Πιες και μία κόκα κόλα, κλέψε και κανένα ευρώ από κανέναν Αμερικάνο τουρίστα, να πάνε κάτω τα φαρμάκια και περίμενε τον Σπάιντερμαν να σε σώσει από τους κουκουλοφόρους και τον Παλαιοκώστα.

Άντε γεια.

O Χαρταετός

2009-03-08T14:10:00.000-07:00

Πέρασε η μία εβδομάδα που είχα δώσει στον εαυτό μου ως διορία για να βρει μία στοιχειώδη ισορροπία και να μπορέσω να δώσω κάποια από τα μαθήματα της εξεταστικής, η οποία ήδη έχει αρχίσει και εγώ δεν είμαι εκεί. Ο καιρός βέβαια πέρασε αλλά η ισορροπία αγνοείται ακόμα και μάλιστα πιο απεγνωσμένα από πριν. Δεν την παλεύω μία.

Τελευταία μέρα στο νησί έτυχε να είναι η Καθαρά Δευτέρα και μιας και είμαι εδώ είπα να ακολουθήσω το πρόγραμμα της οικογένειας και να σεβαστώ όλα τα εθιμοτυπικά της ημέρας. Ωστόσο το προηγούμενο βράδυ είχα ξενυχτήσει λίγο και με τη φασαρία των προετοιμασιών ξύπνησα νωρίς με αποτέλεσμα να έχω κοιμηθεί κανένα 2ωράκι το πολύ. Πέρα από αυτό, το πρόγραμμα των γονιών μου έλεγε αρχικά πέταγμα χαρταετού σε μία παραλία εδώ στο νησί, στην οποία προ ετών έχω περάσει έναν ολόκληρο χειμώνα μελαγχολίας και συλλογισμού μόνη μου και οι αναμνήσεις δεν είναι οι καλύτερες.

Φυσικά δεν αρνήθηκα να πάω λόγω της παραλίας και τους ακολούθησα με βαριά καρδιά. Καθ’ όλη τη διάρκεια, και του πετάγματος του χαρταετού αλλά και μετά στο τραπέζι, ήμουν συναισθηματικά φορτισμένη, σχεδόν χωρίς αιτία, και βούρκωνα με το παραμικρό ενώ προσπαθούσα να κρατηθώ και να μην ουρλιάξω απεγνωσμένα πάνω από τις γαρίδες. Την επόμενη στιγμή μπορεί να έσκαγα στα γέλια αλλά και πάλι δε μπορούσα να αποφύγω αυτή την αιφνίδια μελαγχολία η οποία πλέον έχει καταστεί μόνιμη παράσταση του τελευταίου μήνα της ζωής μου και όσο περνάει ο καιρός και προχωράμε, αυτή χειροτερεύει.

Φτάνοντας λοιπόν στην παραλία και καθώς ξεφορτώναμε το αυτοκίνητο, γνώρισα ανάμεσα στα πράγματα τον χαρταετό μου. Τον είχαμε αγοράσει πριν από περίπου 10 χρόνια από έναν γέρο, πλανόδιο. Ήταν χειροποίητος από χαρτί και ξύλο και τόσα χρόνια ενώ η υπόλοιπη οικογένεια άλλαζε συνέχεια χαρταετούς, ο δικός μου πάλευε με μεγάλη σθεναρότητα ανέμους και αέρηδες και κάθε φορά , μετά τις πτήσεις του, κρυβόταν σώος στο πατάρι περιμένοντας ανυπόμονα και την επόμενη χρονιά.

Ο μπαμπάς χαμογέλασε μόλις τον έβγαλε από το πορτ μπαγκάζ. Αργότερα στην παραλία τον ανέβασε στον ουρανό και μου έδωσε να κρατάω το σπάγκο για να πάει να ανεβάσει και τους υπόλοιπους χαρταετούς της οικογένειας. Μένοντας μόνη με τον χαρταετό έκανα στις σκέψεις που έκανα ανέκαθεν τις Καθαρές Δευτέρες. Σκεφτόμουν πόσο βαρετό είναι αυτό το έθιμο, ιδίως όταν έχει αέρα και ανεβαίνει με τη μία ο χαρταετός, γιατί όταν δεν έχει υπάρχει και λίγος χαβαλές με το μπαμπά να τρέχει πέρα δώθε και τη μαμά σε ρόλο εμπειρογνώμονα πιλότου. Αλλά όταν έχει αέρα, απλά ο χαρταετός ανεβαίνει και ύστερα απλά κρατάς το σπάγκο χωρίς καμία εξέλιξη και βαριέσαι. Μετά θες να τον κατεβάσεις και εκεί αρχίζει το παίδεμα μέχρι να τυλίξεις τα εκατό μέτρα σπάγκο που έχεις ξετυλίξει.

Φέτος όμως προχώρησα λίγο τις σκέψεις μου και τις έκανα περισσότερο ενδιαφέρουσες. Βρισκόμενη στην παραλία που με αγκάλιασε σε στιγμές μοναξιάς και μελαγχολίας, σκέφτηκα πως ήμουν ένα μικροσκοπικό παιδάκι. Έδεσα κάπου σταθερά το σπάγκο του χαρταετού και ύστερα άρχισα να ανεβαίνω προσεχτικά με αργά ελαφρά βηματάκια πάνω σε αυτόν. Ακολουθούσα την πορεία του σπάγκου μέχρι εκεί που έσβηνε και γινόταν ουρανός και στο τέλος έφτασα τον χαρταετό. Κρεμάστηκα στην ουρά του και σκαρφάλωσα. Πιάστηκα από τον σκελετό του και σηκώθηκα όρθια πάνω στον χαρταετό ενώ κρατιόμουν γερά.

Από εκεί είδα όλη τη μεγάλη παραλία και τη θάλασσα μέχρι τον ορίζοντα. Είδα την οικογένεια μου και τους χαρταετούς τους, τους φίλους τους και τους άλλους χαρταετούς. Από εκεί ψηλά είδα και τα δέντρα, την πόλη, τους δρόμους, το λιμάνι. Τους έβλεπα όλους. Ύστερα έκλεισα τα μάτια μου και ένιωθα μόνο τον άνεμο στο πρόσωπο μου και λίγο τον ήλιο που με ζέσταινε. Όλα τόσο όμορφα.

Δυστυχώς δεν κατάφερα να γίνω και στην πραγματικότητα μικροσκοπικό παιδάκι και να σκαρφαλώσω στον χαρταετό. Έμεινα εκεί, γι’ αυτόν μικροσκοπική στην απέραντη χρυσή άμμο, να τον κρατάω μέχρι που σκέφτηκα ότι ίσως και αυτό δεν ήταν σωστό. Ίσως ο χαρταετός να είχε βαρεθεί πια το σκοτεινό πατάρι και ίσως να μην ήθελε να γυρίσει ξανά σε αυτό και φέτος. Δεν το σκέφτηκα και πολύ. Τον ονόμασα Ρ. και άφησα από τα χέρια μου το σπάγκο, και κέρδισα ένα μεγάλο χαμόγελο για εμένα και μία τεράστια ελευθερία γι’ αυτόν. Ήξερα ότι κάποια στιγμή ο άνεμος θα σωπάσει και η Ρ. θα σταματήσει να πετάει, θα πέσει απότομα από τον ουρανό και ο σκελετός της θα σπάσει στα βράχια και θα πεθάνει. Ή μπορεί ακόμα να μπλεχτεί πουθενά ο σπάγκος της και να μείνει δεμένη για πάντα, ζωντανή και περιορισμένη, να αργοπεθαίνει. Δεν με ένοιαζε. Ακόμα και αν αυτή η τραγική κατάληξη ήταν σχεδόν βέβαιη μέχρι τότε η Ρ. θα είχε γυρίσει όλα τα λημέρια του ουρανού ελεύθερη, θα είχε χαιρετίσει όλα τα σύννεφα, θα είχε μάθει όλες τις θάλασσες και θα είχε πει αστείες ιστορίες σε όλους τους γλάρους. Η Ρ. θα είχε ζήσει ελεύθερη ακόμα κι αν ακολουθούσε εν τέλει ο βίαιος θάνατος της.

Στο πατάρι ίσως να ζούσε για πολλά χρόνια ακόμα και ίσως να είχε κάποτε έναν ήρεμο θάνατο, αργό και ανώδυνο, αλλά η ζωή της θα ήταν σκοτεινή, βαρετή και περιορισμένη. Δεν θα είχε γνωρίσει τίποτα περισσότερο από τέσσερις τοίχους, ένα ταβάνι και ένα πάτωμα. Άντε να γνώριζε και κανένα περαστικό ποντικάκι αλλά και με αυτό δεν θα είχε τίποτα να πει μιας και η Ρ. ήταν στοιχείο του ουρανού.

Έτσι η Ρ. έφυγε ελεύθερη στον ουρανό. Η μαμά και ο μπαμπάς είπαν «κρίμα» γιατί ήταν καλός χαρταετός αλλά δεν πειράζει. Δεν τους εξήγησα γιατί δεν θα ήταν πρόθυμοι να καταλάβουν. Τους χαμογέλασα και τους είπα ότι του χρόνου θα πάρουμε έναν άλλο. Δεν είπαν τίποτα. Δεν είπα και εγώ τίποτα άλλο.

Περπάτησα ήρεμα στην παραλία και σα να μην ένιωθα και πολύ καλά τα βήματα μου στην γη.

(02/03/09)

ΠΡΟΣΟΧΗ!

2009-03-08T14:08:00.000-07:00

Προσοχή! Ο εικονιζόμενος της άνωθεν φωτογραφίας ονομάζεται Βασίλης Παλαιοκώστας. Πριν δύο μέρες απέδρασε από τις φυλακές Κορυδαλλού για δεύτερη φορά με ελικόπτερο. Με τον ίδιο τρόπο είχε αποδράσει ξανά από τις φυλακές Κορυδαλλού τον Ιούλιο του 2006. Είναι πολύ επικίνδυνος κακοποιός -για τους βιομήχανους, τους πολιτικούς και τους βιομήχανους πολιτικούς-. Είναι υποχρέωση όλων μας να θυμόμαστε το πρόσωπο αυτού του κακούργου σε περίπτωση που τον αντικρίσουμε κάπου να σπεύσουμε αμέσως να του φιλήσουμε τα χέρια.

Έχει αρχίδια από τα λίγα.

(24/02/09)

Road to Oscars '09

2009-03-08T14:06:00.002-07:00

Αύριο, Κυριακή 22 Φεβρουαρίου, αναμένεται επιτέλους η απονομή των βραβείων Όσκαρ για το 2009. Ας ελπίσουμε ότι τουλάχιστον φέτος που υπάρχουν καλές συμμετοχές δεν θα βραβεύσουν και πάλι οι Αμερικάνοι παραγωγοί και το Χόλιγουντ τις μεγάλες παραγωγές αλλά θα επιλέξουν πράγματι τις καλές ταινίες.

Αν ξεκινήσουμε από το σημαντικότερο Όσκαρ, αυτό της καλύτερης ταινίας, προσωπικά πιστεύω ότι ασυζητητί το αξίζει το αριστούργημα του D.Boyle “Slumdog Millionaire”. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας ασήμαντος σερβιτόρος ο οποίος παίρνει μέρος στο τηλεπαιχνίδι «Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος», όχι για να κερδίσει χρήματα, αλλά για να τον δει η μεγάλη του αγάπη μέσω της τηλεόρασης και να επιδιώξει να βρεθούν. Ο ασήμαντος λοιπόν τύπος καταφέρνει να φτάσει τα εκατομμύρια ρούπια στις απαντήσεις και ο παρουσιαστής, και ιδιοκτήτης της εκπομπής, τον υποψιάζεται για απάτη με αποτέλεσμα να καλέσει τις μυστικές υπηρεσίες της αστυνομίας για να τον ανακρίνουν. Στην ανάκριση για το πώς ήξερε την κάθε απάντηση ξεκινάει η αφήγηση διάφορων σημαντικών γεγονότων της ζωής του όπου όλες μαζί καταλήγουν να ζωγραφίσουν μία υπέροχη ταινία, γυρισμένη στις φτωχογειτονιές της Ινδίας, με πολλές σκηνές έντασης, πολύ δράση, καλές ερμηνείες, καλή έως πολύ καλή σκηνοθεσία, φοβερά χρώματα, εναλλαγή σκηνών και το βασικό, γρήγορη και ενδιαφέρουσα εξέλιξη. Προς το παρόν έχει σαρώσει στα μεγάλα βραβεία BAFTA, SAG, Golden Globs και σε διάφορες ψηφοφορίες, κριτικοί και σινεφίλ πιστεύουν ότι θα κατακτήσει και το Όσκαρ της καλύτερης ταινίας. Μακάρι.

Δεύτερη ταινία στις ψηφοφορίες έρχεται η πολυσυζητημένη, και υπερεκτιμημένη ταινία «The Curious Case of Benjamin Button», ελληνιστί «Η ανώμαλη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον». Η υπόθεση σε κάποιους ακούγεται ποιητική και συμβολική, σε άλλους φρικιαστική και ανώμαλη. Ο Μπέντζαμιν Μπάτον γεννιέται γέρος ( ! ) και όσο περνάει ο χρόνος εξελίσσεται σωματικά αντιστρόφως, δηλαδή όταν πεθαίνει από γηρατειά είναι μωρό. Ο Μπέντζαμιν Μπάτον σε ηλικία 5 χρονών περίπου, ενώ εξωτερικά είναι ένας μεσόκοπος γέρος σε αναπηρικό καρότσι, πνευματικά, ως μικρό παιδί, ερωτεύεται τη μικρή Νταίζυ και ο έρωτας τους κρατάει για όλη τους τη ζωή παρόλο που εξελίσσονται με διαφορετική κατεύθυνση. Σε κάποιο χρονικό σημείο βρίσκονται περίπου στην ίδια ηλικία και ζουν τον έρωτα τους. Η αλήθεια είναι ότι η ταινία έχει άπιαστη σκηνοθεσία, άπιαστη φωτογραφία και καλό σενάριο αλλά μέτριες ερμηνείες (ειδικά για τα δεδομένα του ο Μπραντ Πιτ είναι εκνευριστικά μέτριος), αργή (υπερβολικά αργή) εξέλιξη, και … αδικαιολόγητα τεράστια χρονική διάρκεια με αποτέλεσμα ενώ έχεις ξεπεράσει τη φρίκη της υπόθεσης και προσπαθείς να αφεθείς στην σκηνοθεσία και να απολαύσεις εν τέλει την ταινία καταλήγεις να προσπαθείς να κρύψεις τα ροχαλητά σου. Προσωπικά θεωρώ ότι ο πολύ καλός σκηνοθέτης, David Fincher, τα τελευταία χρόνια πάσχει από κάποιο σύνδρομο φλυαρίας, γιατί και το Zodiac που θα μπορούσε να είναι πολύ καλή ταινία χάθηκε στην αδικαιολόγητα τεράστια χρονική διάρκεια και την αργή εξέλιξη. Κρίμα γιατί ο ίδιος σκηνοθέτης έχει φτιάξει ταινίες όπως το Seven ή το Fight Club, οι οποίες αποτελούν υπόδειγμα για την γρήγορη εξέλιξη. Αν πάρει αυτή η ταινία το Όσκαρ καλύτερης ταινίας υπόσχομαι να μην ασχοληθώ ξανά με τα βραβεία Όσκαρ. Ωστόσο πιστεύω ότι αξίζει σίγουρα ο Κλαούντιο Μιράντα το Όσκαρ της φωτογραφίας.

Τρίτος στις ψηφοφορίες έρχεται ο Harvey Milk, ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος ακτιβιστής και αργότερα δημοτικός σύμβουλος του Σαν Φραντζίσκο. Ο Milk φεύγει από τη Νέα Υόρκη με τον εραστή του και η νέα τους ζωή αρχίζει σε μία μικρή κοινωνία σε μία εποχή όπου η αστυνομία καταδιώκει τους γκέι ως παράνομους και τους χτυπάει μέχρι θανάτου. Οι δύο εραστές αντιδρούν και ο Milk ασχολείται με την πολιτική με αποτέλεσμα να ξεσηκώσει την κοινότητα των ομοφυλόφιλων αλλά και να πάρει με το μέρος του διάφορες μειονότητες και μετά από κάποιες προσπάθειες να καταφέρει να εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος. Ο Milk ως αντιδραστικός χαρακτήρας, αποφασισμένος να διεκδικήσει τα δικαιώματα που του ανήκουν έρχεται αντιμέτωπος με τα κατεστημένα της κοινωνίας και τους στενόμυαλους που την καθοδηγούν και εν τέλει βγαίνει νικητής μετά από πολλές κακοτοπιές και εμπόδια. Η σκηνοθεσία είναι αρκετά καλή, ο Σον Πεν (Sean Penn) για ακόμα μία φορά στέκεται στο ύψος του Ηθοποιού, όπως πολύ καλός είναι και ο νέος Έμιλ Χιρς (Emil Hirsch), το σενάριο είναι αρκετά καλό επίσης και γενικώς η ταινία έχει ένταση και δεν είναι καθόλου βαρετή.

Προτελευταία συμμετοχή είναι η ταινία “Frost/Nixon”. Στην ταινία ο R. Nixon, τρία χρόνια μετά την παραίτηση του από την προεδρία λόγω της εμπλοκής του σε σκάνδαλα, αποφασίζει να δώσει μία συνέντευξη στον δημοσιογράφο D.Frost, η οποία εξελίσσεται σε μάχη και τελικά ο Νίξον απολογείται μπροστά σε εκατομμύρια Αμερικάνους για την ανικανότητα του. Η ταινία στηρίζει την ένταση καθαρά στο σενάριο και στους διαλόγους και έτσι μπορεί να συγκινήσει αποκλειστικά αυτούς που ασχολούνται με πολιτική και περισσότερο αυτούς που γνωρίζουν τις λεπτομέρειες του συγκεκριμένου σκανδάλου. Οι ερμηνείες είναι μέτριες και η σκηνοθεσία επίσης μέτρια, το σενάριο πολύ καλό (διασκευασμένο όμως και όχι πρωτότυπο). Δε νομίζω ότι αξίζει όσκαρ, ούτε καν υποψηφιότητα. Είναι μία ταινία, την οποία δεν την χαρακτηρίζεις άσχημη αλλά δεν κάνει και καμιά φοβερή εντύπωση.

Τελευταία, αδίκως, στις ψηφοφορίες έρχεται η ταινία «The Reader» η οποία για εμένα θα έπρεπε να έρχεται δεύτερη μετά το Slumdog Millionaire. Ο 15χρονος Μ.Μπεργκ γνωρίζει τυχαία την όμορφη 30αρα Χάνα Σμιντ. Αρχικά αναπτύσσεται μεταξύ τους μία ερωτική σχέση αλλά στη συνέχεια ο Μπεργκ δένεται συναισθηματικά με την Σμιντ, η οποία παραμένει ψυχρή σε αυτό το θέμα και το μόνο που ζητάει από τον Μπεργκ είναι να της διαβάζει διάφορα βιβλία που δανείζεται εκείνος από τη βιβλιοθήκη του σχολείου του. Μετά από καιρό η Χανα εξαφανίζεται και ο Μπεργκ συνεχίζει τη ζωή του τελειώνοντας το σχολείο και σπουδάζοντας στη νομική σχολή. Σε ένα εργαστήριο στο πανεπιστήμιο του παρακολουθεί μία δίκη στην οποία δικάζονται γυναίκες μέλη των Ες Ες και με έκπληξη αντικρίζει και την Χάνα Σμιντ στο ειδώλιο των κατηγορουμένων. Η σκηνοθεσία και η φωτογραφία της ταινίας εντυπωσιάζουν, οι ερωτικές σκηνές είναι εξαιρετικά καλλιτεχνικές και αισθησιακές, οι ερμηνείες είναι πάρα πολύ καλές, ειδικά η Κate Winslet είναι απίστευτα καλή, το σενάριο έχει ενδιαφέρον και η υπόθεση έχει μυστήριο και κάποια ένταση σε διάφορα σημεία.

Όσον αφορά το όσκαρ του α’ ανδρικού ρόλου, ο Σον Πεν στο Milk αλλά και ο Mickey Rourke στο The Wrestler είναι εξίσου καλοί. Αν διάλεγα εγώ, θα το έδινα στον Mickey Rourke ο οποίος κατάφερε να κάνει δυναμική επιστροφή στον κινηματογράφο μετά από δύο χρόνια πλήρης απουσίας του.

Το όσκαρ β’ ανδρικού ρόλου σίγουρα θα έπρεπε να πηγαίνει στον καταπληκτικό Philip Seymour Hoffman για την ταινία Doubt ο οποίος για ακόμα μία φορά έδωσε ρεσιτάλ. Καλός ωστόσο ήταν ο Τζόκερ του Μπάτμαν, Heath Ledger, ο οποίος είναι το φαβορί για το συγκεκριμένο όσκαρ.

Καλύτερη ηθοποιός σε α’ γυναικείο ρόλο για το 2008 σίγουρα ήταν η Kate Winslet στο The Reader. Έδωσε μία εξαιρετική ερμηνεία σε όλη την ταινία, από την αρχή μέχρι το τέλος. Πάρα πολύ καλή επίσης ήταν και η Αντζελίνα Τζολί στο Changeling. Ωστόσο η Maryl Streep έδωσε μία φοβερή ερμηνεία στο Doubt αλλά όχι τόσο καλή για τα δεδομένα της.

Για β’ γυναικείο ρόλο σίγουρα θα μπορούσε να επιλεχθεί η φοβερή Penelope Cruz για την απίστευτα καλή ταινία Vicky Cristina Barcelona. Ωστόσο και η Amy Adams ήταν πολύ καλή στο Doubt και η Marisa Tomei στο Wrestler. Άσχετη στο συγκεκριμένο βραβείο είναι η Taraji P. Henson για τον Ανώμαλο Benjamin Button που απορώ γιατί της έδωσαν συμμετοχή. Μάλλον έπρεπε να συμπληρώσουν ονόματα.

Από ξενόγλωσσες ταινίες δεν έχω προλάβει να δω καμία από τις συμμετοχές αλλά από προαίσθημα πιστεύω ότι το Vals Im Bashir είναι φοβερή ταινία. Επίσης και το Entre les murs πρέπει να είναι καλό.

Όσο για τα Animation Films πιστεύω ότι ο Wall-E το αξίζει παρόλο που προσωπικά δε μου άρεσε και τόσο μιας κ δεν πολυσυμπαθώ τα ρομπότ και τους διαστημικούς κόσμους. Το σενάριο ήταν αρκετά ενδιαφέρον και για μικρούς αλλά κυρίως για μεγάλους. Το μόνο του ελάττωμα θα έλεγα ότι ήταν ότι δεν είχε συχνή εναλλαγή σκηνών. Το Kung Fu Panda ήταν αρκετά καλό και διασκεδαστικό ενώ ο Bolt ήταν πολύ συνηθισμένος.

(21/02/09)

Το ανσασέρ και ο Διόνυσος

2009-03-08T14:06:00.001-07:00

Μια ωραία μέρα, ενώ δεν έβρεχε, πήρα το σκυλάκι μου το Διονυσάκι να το πάω βόλτα να κάνει τσίσα και κακά στο παρκάκι της γειτονιάς, γνωστό και ως «dealing center» μετά τις 2 τη νύχτα.

Ο Διονυσάκης βέβαια βαριόταν να κουνήσει τα βλέφαρα του, πόσο μάλλον να πάρει τον κώλο του να πάει μέχρι το πάρκο. Ωστόσο μετά από πολύωρες προσπάθειες καταφέραμε να φτάσουμε στο ασανσέρ και μάλιστα να μπούμε κ μέσα σε αυτό. Φτάνοντας βέβαια στο ισόγειο ο Διονυσάκης αντιστεκόταν και πάλι σθεναρά.

Εγώ, ως καλοπροαίρετος και υπομονετικός άνθρωπος και με όρεξη και κέφι εκείνη τη στιγμή είπα να τον καλοπιάσω με χαμόγελα και χαρές μήπως και αποφασίσει να αποχωριστεί τον ανελκυστήρα. Μάταια.

Εν τέλει βγήκα από το ασανσέρ, του έκλεισα κ την πόρτα και έμεινα έξω να του φωνάζω «ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΔΙΟΝΥΣΑΚΗ, ΠΑΩ ΒΟΛΤΑ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΣΙΣΑ ΚΑΙ ΚΑΚΑ ΚΑΙ ΕΣΥ ΜΕΙΝΕ ΣΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ ΝΑ ΣΚΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΣΙΣΑ ΚΑΙ ΚΑΚΑ» μες την τρελή χαρά. Όμως, ενώ ακόμα έδινα στην πολυκατοικία ένα δωρεάν σόου της τρελής άκουσα το ασανσέρ, με το Διόνυσο μέσα , να φεύγει προς τα πάνω και μετά από λίγα δευτερόλεπτα μία φωνή να λέει

«Μαρία το ασανσέρ έχει ένα σκύλο μέσα»

Σκεφτόμουν να φωνάξω ότι το σκυλί είναι δικό μου και να ξανακλείσουν την πόρτα για να το τραβήξω κάτω αλλά είπα να το παίξω πιο υστερική μάνα και να τρέξω από τις σκάλες μέχρι τον τρίτο όροφο ώστε να απολογηθώ και να μαζέψω τον Διονυσάκη ο οποίος κατά τρομαγμένος από το συμβάν έκανε τελικά πολλά τσίσα και κακά στο παρκάκι της γειτονιάς εκείνη την ωραία μέρα ενώ εγώ γελούσα από πάνω του σαν χαζή όλη την ώρα (μιλάμε για σκηνικό να κάνει κακά ο Διόνυσος και εγώ να λιώνω στο γέλιο από πάνω του, ενώ θυμόμουν το ασανσέρ και δε μπορούσα να κρατηθώ. δεν υπάρχει περίπτωση να βρω γκόμενο στην γειτονιά άνω των 12 χρονών)

πάνω στο θυμό μου

2009-02-13T13:46:00.001-08:00

Μερικές φορές θυμώνουμε και λέμε άσχημα πράγματα. Προσβάλλουμε άτομα και καταστάσεις. Όταν ηρεμίσουμε ίσως μετανιώσουμε. Τότε θα πούμε «Το είπα πάνω στο θυμό μου. Δεν το εννοούσα». Αυτό ισχύει άραγε; Μήπως όταν θυμώνουμε γκρεμίζουμε απότομα όλους τους τοίχους και τα προσχήματα και φτάνουμε στην απόλυτη ειλικρίνεια και όχι στο «δεν το εννοούσα»;

Προσωπικά το νιώθω περισσότερο αυτό. Το ίδιο και με το μεθύσι. Όταν είσαι ήρεμος και ψύχραιμος έχεις περισσότερη σύνεση και σκέφτεσαι τι θα πεις, σκέφτεσαι πως θα κρύψεις κάτι ή πως θα το εκφράσεις πιο διακριτικά. Ενώ όταν πίνεις ή όταν θυμώνεις χάνεις αυτήν τη σύνεση και αφήνεσαι στον απόλυτο αυθορμητισμό σου. Πλέον δε σκέφτεσαι, μόνο νιώθεις. Δεν έχεις λογικές σκέψεις και ζύγισμα των καταστάσεων αλλά μόνο συναισθήματα.

Εδώ τίθεται το θέμα για το αν έχουν περισσότερη σημασία τα συναισθήματα ή οι σκέψεις. Δηλαδή για το ποιο από τα δύο θεωρείται η «αλήθεια».

Προσωπικά για εμένα έχει σημασία το τι νιώθει ο άλλος για εμένα και όχι το τι σκέφτεται μετά από μία διαδικασία λογικής στο μυαλό του. Δηλαδή πιστεύω ότι είναι πιο σημαντικό το πώς θα νιώσει ο άλλος για εσένα την κάθε στιγμή παρά το τι συμπεράσματα θα βγάλει μετά από πολλές σκέψεις, πολλές καταστάσεις, πολλές στιγμές.

Προσωπικά νιώθω ωραία όταν θυμώνω και λέω κακίες ή όταν πίνω και μιλάω πιο ανοιχτά. Μπορεί όταν είμαι ήρεμη να σκεφτώ ότι κάτι δεν θα έπρεπε να το είχα πει αλλά δε μετανιώνω (με εξαίρεση τα όσα ανταλλάζουμε με τους γονείς μου) ποτέ. Άλλωστε όταν είμαι ψύχραιμη κρύβω σχεδόν όλα τα συναισθήματα μου και περιορίζω τον εαυτό μου σε ασυναρτησίες και χαζές πλάκες ή σοβαρές κουβέντες για γενικά θέματα, σπάνια προσωπικά.

Σήμερα που είμαι θυμωμένη λοιπόν, σκέφτομαι ότι είμαι εντελώς μόνη και ότι παρόλο που με ενοχλεί λίγο αυτό δεν σκέφτομαι «αχ να μην ήμουν μόνη». Σκέφτομαι μόνο να μπορούσα για λίγο καιρό να φύγω μακριά. Να μπορούσα να είχα , όχι πολλές, λίγες μέρες, να ξεφύγω από τα πάντα. Να πάω σε ένα μέρος ξένο, εντελώς μόνη, να μην ξέρω κανέναν, να κυκλοφορώ μόνη μου, να τα πίνω μόνη μου, να γράφω και να γελάω μόνη μου. Μόνο αυτό θα ήθελα τώρα.

Επίσης σήμερα που είμαι θυμωμένη λέω σε όλους όσους ξέρω ότι θα μου πάρει πολλά χρόνια, και ίσως να μη γίνει και καθόλου, να δώσω τον εαυτό μου σε κάποιον άλλο άνθρωπο, φίλο ή ερωτικό σύντροφο, ότι κι αν είναι. Αυτό είναι έτσι επειδή εγώ είμαι έτσι και δε με ενδιαφέρει, καθόλου μα καθόλου, πως θα έπρεπε να είμαι και πώς θα έπρεπε να συμπεριφέρομαι και πως θα έπρεπε να σκέφτομαι ή πως θα έπρεπε να νιώθω.

Τέλος σήμερα που είμαι θυμωμένη αποκαλύπτω σε όλους όσους στο παρελθόν προσπάθησαν να μου υποδείξουν πως θα έπρεπε να σκέφτομαι/συμπεριφέρομαι/νιώθω/είμαι ότι διακριτικά πήραν τα αρχίδια μου και θα τα πάρουν επίσης όσοι προσπαθήσουν στο μέλλον να μου υποδείξουν τα ίδια.

ΥΓ. Το κείμενο το ανεβάζω επειδή ξέρω ότι θα το διαβάσουν 2-3 συγκεκριμένα άτομα και ευγενικά τους ζητώ να μη ζητήσουν εξηγήσεις ή οτιδήποτε άλλο. Το γράφω πάνω στο θυμό μου, και το εννοώ. Ευχαριστώ εκ των προτέρων. Με αγάπη και θυμό , Ρόζα.

e-γνωριμίες

2009-02-13T13:45:00.001-08:00

Σάββατο βράδυ βρίσκομαι με την παρέα μου, τον Φώτη και την παρέα του σε ένα μεταλάδικο στα Εξάρχεια. Τον Φώτη τον γνώρισα μέσω ενός site πριν χρόνια, γνωριστήκαμε κι από κοντά και κολλάμε αρκετά συχνά τις παρέες μας και βγαίνουμε μαζί. Εκείνο το βράδυ μάλιστα, ήταν και ο ξάδερφος του, τον οποίο επίσης είχα γνωρίσει από το ίδιο site.

Περνάμε όλοι μαζί καλά, χορεύουμε, πίνουμε και τα κλασσικά και σε λίγο λέει ο Φώτης ότι θα έρθει στην παρέα και ο Ηλίας, ένας φίλος του και πράγματι μετά από λίγο έρχεται. Μπαίνει στην παρέα και δεν μπορώ να σταματήσω να τον κοιτάω γιατί κάτι μου θυμίζει πολύ έντονα. Τι μου θυμίζει όμως;

Όλως παραδόξως, μέσα στην πλήρη λήθη του εγκεφάλου μου από το αλκοόλ, έχω μία αναλαμπή μνήμης και θυμάμαι που ξέρω τον Ηλία. Τον πλησιάζω και επιβεβαιώνει τις ικανότητες της μνήμης μου σε περιόδους πλήρης κρεπάλης.

-Έγραφες παλιά στο **** forum? Δε θυμάμαι με τι όνομα.
-Ναι
-Είμαι η suspiria.
-WOW!

Με τον Ηλία μιλούσαμε παλιότερα στο μσν, έχοντας γνωριστεί από το **** forum και είχαμε ανταλλάξει φωτογραφίες και τυχαία γνωριστήκαμε και από κοντά εκείνο το βράδυ.

-Πού ξέρεις το Φώτη;
-Μέσω του *** forum. Εσύ;
-Μέσω του ******* forum.

Δεν θα σχολιάσω το συγκεκριμένο συμβάν, απλά το καταγράφω για να διαβάσω τις δικές σας σκέψεις. Προσωπικά έχω γνωρίσει από κοντά αρκετά άτομα που αρχικά γνώρισα μέσω του ίντερνετ και με μερικά κάνω πολύ παρέα. Πιστεύω ότι όλοι όσοι σερφάρουν συχνά στον παγκόσμιο ιστό έχουν γνωρίσει άλλους σέρφερ και με κάποιους από αυτούς έχουν γνωριστεί και από κοντά.

Δεν είμαι σε θέση να πω αν αυτό είναι κακό ή καλό πάντως , προσωπικά, μου φαίνεται κάπως περίεργο. Δεν ξέρω γιατί. Εσείς τι άποψη έχετε γι’ αυτό;

ΥΓ. Να παραθέσω επίσης ότι σήμερα , 10 Φεβρουαρίου, είναι παγκόσμια ημέρα αφιερωμένη στο Ασφαλές Διαδίκτυο. Δηλαδή το ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ είναι και επίκαιρο (ακούς μπαμπά;) :ρ

To 112

2009-02-03T14:48:00.000-08:00

Τον Ιούλιο του 1991 , στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχει η πρόταση για ένα μοναδικό αριθμό τηλεφώνου έκτακτης ανάγκης, τον ίδιο για όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εν τέλει το συγκεκριμένο Συμβούλιο συμφωνεί με την πρόταση αυτή και ορίζει τον αριθμό ως «the single European emergency call number».

Το Μάρτιο του 2002, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφασίζει επέκταση της υπηρεσίας του 112. Οι δύο πιο σημαντικές αναβαθμίσεις είναι η μηδαμινή χρέωση της υπηρεσίας και ο εντοπισμός του καλούντος.

Σήμερα, τον Ιανουάριο του 2009, εγώ προσωπικά, παρόλο που ανήκω σε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως Ελληνίδα πολίτης, πληροφορούμαι για την υπηρεσία από ένα spam e-mail. Θα μου πεις ότι εγώ μπορεί να είμαι και λίγο αδιάφορο άτομο γενικώς και να ενδιαφέρομαι μόνο για ξύδια και πάρτι και να μην το πήρε το αυτί μου. Ωστόσο το spam e-mail περιέχει και κάποια τεκμήρια από στατιστικές έρευνες τα οποία αποδεικνύουν ότι δεν είμαι η μόνη που αγνοεί το 112. Κάθε άλλο.

Είμαι μία από το πλήθος του 96% των Ελλήνων πολιτών που αγνοούν την υπηρεσία. Φυσικά η χώρα μας πάλι έχει την ξεχωριστή της πρωτιά στο εν λόγω θέμα –ανευθυνότητας και ασυνέπειας σε ανάληψη ευθυνών- αλλά όλως παραδόξως πολύ κοντά μας είναι και οι Αγγλία (94 %) , Μάλτα (89%) και Κύπρος (89%).

Συνοψίζοντας έχουμε μία δωρεάν υπηρεσία, έναν μοναδικό Ευρωπαϊκό αριθμό έκτακτης ανάγκης, ο οποίος αντικαθιστά τους τηλεφωνικούς αριθμούς της πυροσβεστικής, της αστυνομίας και της νοσοκομειακής έκτακτης βοήθειας και επιπλέον είναι πολύ χρήσιμος γιατί μπορεί ο οποιοσδήποτε να ενημερώσει μία από τις τρεις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης για ένα ατύχημα ακόμα κι αν δεν μπορεί να προσδιορίσει τον ακριβή τόπο που βρίσκεται (είτε είναι στην χώρα του είτε είναι σε κάποια άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης).

Και απορώ τώρα εγώ έχοντας δεδομένο ότι η υπηρεσία του 112 υπάρχει από τότε που γεννήθηκα και την μαθαίνω τώρα στα 19 μου: Υπάρχουν άλλες υπηρεσίες που προσφέρονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν γνωρίζω; Υπάρχουν ευκαιρίες στους διάφορους τομείς της ζωής μου, τις οποίες μου προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν γνωρίζω;

Έχω δικαιώματα όσον αφορά τις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές, το επάγγελμα που θα επιλέξω, την εργασία, τις οικονομικές παροχές και την οικονομική στήριξη των επιχειρηματικών μου δραστηριοτήτων, ακόμα και τα ταξίδια διακοπών, τα οποία δεν γνωρίζω; Γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση καθιερώνεται ως ένα σύστημα ελέγχου και μόνο, στα μάτια των Ελλήνων; Από τη στιγμή που υπάρχουμε ως κράτος-μέλος σαν χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση γιατί δεν υπάρχει η απαραίτητη πληροφόρηση στους πολίτες ώστε να γνωρίζουν και να εκμεταλλεύονται τουλάχιστον τις διαθέσιμες παροχές που τους ανήκουν;

Πολλά ερωτήματα και ποιος θα τα λύσει. Εσείς ξέρατε για το 112; Αν ναι από πού ενημερωθήκατε γι’ αυτό;

Μία ανάρτηση γεμάτη έρωτα

2009-01-14T12:48:00.000-08:00

Έτσι θα είναι αυτή η ανάρτηση. Γεμάτη Έρωτα. Θα είναι μία χαρούμενη ανάρτηση. Καθόλου μολότοφ, εργατικά δικαιώματα, φορολογικά μέτρα και σύγχρονη ελληνοφρένεια.

Η ανάρτηση αυτή θα είναι γεμάτη έρωτα. ΟΕΟ

Είδα πρόσφατα το Pretty Woman. Έλιωσα. Ή μάλλον δεν έλιωσα. Δε μπορούσα να μαζέψω τα σάλια μου από το δωμάτιο. Το είδα τελείως μόνη και δεν είχα κανονίσει για μετά κανένα ραντεβού με κανένα αγοράκι (όπως μου είπαν ότι θα έπρεπε να είχα κάνει εφόσον είχα στο μυαλό μου να δω αυτή την ταινία). Έμεινα μόνη μετά και σκεφτόμουν πόσο όμορφος είναι ο έρωτας και πόσο μου λείπει.

Πόσο μου λείπει να είμαστε ερωτευμένοι και να μένουμε με τις ώρες μόνοι μας στο σπίτι και να χαζεύουμε ο ένας τον άλλο λέγοντας λόγια χωρίς νόημα μόνο και μόνο για να καλύψουμε το κενό της σιωπής. Πόσο μου λείπει να με ξυπνάς το πρωί και να χαϊδεύεις το γυμνό σώμα μου, να ξυπνώ και να σε αντικρίζω να με κοιτάζεις στα μάτια με εκείνο το βλέμμα.

Καλημέρα αγάπη μου

Καλημέρα

Ύστερα να τρέχουμε σε παραλίες, να ξαπλώνουμε μαζί αγκαλιά στην άμμο με τα χοντρά μας μπουφάν και να ακούμε τα άγρια κύματα του χειμώνα ένα πρωί της Κυριακής. Να ψάχνω το πρόσωπο σου, χωμένο μέσα σε ένα κασκόλ, για να το ζεστάνω, να σε φιλήσω. Να σε βλέπω να γελάς, να μου λες χαρούμενος τα όνειρα σου, να μου διηγείσαι μικρές στιγμές της ζωής σου και να ξέρεις ότι και για εμένα έχουν σημασία. Να ξαπλώνουμε μαζί στο κρεβάτι, να με αφήνεις να σου διαβάζω τα παραμύθια του Άντερσεν ενώ με έχεις στην αγκαλιά σου και μου χαϊδεύεις την πλάτη. Να σε ακούω το βράδυ να μου μιλάς, να ακούω τη φωνή σου αργά να χάνεται στο σκοτάδι. Τα χέρια σου. Τα χέρια σου να κρατάνε τα χέρια μου. Να με κρατάνε ύστερα αγκαλιά και το σώμα σου να με σκεπάζει. Να μου κάνεις έρωτα, να με κοιτάς στα μάτια όταν μου κάνεις έρωτα.

Και το πρωί να ξυπνάμε αγκαλιά κάτω από το πάπλωμα. Να με αφήνεις να σε φιλάω στο σβέρκο, να σε κάνω χαρούμενο. Να χαϊδεύω το σώμα σου, να σε φιλάω. Να είμαστε μαζί και να είμαστε ερωτευμένοι. Να φιλάς τον ώμο μου, να με κρατάς από το χέρι. Και όταν δεν είμαστε μαζί να με παίρνεις τηλέφωνο και να διώχνεις με τη φωνή σου οτιδήποτε κακό μπορεί να μου χαλάσει τη διάθεση. Η φωνή σου, τα λόγια σου. Όταν με λες «μωρό μου», όταν με κοιτάς στα μάτια και το λες.

Όταν σε τσατίζω και φωνάζεις και όταν σου περνάει με ένα φιλί και ένα μικρό ενοχικό βλεμματάκι, εκείνο που λατρεύεις. Όταν σε πειράζω, όταν με πειράζεις και μετά με ρίχνεις στο κρεβάτι «θυμωμένος». Όταν όλα με νευριάζουν και έρχεσαι εσύ με την αγκαλιά σου και κρύβομαι εκεί μέσα. Όταν τσακωνόμαστε και ύστερα το μετανιώνουμε. Τόσο όμορφα όλα. Είμαστε μαζί.

Όταν με φιλάς και εγώ λιώνω και φέρνω την παλάμη σου πάνω από τους χτύπους της καρδιάς μου. Πόσο το αγαπάς αυτό, να τρέμω στα χέρια σου. Μου λείπεις.